Μια χώρα νησίδα σταθερότητας

Αν ο Τραμπ δεν αποφασίζει στα κουτουρού, αν δηλαδή ρωτάει και κανέναν σοβαρό σύμβουλό του επί των εξωτερικών θεμάτων, είναι αισιόδοξο για την Ελλάδα που η Αμερική στέλνει στην πρεσβεία της Αθήνας την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, πρώην εισαγγελέα στο Σαν Φρανσίσκο, πρώην τηλεπαρουσιάστρια του Fox και φίλη για μερικά φεγγάρια του γιου του. Οχι επειδή δεν είναι ένας ευνοιοκρατικός διορισμός, ο εκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν νομίζω ότι έχει τέτοιου είδους ευαισθησίες ούτε νοιάζεται τι θα πουν για τις επιλογές του. Αλλά ο ερχομός στην Αθήνα, στον ρόλο πρέσβεως, μιας τηλεπερσόνας, μπορεί να σημαίνει κάτι ουσιαστικό: ότι επιτέλους η Ελλάδα δεν είναι στη ζώνη των κρατών που η Αμερική θεωρεί κρίσιμες τις εξελίξεις στην επικράτειά τους και στα πέριξ. Σταθερή χώρα, με αναπτυξιακή πορεία, χωρίς κάποια διεθνή κρίση να απειλεί άμεσα τη σταθερότητά της, έχει την πολυτέλεια να μη χρειάζεται σκληρή διπλωματική εκπροσώπηση στην Ελλάδα, την οποία μπορεί να αντιμετωπίζει σαν παιδική χαρά: λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και μιλιούνια σελεμπριτάδες. Μια υπέροχη ζωή.

Μην εκπλησσόμαστε πάντως με τον Τραμπ. Η Αμερική και επί Μπάιντεν αντιμετώπισε την Ελλάδα ως νησίδα σταθερότητας όπου δεν παίζεται κανένα γεωπολιτικό παιχνίδι – ως μια χώρα στην ησυχία της. Μακάρι αυτό να διαρκέσει.