Τα τσικό {LF}του ΝΒΑ

Στην ψηφοφορία που διοργανώνει η Ευρωλίγκα για την ανάδειξη των 25 κορυφαίων παικτών που έχουν παίξει σε αυτήν στα πρώτα 25 χρόνια της ύπαρξής της, προηγούνται δύο Ελληνες. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Βασίλης Σπανούλης. Στην πρώτη δεκάδα υπάρχουν άλλοι δύο Ελληνες, ο Θοδωρής Παπαλουκάς και ο Γιώργος Πρίντεζης, και συνολικά οκτώ Ευρωπαίοι. Οκτώ στους δέκα.

Βεβαίως, αυτό είναι το κομμάτι της ψηφοφορίας που αφορά το κοινό. Θα ψηφίσουν και παίκτες, προπονητές, δημοσιογράφοι, οπότε τα αποτελέσματα στο τέλος θα διαφοροποιηθούν σε κάποιο βαθμό. Ομως σημασία έχει κάτι άλλο. Αν επιχειρούσαμε να φανταστούμε ποιοι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να βρεθούν ανάμεσα στους κορυφαίους παίκτες της Ευρωλίγκας τα επόμενα 25 χρόνια, ποιους θα επιλέγαμε; Πάει κάπου το μυαλό μας; Δεν πάει.

Και πώς να πάει; Αφού πια οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης είναι κατά κύριο λόγο Αμερικανοί. Οι Ευρωπαίοι μόλις… ξεμυτίσουν από το αβγό τους φεύγουν για να κάνουν καριέρα στο ΝΒΑ. Οπως έφυγαν πέρυσι και φέτος οι Βίκτορ Γουεμπανιάμα και Ζακ Ρισασέ, τα δύο τελευταία νο 1 του ντραφτ της αμερικάνικης λίγκας. Οπως θα φύγει του χρόνου ένας ακόμα Γάλλος, ο 18χρονος Νολάν Τραορέ, που τον περιμένουν πώς και πώς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οπως έφυγαν τα προηγούμενα χρόνια ο Νίκολα Γιόκιτς και ο Λούκα Ντόντσιτς.

Αξιοποιώντας το πανίσχυρο brand που έχει χτίσει με την πάροδο των χρόνων, το ΝΒΑ έχει μετατρέψει το ευρωπαϊκό μπάσκετ σε… τσικό του. Οσα καλά ταλέντα βγαίνουν στην Ευρώπη πηγαίνουν κατευθείαν στην Αμερική για να κάνουν καριέρα παρακάμπτοντας την Ευρωλίγκα, καθώς οι ευρωπαϊκές ομάδες αδυνατούν να τα κρατήσουν. Ακόμα κι αν δεσμεύσουν τους παίκτες με μεγάλες ρήτρες αποδέσμευσης (buy out), οι τελευταίοι πληρώνουν από την τσέπη τους το κομμάτι που δεν πληρώνει η ομάδα του ΝΒΑ (διότι πληρώνει κι αυτή ένα μικρό σχετικά ποσό) προκειμένου να παίξουν στο «καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου». Αλλωστε, με τα συμβόλαια που παίρνουν στην Αμερική βγάζουν τις περισσότερες φορές αυτά τα λεφτά πολλαπλάσια.

Και το πρόβλημα στην Ευρώπη διαιωνίζεται και διογκώνεται. Δεν αφορά τόσο την παραγωγή ταλέντων, αλλά πού κατευθύνονται αυτά τα ταλέντα. Και η λύση μάλλον δεν είναι ορατή στον ορίζοντα.