«Πρόκληση να διατηρήσουμε την ενέργεια του μπαλέτου»

Με την αναβίωση του κλασικού «Δον Κιχώτη» του Λούντβιχ Μίνκους, σε χορογραφία Τιάγκο Μπορντίν, ανοίγει την καλλιτεχνική σεζόν το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 2022 κερδίζοντας το θερμό χειροκρότημα του κοινού, επιστρέφει φέρνοντας ξανά στη σκηνή μια ιστορία για τα υψηλά ιδανικά του ιπποτισμού που συγκινεί διαχρονικά, συνδυάζοντας κωμικά και ρομαντικά στοιχεία. Εμπνευσμένο από το διάσημο μυθιστόρημα του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, το έργο βρίσκεται στην καρδιά της κλασικής χορευτικής παράδοσης, αποτελώντας μία από τις πιο απαιτητικές χορογραφίες του παγκόσμιου ρεπερτορίου, γεμάτο ζωντάνια, πάθος και τεχνική αρτιότητα. Σε αυτή την παραγωγή, μετά τους διεθνείς χορευτές Μάντισον Γιουνγκ και Βίκτορ Καϊσέτα, Ξένια Οβσιάνικ και  Οσιέλ Γκουνέο (20, 22/12), τους πρωταγωνιστικούς ρόλους της Κίτρι και του Μπαζίλιο αναλαμβάνουν να ερμηνεύσουν οι Ρακέλε Μπουριάσι και Εσνέλ Ράμος (24, 26, 28/12) συνοδευόμενοι από το μπαλέτο της Λυρικής. Αμφότεροι πρώτοι χορευτές στα Grand Ballets του Καναδά, μιλούν στο «Νσυν» για την οπτική τους πάνω στο έργο, τις προκλήσεις της προετοιμασίας και τη μαγεία του να χορεύεις ένα κλασικό αριστούργημα.

Πώς προσεγγίσατε τους ρόλους της Κίτρι και του Μπαζίλιο; Υπάρχουν συγκεκριμένες στιγμές ή συναισθήματα που προσπαθήσατε να αναδείξετε;

Ρακέλε Μπουριάσι: Για μένα, η ερμηνεία της Κίτρι σε αυτή τη νέα εκδοχή είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψω εκ νέου τον ρόλο και να εκφράσω νέα συναισθήματα. Είναι απίστευτα συναρπαστικό να εξερευνήσω διαφορετικές πτυχές του χαρακτήρα της και να φέρω κάτι φρέσκο στην ερμηνεία.

Εσνέλ Ράμος: Είχα πάντα την ευκαιρία να ερμηνεύσω τον ρόλο του Μπαζίλιο στο παρελθόν, αλλά είμαι ενθουσιασμένος που θα ανακαλύψω και θα εξερευνήσω μια νέα ερμηνεία του χαρακτήρα του.

Ο «Δον Κιχώτης» είναι ένα από τα πιο απαιτητικά μπαλέτα του κλασικού ρεπερτορίου. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς σε αυτή την παραγωγή;

Ρ.Μπ.: Ο Δον Κιχώτης είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο απαιτητικά μπαλέτα, τόσο σωματικά όσο και συναισθηματικά. Οι ρόλοι της Κίτρι και του Μπαζίλιο είναι απίστευτα ενεργητικοί, οπότε η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η διατήρηση αυτής της ενέργειας καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Από τεχνικής άποψης, είναι εξίσου δύσκολο τόσο για τον ανδρικό όσο και για τον γυναικείο ρόλο, αλλά και οι δυο μας απολαμβάνουμε τα τεχνικά βήματα, οπότε βρίσκουμε μεγάλη χαρά στη διαδικασία.

Ε.Ρ.: Η πιο σημαντική πρόκληση για μένα είναι να κρατήσω τον ρόλο ζωντανό καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης. Απαιτεί μια ισορροπία τεχνικής ακρίβειας, υποκριτικής ικανότητας και ακλόνητης αντοχής.

Τι σημαίνει για εσάς να παρουσιάσετε ένα τόσο διαχρονικό έργο σε αυτή την παραγωγή που συνδυάζει το παραδοσιακό με το σύγχρονο;

Ρ.Μπ.: Είναι πάντα συναρπαστικό να βουτάς σε μια νέα εκδοχή. Μας επιτρέπει να εξερευνήσουμε τους ρόλους με νέους τρόπους, να πειραματιστούμε με διαφορετικές αποχρώσεις και να αποκαλύψουμε νέα συναισθήματα. Ο «Δον Κιχώτης» είναι ένα πολύ έντονο μπαλέτο που απαιτεί πολλή δουλειά με τους χαρακτήρες, και το πολιτισμικό μας υπόβαθρο βοηθάει πραγματικά να ζωντανέψουν αυτοί οι ρόλοι. Εγώ είμαι μισή Ιταλίδα και μισή Αργεντινή, και ο Εσνέλ είναι Κουβανός, οπότε η λατινική μας κληρονομιά σίγουρα λάμπει στη σκηνή.

Ε.Ρ.: Για μένα, είναι μια απίστευτη ευκαιρία να επανεφεύρω την προσωπικότητα του Μπαζίλιο, φέρνοντας φρέσκια ενέργεια και μια μοναδική προοπτική στον ρόλο.

Ποια ήταν η πρώτη σας συνάντηση με τον «Δον Κιχώτη» και πώς έχει αλλάξει η σχέση σας με το έργο από τότε;

Ρ.Μπ.: Συνάντησα για πρώτη φορά τον «Δον Κιχώτη» πριν από πολλά χρόνια και θυμάμαι έντονα να σκέφτομαι: «Ανυπομονώ να ερμηνεύσω αυτόν τον ρόλο μια μέρα». Καθώς είμαι μισή Ιταλίδα και μισή Αργεντινή, ένιωσα ότι η φλογερή ενέργεια και το πάθος της Κίτρι μού ταίριαζαν απόλυτα, και έτσι αισθάνομαι ακόμα κάθε φορά που χορεύω τον ρόλο.

Ε.Ρ.: Είδα για πρώτη φορά αυτό το μπαλέτο όταν ήμουν φοιτητής και το ερωτεύτηκα αμέσως. Ακόμα και σήμερα, το πάθος και ο θαυμασμός μου γι’ αυτό παραμένουν το ίδιο ισχυρά.

Στον ρόλο της Κίτρι και του Μπαζίλιο, η χημεία μεταξύ των χορευτών είναι κρίσιμη. Ποια είναι η «μυστική συνταγή» για να δημιουργηθεί αυτή η αίσθηση συνεργασίας και εμπιστοσύνης;

Ρ.Μπ.: Ο Εσνέλ κι εγώ χορεύουμε μαζί εδώ και πέντε χρόνια και έχουμε αναπτύξει μια βαθιά σχέση. Γνωρίζουμε ο ένας τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του άλλου, και αυτή η αμοιβαία κατανόηση δημιουργεί μια φυσική χημεία επί σκηνής. Είμαστε και οι δύο αυθόρμητοι και ανοιχτόμυαλοι, και υπενθυμίζουμε πάντα στους εαυτούς μας να διασκεδάζουμε όταν χορεύουμε.

Ε.Ρ.: Χορεύουμε μαζί εδώ και πέντε χρόνια και γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον απίστευτα καλά. Η κατανόηση τόσο των δυνατών όσο και των αδύνατων σημείων του άλλου μας βοηθά να δημιουργήσουμε μια γνήσια και φυσική χημεία στη σκηνή.

Θεωρείτε ότι η ιστορία των δύο εραστών εξακολουθεί να είναι επίκαιρη στον σημερινό κόσμο;

Ρ.Μπ.: Η ιστορία του Δον Κιχώτη μάς διδάσκει ότι αν αγαπάς πραγματικά κάποιον και είναι γραφτό να είστε μαζί, θα κάνεις τα πάντα για να το πετύχεις. Είναι ένα όμορφο μήνυμα αγάπης και αποφασιστικότητας.

Ε.Ρ.: Αυτό το μπαλέτο μάς διδάσκει ότι αν επιθυμούμε πραγματικά κάτι και βάλουμε όλη μας την καρδιά σε αυτό, μπορούμε να πετύχουμε οτιδήποτε βάλουμε στο μυαλό μας.

Αν μπορούσατε να δώσετε ένα μήνυμα στο σημερινό κοινό μέσω του έργου, ποιο θα ήταν αυτό;

Ρ.Μπ.: Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, θέλω το κοινό να απολαύσει την παράσταση, να νιώσει τα συναισθήματα, να συνδεθεί με την ιστορία και να ξεχάσει για λίγο τον έξω κόσμο. Το μπαλέτο έχει τη δύναμη να μεταφέρει τους ανθρώπους, και αυτό ελπίζω να βιώσουν κατά τη διάρκεια αυτής της παράστασης.

Ε.Ρ.: Το μήνυμά μου είναι απλό: απολαύστε την παράσταση και αφήστε τον εαυτό σας να βυθιστεί στη μαγεία της ιστορίας.