Ο Γιάννης που πληγώναμε

Η ιστορία του Γιάννη Αντετοκούνμπο και της οικογένειάς του λειτουργεί εντός μου σαν παραμύθι. Από αυτά που καθησυχάζουν και ηρεμούν τα παιδιά. Ενα είδος ανακούφισης νιώθω κι εγώ όταν σκέφτομαι αυτά τα παιδιά που ζούσαν στο περιθώριο μιας Αθήνας που δεν τα ήθελε, που τα κυνηγούσαν, που μοιράζονταν το ένα και μοναδικό ζευγάρι παπούτσια μπάσκετ το οποίο άντεχε ο οικογενειακός προϋπολογισμός, που έτρεχαν όλα μαζί να μαζέψουν σε μισή ώρα την οικοσκευή τους πριν πετάξουν τα πράγματά τους στον δρόμο και που, ξαφνικά, είδαν τη ζωή τους να απογειώνεται με τρόπο που θεωρώ απίθανο να είχαν φανταστεί. Η δόξα, τα πλούτη, η αποθέωση που ακολούθησε είναι η εξαίρεση στον κανόνα, αλλά σου δίνει την εντύπωση ότι όλα μπορούν να συμβούν στη ζωή. Οτι το πιθανό από το απίθανο μπορεί να τα χωρίζει μια αιωνιότητα αλλά και μπορεί και κάτι λιγότερο από μια μέρα.

Αναρωτιέμαι αν οι Αντετοκούνμπο είχαν ελληνική καταγωγή, αν είχαν πλουτίσει και δοξαστεί στην Ελλάδα θα μας ήταν τόσο συμπαθείς; Και θα διαχειρίζονταν με τον ίδιο τρόπο τα κολοσσιαία πλούτη τους; Εχω την εντύπωση πως όχι. Πρώτα απ’ όλα θα «επαναστατούσε» η μίζερη πλευρά του μεσογειακού και του βαλκανικού μας ταμπεραμέντου, μπορεί και τα «προικιά» της Τουρκοκρατίας που κάποια στιγμή θα τον αμφισβητήσουν τον πλούσιο. Θα παραμονεύαμε, έστω και ασυνείδητα, να τσακώσουμε μια ατυχή δήλωσή του, μια κακή δημόσια εμφάνισή του για να τσακίσουμε με ηδονή αυτόν τον οποίο αποθεώναμε τον προηγούμενο μήνα. Διότι εδώ λειτουργεί ένα ορμέμφυτο που λέει πως όταν «κατεβάσεις» κάποιον, επειδή βαυκαλίζεσαι ότι μειώνεται η μεταξύ σας διαφορά, νιώθεις ότι ανεβαίνεις εσύ. Ψιτ, φίλε, το διπλανό καράβι κάνει όπισθεν, δεν σαλπάρει το δικό σου.

Είναι μια διάθεση που πιστεύω ότι καλλιεργείται και από τη θρησκευτική μας παράδοση. Μάθαμε ότι είναι πιο εύκολο να περάσει μία κάμηλος, ένα χοντρό σχοινί δηλαδή, από την τρύπα της βελόνας παρά ένας πλούσιος από την πύλη του Παραδείσου. Που σημαίνει ότι ο πλούσιος είναι, ούτως ή άλλως, αμαρτωλός. Αντίθετα, η προτεσταντική συνείδηση δεν καταδικάζει νομοτελειακά τον πλούσιο. Φτάνει να διαθέτει ένα σεβαστό μέρος του πλούτου του σε κοινωφελή σκοπό. Ετσι, η ευεργεσία, από κοινωνικό καθήκον, γίνεται υπαρξιακή ανάγκη. Εχω την εντύπωση ότι οι Αντετοκούνμπο που, μέχρι την εφηβεία τους, ζούσαν λάθρα, έχουν έναν εγγενή κοσμοπολιτισμό. Που αποτυπώνεται και στον τρόπο που επενδύουν τα χρήματά τους. Για παράδειγμα, πριν από δύο μέρες, η οικογένεια αγόρασε το εμπορικό κέντρο Village στου Ρέντη, έναντι του ποσού των 14,1 εκατομμυρίων ευρώ και έχουν σκοπό να δώσουν κι άλλα χρήματα για να το ανακαινίσουν και να το αναβαθμίσουν. Εντάξει, ουδείς ξοδεύει χρήματα στο ντούκου και, προφανώς, έχουν κάνει τα κουμάντα τους ως προς την αποδοτικότητα της επένδυσής τους. Ο βασικός όμως λόγος αυτής της αγοράς ήταν συναισθηματικός. «Επενδύω σε μία περιοχή όπου, μαζί με τα αδέλφια μου, περάσαμε τα παιδικά μας χρόνια» είπε ο Γιάννης ως αυθεντικός «πολίτης του κόσμου» όχι μόνο διότι μπορεί να θεωρεί πατρίδα του όλον τον κόσμο, αλλά επειδή μπορεί και να «δει» ολόκληρο τον κόσμο στην πατρίδα του.