«Καλός αντίπαλος, {LF}ο φυλακισμένος αντίπαλος»

Καλός πολιτικός αντίπαλος είναι μόνο ο φυλακισμένος πολιτικός αντίπαλος! Αυτό μοιάζει να έχει γίνει πλέον το απόλυτο δόγμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του καθεστώτος του στο εσωτερικό της Τουρκίας (εκτός συνόρων είναι εκείνο της «Γαλάζιας Πατρίδας»), μετά και την προφυλάκιση του «απειλητικού» δημάρχου της Κωνσταντινούπολης, Εκρέμ Ιμάμογλου, αλλά και τα όσα ακολούθησαν. Είχαν προηγηθεί, άλλωστε, αρκετά δείγματα γραφής προς την ίδια κατεύθυνση – με κορυφαίο τη σύλληψη και καταδίκη, το 2016, της τότε ηγεσίας του κουρδικού κόμματος HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς και Γιγκέν Γιουκσεκντάγ, ο οποίοι έκτοτε παραμένουν πίσω από τα σίδερα.

Προκειμένου δε να μην υπάρχουν αμφιβολίες ή παρανοήσεις αναφορικά με τις πραγματικές προθέσεις του Ερντογάν και για όσα πρόκειται να συμβούν το επόμενο διάστημα, η επιχείρηση καταστολής συνεχίζεται. Για του λόγου το αληθές, εκτός από τους περίπου 1.900 ανθρώπους οι οποίοι έχουν συλληφθεί και θα δικαστούν για το «αδίκημα» της συμμετοχής στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, την ίδια τύχη είχε την Πέμπτη και ο δικηγόρος του Ιμάμογλου, Μεχμέτ Πεχλιβάν. Τελικά αφέθηκε χθες ελεύθερος, με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.  

Οσο για τους δημοσιογράφους οι οποίοι επιμένουν να μεταδίδουν εικόνες και πληροφορίες από τις μαζικές λαϊκές αντιδράσεις, αρκετοί επίσης έχουν συλληφθεί (έστω και προσωρινά), ενώ ο ανταποκριτής του BBC, Μαρκ Τόουεν, απελάθηκε με συνοπτικές διαδικασίες – με το μήνυμα να είναι ξεκάθαρο προς όλους τους συναδέλφους τους…

Αυταρχικός, αλλά «απαραίτητος».Κάπως έτσι, όπως διαπιστώνει και ο Γκινούλ Τολ σε πρόσφατο άρθρο του στο Foreign Affairs, «η Τουρκία είναι σήμερα ένα πλήρως αυταρχικό καθεστώς». Ενα καθεστώς που παραπέμπει μόνο κατ’ όνομα σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, ενώ δεν έχει ουσιαστικά να ζηλέψει τίποτα από άλλα που κινούνται στο ίδιο φάσμα, ανάμεσα στα οποία εκείνα της Ρωσίας και της Κίνας, της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση, η «δημοκρατική» Δύση αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά τυφλή και κουφή, όπως φάνηκε και από τις μάλλον «χλιαρές» αντιδράσεις της. Εξακολουθεί, με απλά λόγια, να μη βλέπει τον κατ’ εξακολούθηση βιασμό της δημοκρατίας που συντελείται στην Τουρκία και να μην ακούει τις κραυγές αγωνίας και απόγνωσης που εκπέμπουν εκατομμύρια άνθρωποι και κυρίως οι νέοι. Και μάλιστα, όχι μόνο εκείνοι που διώκονται για τα πολιτικά «πιστεύω» τους, αλλά και όσοι διαπιστώνουν πως δεν τους αναλογεί μερίδιο από τα «θαύματα» του Ερντογάν και παραμένουν φτωχοί και περιθωριοποιημένοι.

Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, ο Ερντογάν παραμένει ένας πολύτιμος φίλος και σύμμαχος των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ, αλλά και ένας αναντικατάστατος – όπως αποδεικνύεται στην πράξη – συνομιλητής και εταίρος για την Ευρώπη, έχοντας μάλιστα κληθεί να μετέχει στις «συμμαχίες των προθύμων» που συγκροτούνται. Κι αυτός, με τη σειρά του, διαπιστώνοντας πόσο τον έχουν ανάγκη, θεωρεί πως δεν έχει λόγους να υποκρίνεται, να βρίσκει δικαιολογίες και να μην εφαρμόζει τις αποφάσεις που έχει ήδη λάβει. Εξάλλου, ο πολιτικός χρόνος κυλά γρήγορα και οι επόμενες προεδρικές εκλογές (τυπικά πρέπει να γίνουν το 2028) δεν απέχουν πολύ.