Επενδύσεις άνω των 30 δισ. δολ. για μηδενικούς ρύπους
Η δραστηριότητα δέσμευσης, αξιοποίησης και απομόνωσης άνθρακα (CCUS) δημιουργεί νέες ευκαιρίες για τη ναυτιλία
Η ναυτιλία καθίσταται οικονομικά αποδοτική όταν η μεταφορά CO2 γίνεται σε αποστάσεις άνω των 500 χιλιομέτρων
Επενδύσεις άνω των 30 δισ. δολ. απαιτούνται για τη δέσμευση, μεταφορά και αποθήκευση άνθρακα, μια τεχνολογία που συμβάλλει αποφασιστικά στην επίτευξη των μηδενικών εκπομπών μέχρι το 2050, σύμφωνα με έκθεση που δημοσιοποιήθηκε χθες από το Παγκόσμιο Κέντρο για την Αποκλιμάκωση του Ανθρακα στη Θάλασσα (GCMD) με έδρα τη Σιγκαπούρη.
Η έκθεση Opportunities for Shipping to Enable Cross-border Carbon Capture, Utilization and Sequestration (CCUS) Initiatives που συνέταξαν το Global Centre for Maritime Decarbonisation (GCMD) και η Boston Consulting Group (BCG) υποδηλώνει ότι η δραστηριότητα δέσμευσης, αξιοποίησης και απομόνωσης άνθρακα (CCUS) δημιουργεί νέες ευκαιρίες για τη ναυτιλία, συμπεριλαμβανομένου ενός εντελώς νέου τομέα μεταφοράς CO2 στην περιοχή Ασίας – Ειρηνικού (APAC).
Η μελέτη διερεύνησε σενάρια όπου η ναυτιλία θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο στη μεταφορά CO2. Δείχνει ότι η ναυτιλία μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην περιοχή APAC στη μεταφορά CO2. Οπως εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος της GCMD, καθηγητής Lynn Loo, στην περιοχή APAC, οι φορείς εκπομπών και οι περιοχές αποθήκευσης βρίσκονται συχνά στη θάλασσα σε τεράστιες αποστάσεις μεταξύ τους, σε αντίθεση με τη Βόρεια Ευρώπη όπου οι εγκαταστάσεις CCUS είναι πιο συγκεντρωμένες γεωγραφικά. Ειδικότερα, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Σιγκαπούρη αναδεικνύονται σε πιθανούς καθαρούς εξαγωγείς CO2, ενώ η Μαλαισία, η Ινδονησία, η Αυστραλία και το Μπρουνέι είναι πιθανοί καθαροί εισαγωγείς. Μέχρι το 2050, περίπου 100 εκατομμύρια τόνοι ετησίως (MtPA) δεσμευμένου CO2 στην περιοχή APAC αναμένεται να μεταφερθούν διά μέσου των εθνικών συνόρων, με 85 έως 150 πλοία μεταφοράς υγροποιημένου CO2 μεταφορικής ικανότητας 50.000 τόνων, που απαιτούνται για να υποστηρίξουν αυτή τη δραστηριότητα. Οι συνολικές επενδύσεις που απαιτούνται για τα εν λόγω πλοία έως το 2050 θα μπορούσαν να ανέλθουν σε 10 έως 25 δισ. δολ. Εάν συμπεριληφθούν οι αναμενόμενοι ετήσιοι όγκοι μεταφοράς CO2 από τις αντίστοιχες εγκαταστάσεις CCUS στην Ευρώπη, ο συνολικός παγκόσμιος ετήσιος όγκος CO2 που δεσμεύεται μέχρι το 2050 θα μπορούσε να φτάσει τους 170 MtPA. Οι δυνητικές παγκόσμιες επενδύσεις που απαιτούνται για αυτά τα πλοία (δηλαδή τα πλοία μεταφοράς υγροποιημένου CO2 20.000 έως 50.000 τόνων) θα μπορούσαν να φτάσουν τα 30 δισ. δολ. ή και περισσότερα, εάν προκύψουν αγορές μεταφοράς CO2 πέραν της APAC και της Ευρώπης.
Αξιοποίηση
Ο συνεργάτης της BCG Carl Clayton δήλωσε ότι η Νοτιοανατολική Ασία και η Αυστραλία μπορούν να αξιοποιήσουν τις τεράστιες περιοχές στις οποίες έχουν εξαντληθεί το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και άλλα αποθηκευτικά περιουσιακά στοιχεία για να προωθήσουν την ανάπτυξη της πράσινης οικονομίας και τη διεθνή συνεργασία. Πάντως η μεταφορά όλων αυτών των φορτίων δεν είναι εύκολη υπόθεση, σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης. Οι παραγωγοί CO2 απέχουν πολύ από τις υπόγειες φυσικές αποθήκες διοξειδίου του άνθρακα στην APAC και η ναυτιλία καθίσταται οικονομικά αποδοτική όταν η μεταφορά CO2 γίνεται σε αποστάσεις άνω των 500 χιλιομέτρων.
Το τελικό ισοσταθμισμένο κόστος της διασυνοριακής αλυσίδας αξίας του CO2 μέσω της ναυτιλίας (από την αρχική δέσμευση έως την απομόνωση στις υποθαλάσσιες αποθήκες) κυμαίνεται από 141-174 δολάρια ανά τόνο CO2 (tCO2) για τις διαδρομές εντός της Νοτιοανατολικής Ασίας (ΝΑΑ) έως 167-287 δολάρια/tCO2 για τις διαδρομές μεταξύ Ιαπωνίας και Αυστραλίας. Το σημερινό χάσμα μεταξύ του κόστους της διασυνοριακής CCUS και της διαθέσιμης τιμολόγησης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στην περιοχή APAC είναι περίπου 10πλάσιο και αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για την εκκίνηση του κλάδου αυτού. Επίσης πρέπει να αντιμετωπιστούν αρκετά οικονομικά και ρυθμιστικά κενά πριν τεθεί σε εφαρμογή η διασυνοριακή CCUS, αναφέρεται στην έκθεση, ενώ απαιτούνται επενδύσεις για τη διαμόρφωση της μεταφορικής αλυσίδας CO2, συμπεριλαμβανομένων της ναυπήγησης πλοίων, της ανάπτυξης λιμενικών και τερματικών υποδομών.
Για να ενεργοποιηθεί η ναυτιλία για τη διασυνοριακή μεταφορά του δεσμευμένου CO2, οι κυβερνήσεις και ο ιδιωτικός τομέας πρέπει να συνεργαστούν, τονίζει η μελέτη.














