Επιστροφή στις ρίζες

Τι χρειάζεται μια ομάδα για να δρέψει δάφνες στα γήπεδα; Ευκολάκι που το ξεπερνάμε. Η δύσκολη ερώτηση αφορά τις ομάδες που ενώ διαθέτουν όλα τα απαραίτητα συστατικά για να γίνουν σπουδαίες, καταλήγουν σε μια χαβούζα απογοήτευσης και ανεκπλήρωτων προσδοκιών.

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αποτελεί μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια ποδοσφαιρικά χρονικά. Από την ημέρα που αποχώρησε ο Αλεξ Φέργκιουσον από τον πάγκο της έχει καταφέρει να ανατρέψει όλα όσα γνωρίζαμε σήμερα για το πώς μπορεί να φτάσει μια ομάδα στην επιτυχία. Το χρήμα αποτελεί την κινητήρια δύναμη του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Μπορεί να μην σου εξασφαλίζει την κορυφή αλλά τουλάχιστον σου διασφαλίζει μια αξιοπρεπή παρουσία στη διεκδίκηση των τίτλων. Τα ταμεία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν πάντοτε γεμάτα τις τελευταίες δεκαετίες. Η κυριαρχία της στην Αγγλία και οι καλές πορείες της στο Τσάμπιονς Λιγκ στα χρόνια του Φέργκιουσον την είχαν καταστήσει τη δημοφιλέστερη ομάδα του κόσμου, γεγονός που το εκμεταλλεύτηκε οικονομικά με την προσέλκυση μεγάλων χορηγών. Παραδόξως ο Σκωτσέζος απέφευγε να χρησιμοποιεί τη φήμη και το χρήμα για να μαγνητίσει τις πιο φημισμένες μέλισσες του αθλήματος, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη μετά την αποχώρησή του.

Αποτέλεσμα, δαπανήθηκε κοντά στο 1,5 δισ. ευρώ την τελευταία δεκαετία για μεταγραφές. Οι 17 ακριβότερες στην ιστορία του κλαμπ έχουν γίνει μετά την ανατολή της νέας εποχής. Λόγω απουσίας συνοχής στη μεταγραφική πολιτική, κάθε προπονητής ή αθλητικός διευθυντής που ερχόταν στο Ολντ Τράφορντ έκανε του κεφαλιού του, αλλά ο λογαριασμός κατέληγε πάντοτε στο ίδιο ταμείο. Από τους 17 ακριβότερους παίκτες που φόρεσαν την κόκκινη φανέλα μόνο ένας, ο Μπρούνο Φερνάντες, κατάφερε να ξεχωρίσει. Οι υπόλοιποι το μόνο που πρόσφεραν και συνεχίζουν να το κάνουν ήταν να προκαλούν  προβλήματα κάθε είδους. Πογκμπά, Αντονι, Σάντσο, Λουκάκου, Ντι Μαρία, Κασεμίρο, Μαρσιάλ, Ονάνα, καθένας και μια δακρύβρεχτη και ακριβή ιστορία για τους Κόκκινους Διαβόλους.

Η συνεχιζόμενη ταλαιπωρία της Γιουνάιτεντ οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι που κινούν τα νήματα στο Ολντ Τράφορντ δεν έχουν διδαχτεί τίποτα από το παρελθόν του κλαμπ. Ολες οι μεγάλες ομάδες του παρελθόντος των Κόκκινων Διαβόλων συνδέονται με την ακαδημία τους. Η ομάδα που χάθηκε στην τραγωδία του Μονάχου, αυτή που αναγεννήθηκε από τις στάχτες της και ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης, η γενιά του ’92 που κατέκτησε το τρεμπλ, όλες είχαν τον παλμό και τη νοοτροπία των ακαδημιών. Αν η άλλοτε κραταιά ομάδα δεν επιστρέψει ξανά στις ρίζες της οι άσπρες μέρες θα παραμείνουν μακρινό όνειρο.