Τζούλια {LF}Σουγλάκου

Θέλουν να στείλω ένα γράμμα. Σε μένα. Στον παλαιότερο εαυτό μου. Στον παλιοεαυτό μου, στο παλιοεγώ μου. Ισως να αρχίζαμε και αλληλογραφία. Σε φίνα, κρουστά φύλλα. Με γραμματόσημα και φακέλους. Οχι μηνύματα, μέιλ και άλλα τεχνολογικά. Τότε, ήμουν φρικτή στην αλληλογραφία. Τώρα, γέλια που θα κάναμε. Τότε, δυνατά, χαρούμενα, για το τίποτα. Ποτέ ξανά.

Προχθές στον «Πάπα» είπα πάλι ένα αστείο. Πάλι δεν γέλασαν. Σε κάθε παράσταση ψάχνω άλλον τρόπο. Τίποτα. Μήπως δεν είναι αστείο; Κάνω λάθος; Γελούν με μια φώκια. Που δεν είμαι εγώ. Πριν από χρόνια, – στα πόσα ήταν; – ήμουν μια μικρή γυαλιστερή σα μετάξι φώκια σε μπλε βελούδινα νερά. Σε μια κάρτα για μίαν αγάπη. Και μετά τράβηξε σε καινούρια ακρογιαλιά. Η αγάπη μου. Πιο πριν, – στα πόσα ήταν, πόσο ήμουν; πού να θυμάμαι –, ο πρώτος Λαμαρτίνος. «Πάντα σ’ ακρογιαλιές καινούριες θα τραβάμε…». Σε μετάφραση τίνος; Πού να θυμάμαι… Το βιβλίο χάθηκε. Μαζί με άλλα. Που έγιναν μνήμη. Είμαι η μνήμη μου.

Θέλω να μου γράψω ένα γράμμα. Να το στείλω στον παλαιότερο εαυτό μου. Εκείνον, που, μπροστά στον καθρέφτη έπαιζε όλα τα δράματα μιας ραδιοφωνικής θεατρικής Κυριακής. Και μετά τραγουδούσε σόλο στο αρχαίο θέατρο, – στα πόσα ήταν; πόσο ήμουν; πού να θυμάμαι –αυτονόητα και φυσικά. Για το «σχολείο μου, όμορφο σχολείο». Μετά, πολύ μετά ήρθαν οι ρόλοι. Κι άλλα κι άλλα. Ε, λοιπόν θα στείλω ένα γράμμα στη Χαδούλα μου, του κυρ-Αλέξαντρου, που περίμενε τη βαρκούλα «να την περάσει στα πέρα χώματα, στα μέρη τ’ αντικρυνά, στη μεγάλη στεριά… ν’ αρχίσει νέον βίον». Η Χαδούλα πνίγηκε στα νερά της δικαιοσύνης και η βαρκούλα συνέχισε για άλλη ακρογιαλιά… Οχι, θα μου στείλω στο «τέρας», που έλεγε ο Δαμιανός, πριν φύγει κι αυτός. Πόση πίστη! Είμαι όσοι χάθηκαν. Και όσοι με βρίσκουν.

Θα στείλω γράμμα σε όλους τους παλαιότερους εγώ μου. Τους χρωστώ έστω δυο λόγια. Αν αρχίσω σήμερα προλαβαίνω… Κι έπειτα τι; Αν στείλω σε μένα, στέλνω σε όλους. Στον παλαιότερο εαυτό μου, εκείνον όμως πριν με αποκτήσω, πριν με δω, πριν με ακούσω. Πριν απ’ τις μεταβολές, τις αλλαγές, πριν απ’ το αδιάκοπο και το ατελείωτο. Να βρω τη διεύθυνση μόνο. Να γυρίσω σε μένα. Σ’ αυτό που ήμουν πάντα. Πριν. Να βρω τη διεύθυνση μόνο.

Η Τζούλια Σουγλάκου είναι υψίφωνος. Αυτή την περίοδο ερμηνεύει τον ρόλο της κυρίας Λατρούδη στην οπερέτα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη «Θέλω να δω τον Πάπα» σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη στην Ενναλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.