Ξαναζεσταμένο φαγητό

Ο γνωστός τετριμμένος τρόπος. Κοινώς, η πεπατημένη. Οταν ο Ντέιβιντ Μόγιες έφυγε από την Εβερτον για να αντικαταστήσει τον Αλεξ Φέργκιουσον πήρε μαζί του τον Μαρουάν Φελαϊνί. Ο διάδοχός του, ο Ολλανδός Λουίς φαν Γκάαλ έφερε στο Ολντ Τράφορντ τον γιο του φίλου του και συμπατριώτη του Ντάνι Μπλιντ, Ντάλεϊ, που έπαιζε στον αγαπημένο του Αγιαξ. Την επόμενη χρονιά έφερε έναν ακόμα συμπατριώτη του, τον Μέμφις Ντεπάι.

Ο Ζοζέ Μουρίνιο έντυσε στα κόκκινα τον Νεμάνια Μάτιτς τον οποίον είχε παίκτη στην προηγούμενη ομάδα του, Τσέλσι. Ο Τεν Χαγκ πάλι, έφερε τον μισό Αγιαξ στο Μάντσεστερ. Ολοι έμπιστοί του από τη συνεργασία τους στον Αίαντα. Τον Αντονι για περίπου 100 εκατ., τον Μαρτίνες για 58 εκατ., και τους ολλανδούς συμπατριώτες του Μαλάσια και Βέγκχορστ.

Τώρα είναι η σειρά του Ρούμπεν Αμορίμ να πάρει μαζί του στη νέα περιπέτειά του στη Γιουνάιτεντ πρώην παίκτες του στη Σπόρτινγκ. Στο μπλοκάκι του υπάρχουν τα ονόματα των Ντιομάντε, Πότε, Κουέντα και βέβαια του Γκιόκερες.

Οι λόγοι που θέλουν δίπλα τους σιλεντιάριους είναι προφανείς. Αποτελούν την προέκτασή τους στα αποδυτήρια, τα αφτιά και τα μάτια τους. Είναι επίσης η γέφυρα επικοινωνίας με τους υπόλοιπους παίκτες αλλά και αυτοί που γνωρίζουν τις αγωνιστικές νοοτροπίες τους και είναι οι πρώτοι που τις ακολουθούν.

Τις επόμενες εβδομάδες ο Αμορίμ θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον του βρετανικού Τύπου. Θα μπει στο μικροσκόπιό του, θα κατατεθούν ερμηνείες που πιθανόν να μην έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και ανάλογα με τα πρώτα αποτελέσματα θα έρθει το πόρισμα: μία από τα ίδια ή μεσσίας.

Η ιστορία μοιάζει με ξαναζεσταμένο φαγητό. Είναι αδύνατο να κριθεί ο Αμορίμ μεσούσης της σεζόν. Ακόμα και τα δείγματα γραφής που θα δώσει πιθανόν να είναι συγκυριακά. Η ώρα της κρίσης θα έρθει την επόμενη σεζόν, όταν θα κτίσει την ομάδα με δικά του υλικά, όπως συνέβη με τον Τσάμπι Αλόνσο στη Λεβερκούζεν. Ως τότε η παραφιλολογία θα κάνει συντροφιά στα γκρίζα σύννεφα που θα σκεπάζουν τον ουρανό του Μάντσεστερ.