Ο πρώτος των πρώτων!

Ο Παναγιώτης Κελεσίδης, αυτός  ο… αγριόγατος κάτω από το γκολπόστ, ήταν απίστευτα λυπημένος με τον θάνατο του Οικονομόπουλου: «Ο πρώτος των πρώτων ήταν ο Τάκης», λέει στην αρχή. Τον πειράζουμε λέγοντας «και ο Κελεσίδης τι ήταν, δηλαδή»; Απαντά με ένα γέλιο: «Ασε τον Κελεσίδη. Αυτός είναι εκτός συναγωνισμού»! Σοβαρεύεται άμεσα.

Γυρίζει προς τα πίσω ο θρυλικός αυτός «άσος»: «Θαύμαζα τον Οικονομόπουλο από τότε που ήμουν στις Σέρρες. Μάλιστα, ο Πετρόπουλος με κάλεσε στην εθνική ομάδα ως τρίτο και ενώ το δίδυμο ήταν Οικονομόπουλος – Χρηστίδης. Δέος με έπιασε. Τους έβλεπα στα χαρτάκια, που λένε. Αμέσως αναρωτήθηκα όταν κάναμε προπόνηση τι θέλω εγώ εκεί. Πού να τους έφτανα. Ημουν και μικρότερος σε ηλικία, ήταν δύσκολο να κάνω την προπόνηση του Τάκη. Σκέψου πως ενώ έφευγα και πήγαινα για μπάνιο στα αποδυτήρια, ο Οικονομόπουλος συνέχιζε και δεν σταματούσε. Τέτοιος ποδοσφαιριστής ήταν, τέτοια μεγάλη θέληση είχε. Επίσης, προσπαθούσα να τον μιμηθώ στα ρεφλέξ αλλά ήταν αδύνατο. Εγώ είχα άλλη χάρη, στις εξόδους για παράδειγμα. Μου έλεγε ο Τάκης “κάνε λίγο παραπάνω προπόνηση, στη μεικτή κόσμου θα πας με τα προσόντα που έχεις” και του απαντούσα να με αφήσει και πως “τόσο μπορώ”. Από τη δεκαετία του ’60 και μετά που θυμάμαι, ήταν ο καλύτερος όλων στη θέση. Και αληθινός κύριος ως άνθρωπος, συμπεριφορά καταπληκτική απέναντι σε όλους». Οταν η κουβέντα έρχεται στο ματς του Τάκη Οικονομόπουλου που θυμάται, λέει ο Παναγιώτης Κελεσίδης: «Παίζαμε αντίπαλοι, Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός στη Λεωφόρο. Το τελικό αποτέλεσμα 1-1. Ημασταν και το είχε γράψει ο Τύπος της εποχής, ήρωες. Αδύνατο να σκεφθείς τι σουτ αποκρούσαμε τότε. Αλλά ταυτόχρονα και μοιραίοι. Εμένα μου είχε βάλει γκολ με κόρνερ ο Δομάζος και στον Τάκη ο Κρητικόπουλος. Αυτό που τον έκανε ξεχωριστό ήταν το πέταγμά του προς την μπάλα. Απογειωνόταν. Κανείς δεν τον έφτανε σε αυτό».