Μια προσωπική εμπειρία προστασίας δεδομένων

Οταν εργάστηκα στην Ελβετία το 2017, σε πολυεθνική με αυστηρές πολιτικές προστασίας δεδομένων, έζησα από πρώτο χέρι τη σημασία της ψηφιακής ασφάλειας, αλλά και της προετοιμασίας για την υποχρεωτική εφαρμογή της Οδηγίας GDPR από τα μέσα του 2018. Η εταιρεία μάς έκανε συνεχώς σεμινάρια και εφάρμοζε τη λεγόμενη πολιτική «καθαρά γραφεία»: κανένα φυσικό έγγραφο δεν επιτρεπόταν να παραμένει σε κοινή θέα μετά το τέλος της ημέρας. Επίσης, οι συσκευές μας ήταν απολύτως διαχωρισμένες: ένα κινητό για προσωπική χρήση και ένα αποκλειστικά για την εργασία, με κεντρική διαχείριση από τον διαχειριστή IT.

Τα εταιρικά κινητά ή laptop ήταν κλώνοι, βασισμένα σε αντίγραφα ασφαλείας (backup), ώστε σε περίπτωση κλοπής ή απώλειας να διαγράφονται άμεσα δεδομένα εξ αποστάσεως, ενώ τα στοιχεία ήταν πάντα ασφαλή στο backup. Μάλιστα, η συσκευή κλειδωνόταν με χρήση του μοναδικού αριθμού ΙΜΕΙ. Επιπλέον, τα εταιρικά κινητά, οι υπολογιστές, οι εξωτερικοί δίσκοι κ.λπ. είχαν κρυπτογράφηση, ενώ πολλές λειτουργίες ήταν απενεργοποιημένες, όπως η δυνατότητα δημιουργίας προσωπικού backup ή η εγκατάσταση ή λειτουργία ορισμένων εφαρμογών.

Σε άλλη πολυεθνική, στη Βρετανία και ένα χρόνο μετά στη θυγατρική της στην Ιρλανδία, η πολιτική ήταν ακόμη πιο αυστηρή: κάθε μέρα αφήναμε τις εταιρικές συσκευές στο γραφείο μετά το τέλος του ωραρίου και την επόμενη παραλαμβάναμε διαφορετική. Επίσης, δεν επιτρεπόταν η επικοινωνία της εταιρείας με τις προσωπικές μας συσκευές ή email εκτός ωραρίου.

Τέλος, υπήρχε αυστηρός έλεγχος στη χρήση δεδομένων: συμπληρώναμε τακτικά φόρμες για το είδος των δεδομένων που διαχειριζόμασταν, γιατί τα χρειαζόμασταν, και πόσο καιρό θα τα διατηρούσαμε.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΥ