Δεν έπρεπε να είναι ευχαριστημένοι…

Eνα ακόμα ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός έληξε ισόπαλο φέτος, όμως το 1-1 που είδαμε την Κυριακή το βράδυ είναι μάλλον συμπτωματικό. Ο Ολυμπιακός προσπάθησε να κερδίσει το ματς ακόμα και στο δεύτερο ημίχρονο, όταν και βρέθηκε να παίζει με έναν παίκτη λιγότερο μετά την αποβολή του Κοστίνια στο 44΄. Ο ΠΑΟ προσπάθησε να μη χάσει και τα κατάφερε. Ο Ολυμπιακός θα έπρεπε να είναι δυσαρεστημένος από το τελικό αποτέλεσμα: δεν κέρδισε ένα ντέρμπι στο οποίο ήταν καλύτερος. Ο Παναθηναϊκός θα ‘πρεπε να είναι προβληματισμένος από την εμφάνιση: βρέθηκε με παίκτη παραπάνω στο γήπεδο για ένα ημίχρονο και έκανε ένα σουτ στην εστία του Τζολάκη. Αλλά ο μεν κόουτς Μεντιλίμπαρ είπε ότι τελικά αυτό που μένει είναι ότι ο Ολυμπιακός κράτησε τη διαφορά των τεσσάρων βαθμών από τον διώκτη του, ο δε Ρουί Βιτόρια δήλωσε ευχαριστημένος γιατί η ομάδα του ολοκλήρωσε τον κύκλο των ντέρμπι στην κανονική περίοδο και τώρα το πρόγραμμά της γίνεται εύκολο. Οι δηλώσεις είναι λογικές διότι οι δυο προπονητές κοιτάζουν τη βαθμολογία. Αλλά κανείς δεν θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένος.

Δύο

Η ιστορία των φετινών ντέρμπι λέει ότι ο Ολυμπιακός για να κερδίσει κάποιο πρέπει να βάλει δύο γκολ τουλάχιστον. Το έκανε στην Τούμπα με τον ΠΑΟΚ, αλλά και στο Γ. Καραϊσκάκης με την ΑΕΚ και κέρδισε. Δεν κατάφερε να βρει δύο γκολ σε ντέρμπι με τον ΠΑΟ και δεν κέρδισε κανένα. Γιατί ο Ολυμπιακός φέτος έχει αρκετές αρετές αλλά δεν είναι φτιαγμένος για να κερδίζει με 1-0: όταν αυτό συμβαίνει (στο πρόσφατο ματς με την Πόρτο π.χ.), δεν προκύπτει βάσει σχεδίου. Αλλωστε στο Οπόρτο πέτυχε και δεύτερο γκολ στις καθυστερήσεις: άλλο αν μυστηριωδώς αυτό δεν μέτρησε τελικά.

Δέκα

Ο Μεντιλίμπαρ που αυτά τα ξέρει προσπάθησε να βοηθήσει την ομάδα του στο δεύτερο ημίχρονο να πετύχει δεύτερο γκολ. Οταν είδε ότι ο Ολυμπιακός έμεινε με δέκα παίκτες, παρουσίασε αρχικά μια πιο σκληρή μεσαία γραμμή (με τον Ντάνι Γκαρθία αντί του Ζέλσον) επιχειρώντας να κόψει τον ΠΑΟ στα δύο: ο Βάσκος περίμενε την είσοδο του Ουναΐ αρχικά και του Τετέ στη συνέχεια και θέλησε έτσι να περιορίσει τον πρώτο και να δυσκολέψει την τροφοδοσία του δεύτερου – και τα κατάφερε. Μάλιστα, δεν δίστασε να στείλει στο γήπεδο και δύο φρέσκους κυνηγούς – τον Μπάμπη Κωστούλα και τον Γιάρεμτσουκ. Από τον Μεντιλίμπαρ δεν έλειψε το κουράγιο, η στρατηγική ήταν η πρέπουσα και ο Ολυμπιακός είχε το απαραίτητο πάθος. Αλλά χρειαζόταν, νομίζω, από την αρχή τον Κωστούλα: ο μικρός κακώς έλειψε από την αρχική ενδεκάδα καθώς έχει έφεση στο γκολ – γκολ δύσκολα μπορείς να περιμένεις από τους Ζέλσον, Ροντινέι και Τσικίνιο που ξεκίνησαν πίσω από τον Ελ Κααμπί. Ισως ο βάσκος προπονητής κράτησε τον Κωστούλα στον πάγκο για να τον χρησιμοποιήσει στην επανάληψη και να δώσει στην ομάδα ώθηση – ως σκέψη δεν είναι λάθος. Αλλά από τη στιγμή που ο Ολυμπιακός μπήκε για να πιέσει (και για 25 λεπτά το έκανε εξαιρετικά) η παρουσία του Κωστούλα θα μεγάλωνε την επικινδυνότητα της επίθεσης – κι αυτό έπρεπε να είναι το βασικό ζητούμενο.

Βιτόρια

Το ζητούμενο του Ρουί Βιτόρια ήταν άλλο: ο πορτογάλος προπονητής του ΠΑΟ για τρίτο συνεχόμενο ντέρμπι έστειλε στο γήπεδο μια ομάδα ο σκοπός της οποίας ήταν να περιμένει τον Ολυμπιακό. Το έκανε στο ματς με τους Ερυθρόλευκους για το Κύπελλο (1-1). Το έκανε και δέκα μέρες πριν στο ΠΑΟ – ΑΕΚ (1-0). Το σημάδι αυτής της επιλογής είναι ο αποκλεισμός του Τετέ από την αρχική ενδεκάδα και η επιλογή του Πελίστρι στη θέση του. Ο Βραζιλιάνος θέλει γύρω του παίκτες για να είναι επικίνδυνος: όταν υπάρχει στην ενδεκάδα, για να αξιοποιηθεί, πρέπει ο ΠΑΟ να ανεβεί στο γήπεδο και να επιτεθεί. Ο Πελίστρι θέλει χώρους για να τρέξει: ο Βιτόρια κρατώντας τον Παναθηναϊκό πίσω ήθελε τον Ολυμπιακό να ανεβεί και να τον χτυπήσει ο Πελίστρι (πιο πολύ από τον Ιωαννίδη και τον Τζούρισιτς) στις αντεπιθέσεις. Αλλά αυτή τη φορά αυτή την επιλογή τακτικής ο Ολυμπιακός την περίμενε και δεν τη φοβήθηκε: πραγματικά ανέβηκε. Τόσο πολύ, που στο 10′ είχε κάνει όσες ευκαιρίες δεν είχε κάνει στο προηγούμενο ματς στο ΟΑΚΑ και στο 13’ προηγήθηκε με 1-0 με τον Κάρμο.

Πάτημα

Πολλοί λένε πως είναι ανεξήγητο το ότι ο ΠΑΟ δεν κατάφερε να επιτεθεί σωστά με έναν παίκτη παραπάνω για ένα ολόκληρο ημίχρονο: μόνο παράξενο δεν είναι. Οταν μια ομάδα έχει προετοιμαστεί μία ολόκληρη εβδομάδα να περιμένει για να χτυπήσει στις αντεπιθέσεις, είναι δύσκολο να αλλάξει τακτική στη διάρκεια του ματς – πόσω μάλλον όταν δεν έχει διακριθέντες. Ο Μπακασέτας και ο Ουναΐ που χρησιμοποιήθηκαν ως οργανωτές ήταν άφαντοι. Ο Τζούρισιτς φάνηκε μόνο στη φάση που κέρδισε την αποβολή από τον Κοστίνια. Ο Πελίστρι και ο Τετέ έμπλεξαν με τον Ορτέγκα. Κανείς άλλος παίκτης του ΠΑΟ δεν φτάνει σε θέση βολής, πλην φυσικά του Ιωαννίδη. Που βρήκε το πέναλτι με το οποίο ο ΠΑΟ ισοφάρισε, απλά γιατί τρεις παίκτες του Ολυμπιακού τού επέτρεψαν να μπουκάρει πριν τον πατήσει ο Κάρμο. Ο Βιτόρια περιορίστηκε μετά την ισοφάριση στο να βάλει τους Λημνιό και Γερεμέγεφ: δεν τους είδε κανείς. Πώς να μην είναι ευχαριστημένος με την ισοπαλία;

Πιο πολύ

Στο ματς μέτρησαν βέβαια και διαιτητικές αποφάσεις: ο πολυδιαφημισμένος Σλοβένος Βίντσιτς, φίλος του προέδρου της UEFA κ. Αλεξάντερ Τσέφεριν, άλλαξε όλες του τις αποφάσεις έπειτα από υποδείξεις του VAR – για elite διαιτητής δεν μου φάνηκε να διαθέτει προσωπικότητα. Δεν μπορώ να ξέρω πόση δύναμη υπήρχε στο άγγιγμα του Κοστίνια στον Τζούρισιτς ή στο άγγιγμα του Πάλμερ Μπράουν στον Ελ Κααμπί στη φάση που ο Ολυμπιακός ζητά πέναλτι. Ομως είναι δεδομένο πως το ένα άγγιγμα αξιολογήθηκε διαφορετικά από το άλλο. Επομένως, οι γκρίνιες του Ολυμπιακού δεν είναι αστήρικτες. Ηταν αυτές οι αξιολογήσεις του Βίντσιτς το πρόβλημα της διαιτησίας στο ντέρμπι; Μπορεί. Ωστόσο υπήρχε ένα πρόβλημα μεγαλύτερο: η ίδια η τοποθέτηση του Βίντσιτς που έχει ξανάρθει φέτος στην Ελλάδα για να διευθύνει άλλο ένα ματς του ΠΑΟ, αυτό με τον ΠΑΟΚ (0-0). Ενα σωρό διαιτητές υπάρχουν, γιατί έπρεπε να ξαναρθεί αυτός; Οταν αποφασίστηκε ο ερχομός ξένων διαιτητών, ήταν αυτονόητο να μην έρχονται συνεχώς οι ίδιοι και οι ίδιοι. Γιατί όσο πιο συχνά έρχονται, τόσο πιο πολύ μοιάζουν με τους δικούς μας…