«Ολα τα βιβλία για παιδιά είναι και για μεγάλους»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… όταν σε μια κλειστή παρουσίαση που έκανα για το «Κουμπί είμαι κι εγώ» σε φίλες-φίλους influencers, ανέφερα τη στιγμή που ο Ορέστης (σ.σ.: ο κεντρικός χαρακτήρας του παραμυθιού), κλεισμένος στην ντουλάπα, νιώθει κι εκείνος ότι γίνεται γυαλιστερός σαν τα άλλα κουμπιά, άρα μοιάζει σε αυτά, αλλά μέχρι το πρωί έχει γίνει ξανά ματ, αφού τα δάκρυά του έχουν στεγνώσει!

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής, θα επέλεγα… Το «Δέντρο» από τον «Τεμπέλη δράκο», που τραγουδούν οι Αλκίνοος Ιωαννίδης, Φοίβος Δεληβοριάς και Γιώργος Χατζηπιερής.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής για παιδιά είναι… τίποτα δεν μοιάζει «οδυνηρό» όταν γράφεις για παιδιά. Ισα-ίσα που νιώθεις ελεύθερος να φανταστείς τους πιο μαγικούς κόσμους, γιατί τα παιδιά μπορούν να ταξιδέψουν αληθινά μέσα σε αυτούς, μια και δεν έχουν χάσει τη φαντασία τους όπως οι ενήλικοι. Το πιο σημαντικό όμως είναι να προσέχεις μέσα από την ιστορία σου να μη δημιουργήσεις ταμπέλες ή να ενδυναμώσεις τις κοινωνικές επιταγές που αλλάζουν τις πραγματικές επιλογές των ανθρώπων.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Γυμνασίου θα ήταν… Μπορώ να προτείνω για Δημοτικό: 1. «Το βιβλίο με τα λάθη» της Cortina Luken, εκδ. Φουρφούρι. 2. «Ματίς, η μαγική διαδρομή», των Tim Hopgood & Sam Boughton, εκδ. Βιβλιοσκόπιο. 3. «Ενα σχολείο ταρακουνημένο» της Αλκηστης Χαλικιά, εκδ. Ικαρος.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… Γενικά όταν η κριτική έχει ουσία που μπορεί να με εξελίξει σαν άνθρωπο, την αποδέχομαι. Οταν έχει στόχο απλώς να υποδείξει έναν διαφορετικό τρόπο, απλώς για να τον υποδείξει, την προσπερνώ.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… το πώς νιώθω, πώς με κάνουν να νιώθω και πώς κάνω εγώ τους άλλους να νιώθουν!

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι… Δεν ζηλεύω κάτι, θαυμάζω όμως πολύ τη φράση που είπε η αλεπού στον «Μικρό Πρίγκιπα» του Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί: «Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα ‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. Θα ‘σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο. Θα ‘μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…».

Οταν ακούω τη φράση «βιβλία μόνο για παιδιά» ή «μόνο για μεγάλους», σκέφτομαι… ότι όλα τα βιβλία για παιδιά είναι σίγουρα και για μεγάλους, μπας και ξαναβρούν το παιδί που έχασαν και σωθεί αυτός ο κόσμος!

Το παραμύθι «Κουμπί είμαι κι εγώ» του Κυριάκου Μούρτζη κυκλοφορεί από τις εκδ. Key Books. Σε αυτό ο Ορέστης παίρνει τη θέση του Θύμιου στο παλτό, ενώ ο Θάνος και η Θάλεια, τα παλιότερα κουμπιά, του κάνουν αρχικά τη ζωή δύσκολη. Θα καταφέρει άραγε να γίνει φίλος τους ή όχι;