Εχε τον νου σου στο παιδί

Διάβαζα προχθές τη διακήρυξη ίδρυσης του υφυπουργείου Νέας Γενιάς και Αθλητισμού. Αυτού που έγινε το 1982, με πρώτο υφυπουργό τον Κώστα Λαλιώτη. Και που θεωρώ ότι ήταν μία δική του ιδέα η οποία έγινε προεκλογική δέσμευση από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ενα υφυπουργείο που έφερε στην «κεντρική σκηνή» τους νέους ώστε «…να σταματήσει το πλεονέκτημα της φύσης που είναι η νεότητα, να εγγράφεται κοινωνικά ως αναστολή και μειονέκτημα». Το κείμενο της διακήρυξης είναι σαν να έχει γραφτεί σήμερα. Εκεί μέσα υπάρχουν έννοιες και όροι που έχουν μπει σχετικά πρόσφατα στον δημόσιο διάλογο ή, τέλος πάντων, τότε δεν συζητιούνταν. Για παράδειγμα η φροντίδα για το περιβάλλον, η πατριαρχία. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια εποχή που η νέα γενιά ήταν «…ο μεγάλος ακούσιος απόντας της ζωής». Για την οριακή επιβίωσή της «…στην εποχή που οι αριθμοί και οι οικονομετρικές καμπύλες ευημερούν». (Και άλλα που μου καλλιέργησαν την ιδέα ότι η συγκεκριμένη διακήρυξη έχει χρησιμοποιηθεί ως τυφλοσούρτης από διάφορους πολιτικούς και κόμματα).

Τη διάβασα για συγκεκριμένο λόγο. Ηθελα να δω το σκεπτικό πίσω από την ίδρυση ενός υφυπουργείου που αφορούσε αποκλειστικά μια ηλικιακή ομάδα. Ηταν η ανάγκη μίας εποχής που ήθελε όχι απλώς να προχωρήσει αλλά να τρέξει προς το μέλλον. Και μίας γενιάς που είχε απαξιωθεί από τις προηγούμενες και συμπιεζόταν ανάμεσα στο κενό και την ασφυξία. Θεωρώ ότι και σήμερα υπάρχει μια ανάλογη ανάγκη. Και μάλιστα πιο επιτακτική και επείγουσα. Και που αφορά την πολύ νέα γενιά. Τα παιδιά.

Στην εποχή μας ακούμε πολλά που μας ανατριχιάζουν. Υποθέσεις που θα μας φαίνονταν υπερβολικές ακόμη και ως κινηματογραφικά σενάρια. Είναι τα θρίλερ της διπλανής πόρτας. Που πίσω απ’ όλα σχεδόν υπάρχουν παιδιά. Τα περισσότερα εγκλήματα, οι περισσότερες γυναικοκτονίες, ακόμη και τα λεγόμενα σκάνδαλα, έχουν στην «ουρά» τους παιδιά. Κακοποιημένα παιδιά, απροστάτευτα παιδιά, αποκλεισμένα παιδιά, βιασμένα παιδιά, νεκρά παιδιά. Και παιδιά που «αποδίδουν» αυτό που έχουν, με κάποιο τρόπο, εισπράξει στη μικρούλα ζωή τους. Παιδιά επιθετικά, μανιασμένα, κακοποιητικά που συνεχίζουν τον κύκλο της βίας έτσι ώστε να μη κλείνει ποτέ αφού από κύκλος γίνεται σπιράλ. Αν δεν είναι λοιπόν τώρα η ώρα για να συσταθεί ένα υφυπουργείο του παιδιού, πότε θα είναι;

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι τα πέντε παιδιά του αστυνομικού της Βουλής, ήδη τραυματισμένα από τον εφιάλτη που βίωσαν μέσα στο σπίτι τους, να βρίσκονταν για είκοσι ημέρες μέρες σε ένα νοσοκομείο, να μην επέμβει άμεσα ένας φορέας που να τους εξασφαλίσει τις καλύτερες συνθήκες διαμονής. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι, στην Ελλάδα του 2024, θάνατοι βρεφών περνάνε στα ψιλά μέχρι να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους οι δημοσιογράφοι. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι στην εποχή που μιλάμε για τα «παιδιά – αυτοκράτορες», τα ανήλικα να είναι τα πιο ευάλωτα και τα πιο εκτεθειμένα. Σε ακραίες κοινωνικές συνθήκες, σε εγκληματικές συμπεριφορές, σε διεστραμμένες τακτικές ακόμη και στη δημοσιοποίηση λεπτομερειών για όσα έζησαν. Αλλά σε εκείνη τη διακήρυξη του υφυπουργείου Νέας Γενιάς αναφέρεται και αυτό: «Στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης, όλα τα πράγματα καταλήγουν στο αντίθετό τους».