Το κτίριο του ΕΜΣΤ ως «σώμα» περφόρμερ

Στήνει μια 12μετρη μπλουζ μουσική σύνθεση και απλώνει το εικαστικό της «κοστούμι» από την κορυφή έως τα νύχια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Πάνω του είναι γραμμένες ιστορίες γυναικών της Αθήνας που απάντησαν στο ερώτημα «Κι αν κυβερνούσες εσύ τον κόσμο;». Και προσκαλεί το φιλότεχνο κοινό αύριο από τις 16.00 έως τις 22.00 σε μια εξάωρη περφόρμανς υπό τον τίτλο «Οταν κινούμαστε» που αποτελεί ανάθεση του ΕΜΣΤ στο πλαίσιο ενός εορταστικού Σαββατοκύριακου καθώς πλησιάζει το τέλος του τρέχοντος εκθεσιακού κύκλου υπό τον τίτλο «Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;». Η γερμανίδα εικαστικός Γκρέις Σβιντ, που χρησιμοποιεί τη γλυπτική, την περφόρμανς, το σχέδιο και το φιλμ για να δημιουργήσει οπτικές αφηγήσεις, δίνει στους αναγνώστες των «ΝΕΩΝ» μια πρώτη γεύση από όσα έχει ετοιμάσει για το αθηναϊκό κοινό.

Στο μουσείο θεωρώ ότι υπάρχει πολύς χώρος για πειραματισμό, όταν το χρησιμοποιείς με τρόπο διαφορετικό από την αρχική ή κύρια πρόθεσή του.

Στην πρακτική μου γενικά, είναι πολύ σημαντικό να διαπραγματεύομαι τους τρόπους με τους οποίους αναμένεται να λειτουργούμε. Ενα μουσείο πάντα προσείλκυε το ενδιαφέρον μου, λόγω του τρόπου που αναμένεται να κινούμαστε μέσα σε αυτό, σε αντίθεση, για παράδειγμα, με ένα θέατρο ή έναν κινηματογράφο.

Η εμπειρία ξεκινά από την είσοδο, τη σκάλα που οδηγεί στους πάνω ορόφους, τον προθάλαμο, το ταμείο, το καφέ, τον χώρο των περιοδικών εκθέσεων. Επηρεάζει, επίσης, τους ήχους που αναμένεται να κάνεις ή να μην κάνεις, τον ρυθμό και τη σύνθεση της κίνησής σου, το πού και για πόσο χρόνο αναμένεται να σταθείς ή να καθίσεις. Μου αρέσει να αναλύω όλα αυτά και να εξετάζω κάθε πτυχή τους με λεπτομέρεια. Με ενδιαφέρουν, επίσης, οι χώροι που δεν είναι ορατοί στο κοινό, όπως τα εργαστήρια συντήρησης.

Λατρεύω την αρχιτεκτονική του μεταβατικού αυτού χώρου, που είναι το μόνο μέρος του κτιρίου που διατηρεί ακόμα τον αυθεντικό σχεδιασμό του Τάκη Ζενέτου, από την εποχή που λειτουργούσε ως εργοστάσιο. Επειτα, υπάρχουν τα διάφορα υλικά, όπως το σκυρόδεμα, ο χάλυβας και το γυαλί, τα οποία αποτελούν πρόκληση, επειδή είναι σκληρά και ψυχρά υλικά σε αντίθεση με το σώμα που είναι μαλακό και ζεστό. Στην πρακτική μου αναζητώ πάντα να βρω μια ισορροπία ανάμεσα στις αντιθέσεις και είναι πολύ ενδιαφέρον να δουλεύω ενεργά με τέτοια αρχιτεκτονικά στοιχεία, επιτρέποντάς τους να γίνουν μέρος του έργου.

Αντιμετωπίζω κάθε στοιχείο στο έργο μου ως εξίσου σημαντικό. Ετσι, η αρχιτεκτονική γίνεται ένα στοιχείο δίπλα στα κοστούμια, τη μουσική, την κίνηση και το κείμενο. Γι’ αυτή την παράσταση δημιούργησα ένα κοστούμι για την αρχιτεκτονική, προσεγγίζοντας το κτίριο ως σώμα, ως πρωταγωνιστή ή άλλον περφόρμερ, που μέσω του κοστουμιού μπορεί να εμφανιστεί ως πιο ευμετάβλητο και ρευστό από μια σταθερή δομή.  Είναι μεγάλες λωρίδες υφάσματος που εκτείνονται ανάμεσα στους ορόφους, συνδέοντας τους περφόρμερ, παίζοντας με το φως και τη διαφάνεια.

Το κοστούμι, επιπλέον, λειτουργεί για να φιλοξενήσει τις σκέψεις των γυναικών της Αθήνας, που φαίνεται να περιφέρονται γύρω από το κτίριο από τότε που το έργο της Yael Bartana (σ.σ.: μια επιγραφή με νέον με τη φράση που αποτελεί τον τίτλο – ομπρέλα των εκθέσεων του ΕΜΣΤ «Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;») τοποθετήθηκε στην πρόσοψη του μουσείου. Είναι μια πολύ σύνθετη ερώτηση. Προκαλεί την ιδέα να φανταστείς έναν κόσμο με λιγότερη βία, αλλά ταυτόχρονα προκαλεί τη σκέψη μιας θεμελιώδους αλλαγής, επειδή οι γυναίκες δεν κυβερνούν τον κόσμο. Φαντάστηκα τις σκέψεις αυτών των γυναικών να αιωρούνται πάνω από την Αθήνα, σαν ένα σύννεφο.

Η αντίσταση και η μάχη ενάντια στη βία αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, ακόμη και σε μικρές καθημερινές καταστάσεις, καθώς και σημαντικό μέρος της δουλειάς μου. Η αντίσταση μπορεί να πάρει πολλές μορφές και με ενδιαφέρει να δηλώσω το τραύμα ή τις πληγές ως ένα όπλο, να τις εκθέτω αντί να τις κρύβω.