«Ναι, είμαστε ένα πολιτικό φεστιβάλ»

Στους μείον 2 βαθμούς Κελσίου το κρύο περονιάζει, όμως πολύς «φεστιβαλικός» κόσμος, προφανώς συνηθισμένος από το παγωμένο κλίμα της περιόδου, δεν δείχνει προβληματισμένος και κυκλοφορεί light ντυμένος. Ανέκαθεν άλλωστε ο Φεβρουάριος ήταν η εποχή της κινηματογραφικής Μπερλινάλε, η εποχή του χρόνου που η πρωτεύουσα της Γερμανίας αντέχει τον γκρίζο καιρό και τον συννεφιασμένο ουρανό για να συγκεντρωθεί μπροστά σε μεγάλες ή μικρότερες οθόνες και να ζήσει την κινηματογραφική εμπειρία παρακολουθώντας ταινίες από όλο τον κόσμο σε παγκόσμια (ως επί το πλείστον) πρεμιέρα.

Το Φεστιβάλ Βερολίνου που σήκωσε την αυλαία του χθες με την ταινία του γερμανού σκηνοθέτη Τομ Τίκβερ «Το φως» (Das licht) είναι ένας χειμερινός μαγνήτης που έλκει κινηματογραφιστές, δημοσιογράφους, διανομείς, φανατικούς κινηματογραφόφιλους ή απλώς θεατές που αγαπούν το σινεμά και θέλουν να βρεθούν για λίγο εκεί όπου για 10 μέρες είναι το κέντρο του κινηματογράφου και των καλλιτεχνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Η κινηματογραφική Μπερλινάλε ιδρύθηκε το 1951 ως μια «βιτρίνα του ελεύθερου κόσμου». Η πολιτική φιλοδοξία που ενυπάρχει σε αυτή την περιγραφή εξακολουθεί να είναι το άστρο που καθοδηγεί το φεστιβάλ ακόμα και σήμερα. Αυτό φαίνεται και από τις δηλώσεις της Βρετανίδας Τρίσια Τατλ που από πέρυσι ανέλαβε καθήκοντα διευθύντριας της Μπερλινάλε. «Ο κόσμος συχνά ρωτά τους ανθρώπους της Μπερλινάλε αν είμαστε ένα πολιτικό φεστιβάλ. Και ναι, θα έλεγα ότι είμαστε· ένα καθαρά κοινωνικό φεστιβάλ, με την πολιτική βαθιά ριζωμένη στο DNA μας. Είμαστε το μόνο μεγάλο κινηματογραφικό φεστιβάλ σε πρωτεύουσα χώρας και η πόλη αυτή, το Βερολίνο, είναι γεμάτη ιστορία. Αγκαλιάζουμε τις πλουραλιστικές αντιλήψεις για τον κόσμο που φέρνουν οι κινηματογραφιστές από κάθε γωνιά του πλανήτη και προσφέρουν στους καλεσμένους μας από περισσότερες από 150 χώρες. Ο κινηματογράφος είναι πάνω από όλα εργαλείο επικοινωνίας. Ταυτόχρονα γιορτάζουμε τον κινηματογράφο ως μια ζωτικής σημασίας μορφή τέχνης».

Μακριά από τη θεματική προηγούμενων ταινιών του Τίκβερ όπως «Τρέξε, Λόλα, τρέξε», «Το άρωμα» και «The international», «Τo φως» είναι ένα αρκετά κλειστοφοβικό δράμα χαρακτήρων που μας προσκαλεί να βιώσουμε τα παράξενα συμβάντα τα οποία θα προκύψουν στη ζωή των μελών μιας καλοβαλμένης οικογένειας (που συγκατοικούν αρμονικά κάτω από την ίδια στέγη) από τη στιγμή που η νέα οικιακή βοηθός τους τούς προκαλεί με διαφορετικούς τρόπους. Η οικογένεια, πάντως, φαίνεται να είναι πυρήνας αρκετών ιστοριών στις ταινίες της φετινής Μπερλινάλε.