«Οι μεγάλες αλλαγές δυστυχώς γίνονται από απελπισία»

Ποιες καταστάσεις ή εμπειρίες από την παιδική σας ηλικία σάς οδήγησαν να δείτε τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο;

Ο πατέρας μου παντρεύτηκε τη μητέρα μου όταν ήμουν 12 ετών. Είχε έναν πρώτο γάμο και τα διαζύγια εκείνη την εποχή ήταν πιο δύσκολο να βγουν. Οταν βγήκε το διαζύγιο, εγώ ήμουν ήδη πέντε χρονών. Μετά, βαρέθηκαν και όταν τελείωνα το δημοτικό αποφάσισαν να παντρευτούν. Ολο αυτό μού φαινόταν πολύ φυσικό.

Είχατε ποτέ βρεθεί σε δύσκολη θέση εξαιτίας αυτής της κατάστασης;

Σε εμένα δεν έφταναν τα κουτσομπολιά, αλλά άκουγα αυτά που λέγανε οι γονείς μου. Οπότε αυτό πιθανότατα τους επηρέαζε. Ηταν και οι δύο ελεύθερα πνεύματα, αλλά τα Γιάννενα, όπου ζούσαμε, ήταν μια μικρή πόλη. Εγώ ήμουν τυχερός, γιατί οι γονείς μου ήταν δύο υπέροχοι άνθρωποι, αλλά η κατάσταση ήταν δύσκολη, ειδικά με τον πατέρα μου, που έχει φύγει από τη ζωή. Η μητέρα μου, από όταν ήμουν πολύ μικρότερος, με έμαθε να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και να είμαι ανεξάρτητος, ενώ ο πατέρας μου μού έδωσε μια ελεύθερη σκέψη. Τον θυμάμαι να μου διαβάζει Καζαντζάκη, τη «Νεκρώσιμη Ακολουθία», και να μου μιλάει για το εφήμερο. Αυτά είναι τα εφόδιά μου. Γιατί έχω κι εγώ μια πιο αναρχική σκέψη, αντισυμβατική σε σχέση με αυτό που επιθυμεί η κοινωνία και τον τρόπο που είναι δομημένη.

Μου είπατε ότι ο πατέρας σας ήταν δύσκολος άνθρωπος. Τι πιστεύετε ότι τον έκανε να φαίνεται έτσι;

Η αποστολή της ψυχής του ήταν για άλλα πράγματα. Ηταν καλλιτέχνης, ζωγράφιζε, και η βιβλιοθήκη του ήταν γεμάτη. Ομως οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειάς του τον ανάγκασαν να βγει στη βιοπάλη από πολύ μικρός. Αισθάνομαι ότι, παρόλο που έκανε τη δουλειά του με αγάπη – είχε ψαράδικο –, επειδή δεν ακολουθούσε τον δρόμο για τον οποίο ήταν προορισμένος, αυτό τον βάραινε. Είχε γίνει νευρικός και απόμακρος. Καλή του ώρα. Εζησε πολύ ελεύθερος και ανεξάρτητος από πολύ μικρός, και αυτό με βοήθησε να εμπιστευτώ τον εαυτό μου.

Ηταν εύκολο για εσάς να εμπιστευτείτε τον εαυτό σας;

Οχι. Υπήρχε μέσα μου ένα σύστημα πεποιθήσεων που με εμπόδιζε, πίστευα ότι δεν μπορούσα να κάνω πολλά. Θεωρητικά, θα έπρεπε να είχα βάλει πολλά εμπόδια στον εαυτό μου. Περισσότερο θα με χαρακτήριζα θαρραλέο, όχι με αυτοπεποίθηση. Δεν άκουσα τους φόβους και τις ανασφάλειές μου. Εκανα το άλμα από θάρρος ή απόγνωση. Οι μεγάλες αλλαγές δυστυχώς γίνονται από απελπισία. Μπορεί να μένεις κάπου και να υποφέρεις από φόβο να μετακινηθείς. Οσο το αντέχεις, δεν κάνεις το βήμα. Οταν όμως έρθει η ώρα και πεις «δεν αντέχω, θα κάνω το άλμα και ας πέσω», τότε γίνεται η μεγάλη αλλαγή.

Θα ήθελα να μου πείτε πότε κάνατε αυτό το βήμα;

Αρχικά υπάρχει μια «προίκα» επαρχιώτικη που πυκνώνει στη φράση «τι θα πει ο κόσμος» και δεν σε αφήνει να εκφραστείς.

Κουβαλούσατε για πολύ καιρό αυτό το «τι θα πει ο κόσμος»;

Βέβαια, και σε σχέση με τα πάντα. Δεν αντέχεται να κρύβεσαι, να μην κάνεις αυτό που νιώθεις για να αρέσεις στον κόσμο. Μου πήρε πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι, όπως και να είσαι, ό,τι και να κάνεις, σε κάποιους δεν θα αρέσεις. Αλλά το να λογοδοτείς για τη ζωή σου κάθε στιγμή είναι αφόρητο και τεράστια αμαρτία.

Πότε ακριβώς νιώσατε ότι θέλατε να απαλλαγείτε από αυτό που μου περιγράφετε;

Ημουν γύρω στα 40, έπαιζα στο Θέατρο Λαμπέτη τη «Μαλάμω», σπάω το πόδι μου και συνεχίζω να παίζω για τρεις μήνες με σπασμένο πόδι. Δεν γινόταν αλλιώς, γιατί θα κατέβαινε η παράσταση και θα μέναμε 20 άνεργοι. Τελειώνει η σεζόν, γίνεται καλά το πόδι μου και αποφασίζω να τρέξω μαραθώνιο. Το είχα όνειρο, γιατί μικρός έκανα στίβο. Οπότε εκείνη τη στιγμή που είχε μπει το νερό στο αυλάκι, που οι επιχειρηματίες μού έλεγαν «τι θες να κάνεις στο θέατρο, κάν’ το», έπιασα τον εαυτό μου να μη θέλει να κάνει τίποτα. Μέχρι να το παραδεχτώ αυτό και να το υποστηρίξω, έπαθα πανικό. Ηταν πολύ δύσκολο να παραδεχτώ ότι όλος αυτός ο αγώνας που έκανα από τα 18 μου χρόνια, επιβιώνω μέσω κρίσεων οικονομικών… Να μη θέλω να συνεχίσω. Σκέφτηκα ότι το όνειρό μου το είχα κάνει πραγματικότητα. Το θέατρο το αγαπώ, το λατρεύω, αλλά η ρουτίνα του με έκαψε, όπως και τους περισσότερους συναδέλφους μου. Το θέατρο είναι εδώ και εγώ είμαι εδώ, και όταν το αισθανθεί η ψυχή μου θα επιστρέψω. Το είδος που κάνω τώρα έχει περισσότερη μουσική και μια ελευθερία που δεν τη δίνει η θεατρική σκηνή.

Σας δίνει περισσότερη χαρά;

Βεβαίως. Είχα κουραστεί και με τα προβλήματα των ηρώων που ερμήνευα. Ηθελα να ασχοληθώ και με τα δικά μου προβλήματα.

Αυτό που λέτε τώρα νομίζω ότι πρέπει να το βάλετε στις παραστάσεις στο Vox.

Θα το πω, ναι (γελάει δυνατά). Είναι απελευθερωτικό γιατί όσο και αν αποστασιοποιηθείς από τον ρόλο που ερμηνεύεις, κακά τα ψέματα, κουρδίζεσαι πάνω σ’ αυτόν. Φαντάσου τώρα τι γινόταν με τους «Ηρωες», παράσταση που διήρκεσε εννέα χρόνια.

Και έτσι φτιάξατε την παράσταση «40 και βγαίνω» και τώρα «46 και σέξι». Τι άλλαξε σε αυτά τα χρόνια;

Στα 40 βγήκα μπροστά, θαρραλέα, ξεπέρασα τον φόβο μου και έφτασα στα 46. Τώρα για το σέξι δεν ξέρω και ζηλεύω αυτή την αυτοπεποίθηση των ανθρώπων. Βλέπω κάποιους να μπαίνουν σε έναν χώρο και αναρωτιέμαι γιατί το κάνουν έτσι και η απάντηση είναι «γιατί νιώθουν ωραία». Εγώ δεν ένιωθα ποτέ έτσι. Το σέξι, λοιπόν, θα έρθει στα 60. Και βέβαια πρέπει να σου πω ότι η έμπνευση ήταν από ό,τι κυριαρχεί στα social media, κυρίως στο Instagram και στο TikTok. Αυτό το ανελέητο sexiness της εποχής. Τα φίλτρα, τα ζυγωματικά, τα skincare daily routines. Ολη αυτή την υστερία ήθελα να τη σχολιάσω.

Γιατί πιστεύετε ότι υπάρχει αυτή η υστερία της επιφάνειας, που λίγο-πολύ όλοι μπαίνουμε μέσα σε αυτό;

Γιατί δεν υπάρχει εσωτερική ενασχόληση. Οπότε μας κάνει να φαινόμαστε ελλιπείς και να αναζητούμε πάντα κάτι περισσότερο, για να μπορούμε να είμαστε ερωτικοί, θελκτικοί κ.λπ. Πέρα από το ότι με στενοχωρεί πάρα πολύ, μου φαίνεται και πάρα πολύ αστείο!