Παγκόσμια {CR}ημέρα μπάσκετ

21 Δεκεμβρίου γιορτάζεται η παγκόσμια ημέρα καλαθοσφαίρισης. Τι είναι, όμως, το μπάσκετ στην πατρίδα μας και τι ακριβώς σημαίνει για τους Ελληνες;

Είναι ο Αμερικάνος και ο Τρόντζος, η ομάδα της ΑΕΚ που στέφθηκε κυπελλούχος Ευρώπης το 1968 σε ένα κατάμεστο Καλλιμάρμαρο…

Είναι ο Κολοκυθάς, ο μεγαλύτερος σκόρερ, αυτός που ξεπήδησε από τον Σπόρτιγκ, πήγε στον Παναθηναϊκό και πλέον δεν βρίσκεται ανάμεσά μας…

Είναι ο Αρης της δεκαετίας του ’80, με τη συμμετοχή στην Ευρώπη και τα φάιναλ-4, τότε που κάθε Πέμπτη έκλειναν τα μαγαζιά και ερήμωναν οι δρόμοι κι ας φαντάζει αυτό κλισέ παραπάνω από την επικείμενη έλευση των Χριστουγέννων….

Είναι ο Γιαννάκης με το εκχειλίζον πάθος και την άμυνα που «δάγνωνε». Αλλά και ο Γκάλης που έστειλε πολλά παιδιά στα γήπεδα, ένας υπερπαίκτης που δεν υπήρξε όμοιός του στην Ευρώπη και μάλλον δεν θα προκύψει ποτέ…

Είναι οι άτυχοι με τους τραυματισμούς, ο Πετρόπουλος και ο Καλιγκάρις. Οσοι τους είδαν, ασφαλώς έζησαν στιγμές απόλαυσης κι ας μη γεύτηκαν τρόπαια αυτοί οι δύο κολοσσοί με την πλαστικότητα στις κινήσεις τους…

Είναι η Εθνική του ’87. Το ΣΕΦ έγινε πύρινο, η παραλιακή λεωφόρος έσφυζε από κόσμο και το πάρτι για την ανάδειξη της Γαλανόλευκης σε πρωταθλήτρια Ευρώπης συνεχίστηκε για μέρες, σε έναν Ιούνιο που απλά μένει αξέχαστος στη μνήμη όλων…

Είναι ο Καμπούρης με το όχι τεράστιο ταλέντο, αλλά ο άνθρωπος που έβαλε βολές και την υπογραφή του σε εκείνον τον τελικό με τη Σοβιετική Ενωση…

Είναι ο Μπάνε του ΠΑΟΚ και ο Μπέμπης του Πανιωνίου. Γιατί κι αυτές οι ομάδες έφτασαν σε κορυφές και έβαψαν με τα χρώματά τους βραδιές στον Λευκό Πύργο και την Πλατεία…

Είναι ο Παναθηναϊκός με τις επτά Ευρωλίγκες, τα 41 πρωταθλήματα και τα 20 Κύπελλα. Με τους ξεχωριστούς που φόρεσαν τη φανέλα με το Τριφύλλι. Τον Κορωναίο και τον Κοκολάκη, αλλά και τους Αλβέρτη, Βράνκοβιτς, Σάρας, Διαμαντίδη και πόσους ακόμη που συνεχίζουν τη θαυμαστή πορεία…

Είναι ο Ολυμπιακός με τις τρεις Ευρωλίγκες και τη σταθερή πορεία στον χρόνο. Που πανηγύριζε Κύπελλα στο Παναθηναϊκό Στάδιο και καμαρώνει που την ερυθρόλευκη φόρεσαν ο Καστρινάκης και ο Γιατζόγλου, ο Παπαλουκάς και ο Εντι, ο Σπανούλης και ο Πρίντεζης. Και δεν τελειώνουν οι άσοι στο ΣΕΦ…

Είναι ο Ομπράντοβιτς και ο Ιβκοβιτς. Ηρθαν από τη Σερβία και εν πολλοίς μας δίδαξαν το άθλημα του μπάσκετ. Για την ακρίβεια  μια… άλλη μορφή, αυτή που φέρνει τρόπαια. Τους λατρέψαμε και παραμένουν φάροι, σημεία αναφορά των παρκέ….

Είναι ο Ξανθός. Και πώς να ειπωθούν λίγα ενώ έκανε τόσα πολλά ο αξέχαστος Γιάννης Ιωαννίδης…

Είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Που έγινε οδηγός της εθνικής ομάδας, ο καλύτερος παίκτης του κόσμου, αυτός που κρατά την ελληνική σημαία και δακρύζει από υπερηφάνεια…

Είναι τα νιάτα πολλών. Το σήμερα αρκετών. Και το αύριο των περισσότερων, αυτών που λατρεύουν ένα άθλημα γεμάτο σασπένς και με εξέλιξη στον χρόνο που δεν σταματά ποτέ.