Μας έκανε πολύ καλό {LF}ο ανταγωνισμός

Πήγαν στον Παναθηναϊκό μαζί. Το 1963 ο Τάκης Οικονομόπουλος κατέφθανε στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας από τη Νέα Σμύρνη και τον Πανιώνιο. Το ίδιο καλοκαίρι ο Βασίλης Κωνσταντίνου άφηνε τον Παράδεισο Αμαρουσίου, άφηνε και το… μπάσκετ που έπαιζε παράλληλα και αποφάσιζε να ασχοληθεί μονάχα με το ποδόσφαιρο και τη θέση του τερματοφύλακα. Σπάνια ένα ελληνικό δίδυμο γκολκίπερ ήταν τόσο καλό όσο εκείνο το Οικονομόπουλος – Κωνσταντίνου. Σπάνια δύο τερματοφύλακες που έχουν τον απόλυτο ανταγωνισμό μεταξύ τους, είναι τόσο αγαπημένοι, τόσο «μαζί», μια γροθιά. 13 χρόνια συνυπήρξαν ο Οικονομόπουλος με τον Κωνσταντίνου στον Παναθηναϊκό.

 Και τώρα που ο Τάκης Οικονομόπουλος «πέταξε» για τη γειτονιά των αγγέλων, για να βρει τον Μίμη Δομάζο τον άνθρωπο που του έδωσε το προσωνύμιο «πουλί», ένας από τους πλέον κατάλληλους για να μιλήσει για εκείνον δεν είναι άλλος από τον Βασίλη Κωνσταντίνου. Για να πει τις ιστορίες που θυμάται από τον φίλο και συμπαίκτη του. «Φτάσαμε μαζί στον Παναθηναϊκό. Είχαμε τέσσερα χρόνια διαφορά ηλικιακά. Από την πρώτη στιγμή ήμασταν φίλοι, συναγωνιζόμασταν ο ένας τον άλλον για να φτάσουμε ψηλά και οι δύο. Θα σας πω κάτι ειλικρινά, πολύ ειλικρινά. Δεν μας ενδιέφερε ποιος θα παίξει. Αρκεί να κέρδιζε η ομάδα», θα πει ο Βασίλης Κωνσταντίνου, που περιγράφει και τον χαρακτήρα του Οικονομόπουλου.

 «Τελείως διαφορετικό παιδί από εμένα. Ο Τάκης υπήρξε ένα ήπιο παιδί. Ενα κόσμημα. Κόσμημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο, κόσμημα του κόσμου όλου που ασχολιόταν με το ποδόσφαιρο. Ενα “πουλί” με όλη τη σημασία της λέξης. Και ένας καταπληκτικός τερματοφύλακας. Το πρωί έκανε προπόνηση με τον αδελφό του τον Θανάση και το απόγευμα με όλους εμάς, με όλη την ομάδα. Δύο προπονήσεις τη μέρα γιατί σαν “πουλί” που ήταν ήθελε να γίνεται καλύτερος και να πετάει καλύτερα».

Η ιστορία στο Γουέμπλεϊ

Ο Βασίλης Κωνσταντίνου θυμάται και μια ιστορία από τον ιστορικό τελικό στο Γουέμπλεϊ απέναντι στον Αγιαξ το 1971. Τότε που αρχικά ήταν να αγωνιστεί εκείνος, αλλά ο Φέρεντς Πούσκας αποφάσισε με μια… δίκαιη φράση να χρησιμοποιήσει τον Οικονομόπουλο. «Ο ανταγωνισμός μας έκανε πολύ καλό. Στις ατομικές προπονήσεις που κάναμε μετά από όλη την ομάδα μας κρατούσαν και μας έκαναν ατομικές προπονήσεις. Προσπαθούσαμε να κάνει ο ένας καλύτερη εκτίναξη από τον άλλον και γινόταν χαμός. Χαμός με την καλή έννοια. Ποτέ δεν κοίταξε ο ένας τον άλλον με… στραβό μάτι, ποτέ. Πάντα ήμασταν αγαπημένοι, πάντα έλεγε ο ένας στον άλλον καλή επιτυχία και στο τέλος αγκαλιαζόμασταν όποιος κι αν είχε παίξει. Θα σας πω την ιστορία με τον τελικό στο Γουέμπλεϊ. Μου είχαν πει ότι θα παίξω εγώ απέναντι στον Αγιαξ και προετοιμαζόμουν γιατί είχα παίξει και με τον Ερυθρό Αστέρα. Την τελευταία στιγμή όμως ο Πούσκας μπήκε και μας είπε: “Είχα πει ότι θα παίξει ο Βασίλης. Αλλά θα βάλω τον Τάκη. Γιατί ο Τάκης είναι πιο μεγάλος και ίσως να μην έχει την ευκαιρία να παίξει ξανά σε τέτοιο ματς. Βασίλη είσαι πιο μικρός και ίσως έχεις ξανά την ευκαιρία”. Και όπως μου έτυχε και έπαιξα με την εθνική ομάδα στο Κύπελλο Εθνών στην Ιταλία, που είχε προκριθεί για πρώτη φορά. Μπήκαμε στο Γουέμπλεϊ και εγώ ήμουν εκείνος που του έκανα το ζέσταμα πριν από το ματς και τον ετοίμασα για τον τελικό. Στο τέλος αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε σαν να είχαμε παίξει μαζί».