Εγώ είμαι η «νέα» γυναίκα;{CR}

Πριν από λίγες ημέρες ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρης Κυριαζίδης απευθύνθηκε, εντός της Βουλής, στη Ζωή Κωνσταντοπούλου λέγοντάς της να πάει να κάνει κανένα παιδί (ίσως βέβαια να εννοούσε την, ας την πούμε, διαδικασία που γίνονται τα παιδιά αλλά, προσωπικά, θα προτιμούσα να μου το έλεγε ντρέτα ώστε να μπορέσω να του απαντήσω ανάλογα). Τέλος πάντων, εξαγριωθήκαμε και πολύ καλά κάναμε διότι αυτά τα σχήματα περί ολοκλήρωσης της γυναίκας μέσω της μητρότητας είναι ξεπερασμένα και κατάλοιπα της πατριαρχίας, δημιουργούν γυναίκες δύο ταχυτήτων και δεν μας επιτρέπουν να διαχειριζόμαστε όπως θέλουμε τη ζωή και το σώμα μας. Με την Κωσταντοπούλου λοιπόν σε αυτήν την περίπτωση. Ωστόσο η ίδια, λίγα 24ωρα αργότερα, καλεσμένη σε πρωινή εκπομπή, είπε ότι ευτυχώς που δεν ήταν εκείνη τη στιγμή στην αίθουσα ο σύζυγός της, επίσης βουλευτής, Διαμαντής Καραναστάσης. Προφανώς διότι θα έδινε ένα σκληρό μάθημα στον Κυριαζίδη αλλά δεν την καταλαβαίνω αυτήν την αναφορά. Οτι δηλαδή τι; Θα ερχόταν ο άντρας ο σωστός, ο μπρατσαράς, ο αψίκορος και θα πλάκωνε την πατριαρχία στα μπουνίδια; Κάτι δεν μου ταιριάζει εδώ.

Τις προάλλες, στο συνέδριο του Κύκλου Ιδεών, γυναίκα δημοσιογράφος, συζητώντας τις κινητοποιήσεις για την τραγωδία των Τεμπών με καθηγητή διεθνούς Πανεπιστημίου, του είπε ότι εκείνος δεν μπορεί να καταλάβει τον πόνο των συγγενών των θυμάτων διότι ο ίδιος δεν είναι γονιός. Προσπαθώ να βρω διαφορές από την προτροπή του Δημήτρη Κυριαζίδη αλλά δεν βρίσκω. Μην πω ότι αυτό είναι χειρότερο. Δηλαδή όσοι δεν έχουμε παιδιά δεν μπορούμε, εξ ορισμού, να νιώσουμε τον πόνο ενός γονιού; Είμαστε άνθρωποι μισεροί, με ελλιπές συναίσθημα; Είμαστε σκληροί και απάνθρωποι; Να κυκλοφορούμε ίσως και με ένα ταμπελάκι ώστε να μας αποφεύγουν οι άλλοι εμάς τους ανάλγητους;

Ή μήπως γονιός να ‘ναι και ό,τι να ‘ναι; Το βίωμα είναι πιο ισχυρό σε σχέση με την ηθική και τη συνείδηση; Από πότε; Με αυτήν τη λογική αφού δεν είμαστε ανάπηροι δεν μπορούμε να νιώσουμε τα προβλήματα των ΑμεΑ, αφού έχουμε να φάμε δεν καταλαβαίνουμε τον πεινασμένο, αφού είμαστε υγιείς δεν μας νοιάζει ο άρρωστος. Και κάπως έτσι καταργείται η έννοια της αλληλεγγύης. Αυτό μου θυμίζει μια φίλη μου που ήθελε να πηγαίνει μόνο σε γυναίκες γυναικολόγους διότι έλεγε ότι καταλαβαίνουν καλύτερα τους πόνους της περιόδου. Και, φυσικά, ακύρωνε την επιστήμη.

Δεν ξέρω αν, τελικά, είμαι αυτό που νομίζω ότι είμαι και για το οποίο προσπάθησα μια ζωή. Δηλαδή η «νέα», σε σχέση με προηγούμενες γενιές, γυναίκα. Που διεκδίκησα το δικαίωμα να μην κάνω παιδιά και τώρα ακούω ότι γι’ αυτόν τον λόγο δεν είμαι πλήρης συναισθηματικά. Που επέβαλα από τα είκοσί μου χρόνια να με αποκαλούν «κυρία» και όχι «δεσποινίς» και προχθές μαθαίνω από τη βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ευαγγελία Λιακούλη, την οποία αποκάλεσε «κυρία μου» ο πρόεδρος του κόμματός της, ότι αυτό είναι προσβλητικό.

Κορίτσια, έτσι που το πάμε, σε λίγο δεν θα μας απευθύνονται με λόγια. Θα χτυπάνε, όπως έκαναν παλιά, το μαχαίρι στο ποτήρι, για να προκαλέσουν την προσοχή μας. Κι αυτό κι αν θα είναι προσβλητικό.