Ο σταρ που έπαιζε σαν αντιστάρ

^«Ο Τζιν είναι σπουδαίος ηθοποιός, αλλά πηγαίνει εκεί όπου βρίσκονται τα πολλά χρήματα», μου είχε πει ο αμερικανός σκηνοθέτης Τζέρι Σάτσμπεργκ, όταν είχαμε μιλήσει το 1999 στη Θεσσαλονίκη, όπου ήταν τιμώμενο πρόσωπο του Φεστιβάλ της πόλης. Ο Σάτσμπεργκ ήξερε τι έλεγε.

Με τον Τζιν Χάκμαν, ο οποίος λίγες μέρες μετά το κλείσιμο των 95 χρόνων του (30 Ιανουαρίου 1930) βρέθηκε χθες νεκρός στο σπίτι του στη Σάντα Φε μαζί με τη γυναίκα του, ο Σάτσμπεργκ είχε συνεργαστεί στην ταινία περιπλάνησης «Το σκιάχτρο» (1973), μία από τις καλύτερες ταινίες και των δύο, όπως και του συμπρωταγωνιστή του, Αλ Πατσίνο.

Είναι αλήθεια ότι ο αμερικανός ηθοποιός που είχε πλέον αποτραβηχθεί από τα φώτα της δημοσιότητας δεν ήταν από τους ευκολότερους του κόσμου και αυτό ενδεχομένως να οφείλεται στο γεγονός ότι κοπίασε πολύ για να τα καταφέρει.

Ενώ το 1972 κέρδισε το Οσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου για τον «Ανθρωπο από τη Γαλλία», στη δεκαετία του 1950, όταν πρωτοξεκινούσε, το μόνο που ο Χάκμαν δεχόταν ήταν η απόρριψη. «Είστε από εκείνους που έχουν τις λιγότερες πιθανότητες να τα καταφέρουν ως ηθοποιοί», είχε πει στον Χάκμαν και στον φίλο του (και συγκάτοικο) Ντάστιν Χόφμαν κάποιος από τους δασκάλους τους στη σχολή υποκριτικής της Πασαντίνα. Η ιστορία απέδειξε το ακριβώς αντίθετο και για τους δύο.

Τα πρώτα σοβαρά βήματα του Χάκμαν στην υποκριτική έγιναν στη δεκαετία του 1960. Μία από τις πρώτες ταινίες του ήταν το «Lillith» (1964), ενώ τρία χρόνια αργότερα για τον ρόλο του Μπακ Μπάροου, αδελφού του Κλάιντ Μπάροου (Γουόρεν Μπίτι) στο «Μπόνι και Κλάιντ» του Αρθουρ Πεν, απέσπασε την πρώτη υποψηφιότητά του για Οσκαρ (δεύτερου ρόλου). Μερικά χρόνια αργότερα, το 1971, θα διεκδικούσε και πάλι το δεύτερου ρόλου για την εμφάνισή του στην κινηματογραφική μεταφορά του διάσημου έργου του Ρόμπερτ Αντετσον «Ποτέ δεν τραγούδησα για τον πατέρα μου».

Η πρώτη απόσυρση

Αν και η δεκαετία του 1970 ήταν η μεγάλη του δημιουργική περίοδος με συμμετοχές σε ταινίες όπως «Η συνομιλία» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, «Night moves» του Αρθουρ Πεν και «The Domino Principle» του Στάνλεϊ Κρέιμερ, ο Χάκμαν μετά τον «Σούπερμαν 2» του 1980 ένιωσε ότι η καριέρα του οδηγούνταν σε αδιέξοδο και δεν μπορούσε να συνεχίσει. Ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τον κινηματογράφο, την οποία όμως δεν τήρησε. Αντιθέτως, απεδείχθη ιδιαίτερα δραστήριος, και το 1989, με τη συμμετοχή του στο αντιρατσιστικό δράμα «Ο Μισισιπής καίγεται» του Αλαν Πάρκερ, απέσπασε μία ακόμα υποψηφιότητα για το Οσκαρ πρώτου ρόλου.

Εκείνη τη χρονιά το έχασε από τον φίλο του Ντάστιν Χόφμαν, αλλά μερικά χρόνια αργότερα θα κέρδιζε το δεύτερο Οσκαρ του για το αριστουργηματικό γουέστερν «Οι ασυγχώρητοι» του Κλιντ Ιστγουντ, όπου υποδύθηκε εκπληκτικά έναν ρατσιστή σερίφη.

Ο Χάκμαν ήταν εκπληκτικός στις συναισθηματικές εναλλαγές των ηρώων του που ήταν άλλοτε αντιπαθείς, άλλοτε τρυφεροί και ποτέ αδιάφοροι. To 2001 ξεχώρισε ως ο πατριάρχης της «Οικογένειας Τενενμπάουμ» και το 2004 έπαιξε στην τελευταία ταινία του, την πολιτική κωμωδία «Ολοι οι άνθρωποι του δημάρχου». Η αποτυχία της ενδεχομένως να ήταν ένας από τους λόγους που απομακρύνθηκε από τη σόουμπιζ, χωρίς αυτή τη φορά να προβεί σε ανακοινώσεις.