Το ύστατο χθες {LF}του Δημήτρη Ημελλου

Ηταν η κοινή εντύπωση όσων συναδέλφων και θεατών βρισκόμασταν στα «πηγαδάκια» του θεατρικού διαλείμματος ή μετά το τέλος της παράστασης. Ο Δημήτρης Ημελλος, που έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 57 ετών, ήταν από τους πλέον ταλαντούχους της γενιάς του αλλάζοντας κάθε φορά «δέρμα» στην ερμηνεία και φτάνοντας πάντα στο «κουκούτσι» του ρόλου. Να, στο «Υστατο σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ (στην καίρια μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη), υποδυόταν τον Κουρέα, στο μαγαζί του οποίου εισέρχεται ο κύριος Δνείστερ για να τον προτρέψει να φανταστεί τη μεγαλύτερη τραγωδία που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί. Ο Λευτέρης Βογιατζής ήταν φυσικά ο αξιοθαύμαστος παρτενέρ, στο θέατρο του οποίου ο Δ. Ημελλος θα ανακάλυπτε την ουσία που αναζητούσε στην τέχνη του και πολλές κορυφώσεις στην προσωπική διαδρομή: «Τόκος» (2010), «Θερμοκήπιο» (2011), «Αμφιτρύων» (2012).

Ο σκηνοθετικός πόλος, ωστόσο, από τον οποίο ξεκίνησε ήταν ο Στάθης Λιβαθινός, για τη «Φρεναπάτη» του οποίου – στη διασκευή του Τόνι Κούσνερ – υπήρξε ο πρώτος νέος ηθοποιός που τιμήθηκε με το βραβείο Χορν. Από το 2001 έως το 2007, άλλωστε, συμμετείχε ως ηθοποιός και ως καθηγητής στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου υπό τη διεύθυνση του σκηνοθέτη. Θα ακολουθούσαν εκεί σε ανεβάσματα του Στ. Λιβαθινού ο ρόλος του Μούχλα στο σαιξπηρικό «Αγάπης αγώνας άγονος» το 2002, ο Μολιέρος – α λα Μπουλγκάκοφ – στην ομότιτλη παράσταση το 2004, ο κοσμήτορας της Νομικής στο «Ονειρο» του Στρίντμπεργκ το 2005, αλλά και ο Παρφιόν Σεμιόνοβιτς Ραγκόζιν στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, στην εξαιρετική παράσταση του «Από Μηχανής» το 2007.

Ακαδημία Μόσχας

Γεννημένος στις 12 Ιουνίου 1967 στην Κυψέλη (απέναντι από τη Σχολή Ευελπίδων), ο Ημελλος καταγόταν από τα χωριά Φιλώτι και Απείρανθο της Νάξου. Αν και ξεκίνησε σπουδές στη Νομική Σχολή Αθηνών, σύντομα μεταπήδησε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη. Υστερα από ένα σεμινάριο του Στ. Λιβαθινού με τη συνδρομή των ρώσων δασκάλων του, Πρόμτοβα και Κάρποφ, ο Ημελλος έφυγε το 1996 για την Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας (ΓΚΙΤΙΣ), όπου σπούδασε σκηνοθεσία.

Από τις συνεργασίες του με άλλους σκηνοθέτες αξίζει να σημειώσουμε τις «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης» (2008) σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, «Πέρσες» (2009) του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ (Επίδαυρος, Φεστιβάλ Αθηνών), «Γλάρος» (2017) του Τσέχοφ σε σκηνοθεσία επίσης Γ. Χουβαρδά, «Φθινοπωρινή σονάτα» (2018) του Ινγκμαρ Μπέργκμαν σε σκηνοθεσία Αρη Τρουπάκη, «Δούλες» (2018) του Ζαν Ζενέ σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις, «Ο άνθρωπος απ’ το Παντόλσκ» (2022) του Ντμίτρι Ντανίλοφ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, «Εγκλημα και τιμωρία» του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου (2023). Στον κινηματογράφο έπαιξε, εκτός άλλων, στις ταινίες «Αλιόσα» του Θανάση Σκρουμπέλου (1999), «Beautiful people» και «Delivery» του Νίκου Παναγιωτόπουλου (2001 και 2004), «Bank Bang» του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (2008), «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα» του Σωτήρη Γκορίτσα (2011), «Ράφτης» της Σόνια Λίζα Κέντερμαν (2020). Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το 2007-08 στη σειρά του ALPHA «Το 10» του Καραγάτση σε σκηνοθεσία Πηγής Δημητρακοπούλου.