Ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί

Μια γυναίκα, όρθια, απέναντι στο κοινό – του θεάτρου και του συνεδρίου στο οποίο απευθύνεται –, αναλύει τις επιστημονικές της σκέψεις και απόψεις, μέχρι τη στιγμή που καταρρέει. Είναι η Τζουλιάνα, η 52χρονη ερευνήτρια, παντρεμένη με τον Ιαν. Η σχέση μαζί του όπως και με την κόρη τους είναι  προβληματική. Στο έργο του Σαρ Γουάιτ (Sharr White) «Το Ακρωτήρι» («The Other Place», 2011) όλα εξελίσσονται πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη συνείδηση από την απώλειά της. Επιστρέφοντας διαρκώς στο σπίτι στο Ακρωτήρι όπου η Τζουλιάνα διατηρεί οικογενειακές αναμνήσεις, ενώ το ίδιο το σπίτι δεν υπάρχει πια, οι ήρωες μοιράζονται καταστάσεις που τους οδηγούν στα όριά τους.

Στο βραβευμένο έργο του αμερικανού θεατρικού συγγραφέα, η δράση μετατοπίζεται με γρήγορες αλλαγές από το σαλόνι ενός σπιτιού στο γραφείο του γιατρού ή στο σπίτι πάνω στη θάλασσα. Ενα διαρκές πηγαινέλα, μια σειρά από φλας μπακ, καθορίζουν τις εξελίξεις, διατηρώντας την ένταση της έκπληξης και του μυστηρίου. Σαν όλα να συμβαίνουν μέσα στο μυαλό της ηρωίδας, η οποία σταδιακά αντιλαμβάνεται τα κενά στη συνείδησή της, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει.

Μια βαθιά κατάδυση στον ταραγμένο έσω κόσμο της ηρωίδας που στα ξεσπάσματά της προβάλλει τις αδυναμίες αλλά και τις σκληρές πτυχές της προσωπικότητάς της. Γιατί η Τζουλιάνα είναι μια σύγχρονη γυναίκα, μια γυναίκα καριέρας, που στην κρίσιμη δεκαετία των 50 χρόνων βλέπει τη ζωή της να καταρρέει και προσπαθεί να δημιουργήσει μια νέα ζωή, μέσα στις νέες συνθήκες. Μια ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί… Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος σε μία ακόμα συνεργασία με τη Μαρία Ναυπλιώτου – που ξεκίνησε με το «Μaster class» – αποδεικνύει την ουσιαστική του αναμέτρηση με τη σκηνοθεσία: Προσεγγίζει (και) το «Ακρωτήρι» έχοντας μελετήσει τις μικρές και μεγάλες στιγμές του έργου, δημιουργώντας διαρκώς εναλλαγές στις καταστάσεις, τα γεγονότα και τα συναισθήματα. Ακολουθώντας τη ροή του συγγραφέα – ένα κείμενο αυστηρό και τρυφερό συγχρόνως στην εύστοχη μετάφραση του Νικηφόρου Βαλτινού – αναδεικνύει τα σκοτάδια αλλά και το φως του. Με αφαιρετικό σκηνικό κι ένα εντυπωσιακό φινάλε – σαν να μπαίνουμε στον ταραγμένο εγκέφαλο της ηρωίδας – διατηρεί το μέτρο και δεν οδηγείται στο μελό. Αντιθέτως, το προστατεύει δημιουργώντας συναισθηματικές αλλά και διανοητικές προεκτάσεις.

Οι ερμηνείες

Η Μαρία Ναυπλιώτου στον ρόλο της Τζουλιάνας σκιαγραφεί το πορτρέτο μιας ώριμης γυναίκας σε κρίσιμη φάση της ζωής της, που κινείται ανάμεσα σε ακραίες καταστάσεις. Και τις ενσωματώνει με τρόπο ρεαλιστικό και βαθύ. Ελέγχει τα εκφραστικά της μέσα, ακολουθεί τις διακυμάνσεις του μυαλού και της μνήμης της, πηγαινοέρχεται στον χρόνο, μας μπερδεύει και μπερδεύεται, αποφεύγοντας κάθε ευκολία. Μια ερμηνεία που εντάσσεται στη διαρκή υποκριτική εξέλιξη της ηθοποιού.

Στο πλάι της, ο Δημήτρης Αλεξανδρής είναι ο Ιαν, ο οποίος εκφράζει αυτή την ήρεμη δύναμη του συνοδοιπόρου και συμπαραστάτη, με τις εκρήξεις και τις διαφυγές του. Σε τρεις ρόλους η Στεφανία Ζώρα είναι η κόρη της κεντρικής ηρωίδας, η γιατρός της και μια τυχαία γυναίκα, ενώ σε δύο ρόλους εμφανίζεται ο Αυγουστίνος Κούμουλος – σύζυγος της κόρης και ιατρικό προσωπικό. Δύο παρουσίες που συμβάλλουν στην ιστορία και την εξέλιξη των γεγονότων στο «Ακρωτήρι» της μνήμης.