Η γενιά Α της ελληνικής μόδας

«Είναι ξεκάθαρο πως το γούστο που θα έχουμε είναι μια απόφαση που έχει παρθεί ήδη για εμάς. Από το marketing, τις διαφημίσεις, τις καμπάνιες ως τα περιοδικά μόδας, ξαφνικά ανακοινώνεται τι μας αρέσει. Και τις περισσότερες φορές συμφωνούμε. Είναι σαν να βαδίζουμε στα τυφλά και να ανάβει το φως, στιγμιαία, ίσα ίσα μέχρι αλλάξουμε κατεύθυνση. Αυτή η δαιδαλώδης διαδρομή είναι αναπόφευκτη, με ξαφνικές στροφές και ανεπαρκείς εξηγήσεις. Σίγουρα οι νοήμονες άνθρωποι εξετάζουν, εγκρίνουν και απορρίπτουν – αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Οι τάσεις ανακυκλώνονται τόσο, που πλέον υπάρχει μαζική γνώση περί αυτών αλλά και των συνδυασμών τους – απλά η μόδα τυγχάνει να τους υπενθυμίζει το γύρισμα της ρόδας». Η διαπίστωση της καλλιτέχνιδας-σχεδιάστριας φορέσιμων γλυπτών Μαρίας Φωκά (υπογράφει κείμενα και δημιουργίες της ως The Benchmark) θα μπορούσε να είναι το συμπύκνωμα όλων αυτών των δημιουργιών, αντικειμένων, εκθεμάτων που παρουσιάστηκαν προχθές στον χώρο ΠΛΥΦΑ στον Βοτανικό. Η ίδια αυτή άποψη θα μπορούσε να δικαιολογεί αυτή τη συγκέντρωση του κόσμου με μέσο όρο το άθροισμα της γενιάς Ζ και της νεότερης γενιάς Αλφα στο «Solace». Μια εκδήλωση για την ανάδειξη του ανεξάρτητου design στην Ελλάδα που συγκέντρωσε ένα μείγμα φιλόδοξων πειραματισμών γύρω από ρούχα, έργα τέχνης, κοσμήματα, αξεσουάρ και εγκαταστάσεις.

Και όπως δηλώνει ο τίτλος αυτής της διοργάνωσης – κατά το ήμισυ έκθεση μόδας και περιστασιακής αγοράς –, μια παρηγορητική συγκέντρωση προς την ικανοποίηση της επιθυμίας νέων δημιουργών για προβολή και επικοινωνία.

Ναι, ήταν μια ατμόσφαιρα γιορτής και προσμονής. Μέσα στο κτιριακό συγκρότημα των πρώην Πλεκτηρίων – Υφαντηρίων Αθηνών (ΠΛΥΦΑ) περίπου 80 δημιουργοί και επωνυμίες γύρω από ρούχα, κοσμήματα και αξεσουάρ εγκατέστησαν για μία ημέρα συλλογές, σχέδια, πατρόν, υφάσματα, πλεκτά, γλυπτά, κολλάζ, πίνακες, φωτογραφίες. Ολοι/ες/α ντύθηκαν τους πιο ακραίους συνδυασμούς της ύπαρξής τους, στόλισαν τα σώματά τους με μια ρομαντική επιθετικότητα και με μια ποιητική διάσταση σκοτεινής μελαγχολίας (πανκ – γκοθ προσδιοριζόταν το συναίσθημα από τη γενιά των κηδεμόνων τους) για να συστηθούν μεταξύ τους και να σχηματίσουν φιλίες ή γνωριμίες στο όνομα της μόδας.

Μια ραγισμένη ομορφιά

Αν κάποιος αναρωτηθεί σήμερα πού υπάρχει μόδα στην Αθήνα η περιδιάβαση ανάμεσα στους χώρους παρουσίασης και η παρατήρηση του κόσμου που πέρασε από το «Solace» θα του έδινε απαντήσεις. Οτι ο ιός δημιουργικότητας εντοπίζεται σε υψηλά επίπεδα αν και το τελικό αποτέλεσμα της προσπάθειας παρουσιάζει τεχνικές αδυναμίες. Αλλά αυτή είναι και η αλήθεια του πράγματος. Η γενιά Αλφα της ελληνικής μόδας μαγειρεύει το δικό της μείγμα ωμού και ψημένου πολιτιστικού προϊόντος γύρω από το σώμα. Με τεχνικές χειροτεχνίας αλλά και 3D εκτυπώσεις, με μεικτές προσεγγίσεις και αναζητήσεις στην επεξεργασία υλικών, ένα βήμα πριν από την αναγνώριση ή την απογοήτευση κατασκευάζουν μια ομορφιά ραγισμένη, με τεχνικά προβλήματα και με ερωτηματικά για το μέλλον της. Το είδαμε μεταξύ άλλων στα τετράγωνα πλακάκια χαλκού της Benchmark που συνέθεσαν μια φούστα, στη ρευστή γλυπτική του φορέματος της Ελπίδας Λίβανου (El Livanou), στις μάσκες-στολισμούς κεφαλής από σκεύη κουζίνας και μεταξωτές τρέσες της Μελισσάνθης Σπέη, στις μαύρες πανοπλίες της Μαρκέλας Μιχαλιτσιάνου, στην κόκκινη-μαύρη συλλογή φορεμάτων της Ολγας Μαντζόρου εμπνευσμένη από τις μυθικές μεταμορφώσεις του Φοίνικα, στην αντίφαση της δημιουργίας από λευκό κοστούμι και σκούφο μπαλακλάβα από πλεκτό βελονάκι του Elafinos/Grig.