Οταν η Ντίβερς σκόνταψε στην Κουμουνδούρου

Ηταν 6 Αυγούστου του 1992. Στους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης. Στον τελικό των 100 μέτρων μετ’ εμποδίων τρέχει και η Βούλα Πατουλίδου. Ο αγώνας αρχίζει και η αμερικανίδα δρομέας Γκέιλ Ντίβερς ξεφεύγει μπροστά. Η Πατουλίδου, όπως είπε αργότερα, προσδοκά την τρίτη θέση. Λίγα μέτρα πριν από το φινάλε, η Ντίβερς σκοντάφτει. Και η δικιά μας είναι αυτή που τερματίζει, τελικά, πρώτη. Ηταν το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ελλάδας ύστερα από ογδόντα χρόνια, αλλά και το πρώτο χρυσό που κέρδισε ελληνίδα αθλήτρια. Μια σπουδαία στιγμή που έμεινε στην Ιστορία με εκείνο το «Για την Ελλάδα ρε γαμώ το». Ναι, αλλά αν δεν έπεφτε η Ντίβερς; So what που λένε και στο Βροντάδο της πατρίδας μου, της Σύρου. Η Ντίβερς έπεσε και η πραγματικότητα δεν γράφεται με «αν».

Ε πώς να μην τα σκέφτομαι αυτά με το ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση ύστερα από το σαβούρντισμα του ΣΥΡΙΖΑ; Και εδώ δεν μιλάμε για ένα απλό πέσιμο, αλλά για πολιτικό εκπεσμό. Για τη μετατροπή ενός κόμματος που θα άλλαζε τη χώρα σε μια παρωδία αντάξια των καλύτερων των Μόντι Πάιθονς – όχι ακριβώς αντάξια, στο πιο ανέμπνευστο. Από τον «μια φορά στα εκατό χρόνια» πρόεδρο Αλέξη έως τους τέσσερις διεκδικητές της αρχηγίας, έτσι όπως τους είδαμε στο ντιμπέιτ, είναι σαν να έχει μεσολαβήσει ενάμισης χρόνος και μια πολιτική αιωνιότητα.

Και κάπως έτσι συντελέστηκε μια ακόμη ατραξιόν από τις πολλές που μας έχει κεράσει ο ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους μήνες και που με την προσθήκη Κασσελάκη έχουν γίνει ρεβί πίστας. Διότι κυβερνήσεις κι αν έχουμε δει να πέφτουν. Να πέφτει όμως αξιωματική αντιπολίτευση είναι σπάνιο φαινόμενο. Μάλλον αστρολογικό θα έλεγα. Τώρα αν η συναστρία αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν ξέρω. Εγώ θα έλεγα ότι οι πλανήτες κάνουν πάρτι πάνω από το κεφάλι του Νίκου Ανδρουλάκη. Του ανθρώπου που την περασμένη Τετάρτη κοιμήθηκε ως αρχηγός του τρίτου κόμματος (που μάλιστα είχε πρόσφατα αμφισβητηθεί και ξανακερδίσει τη θέση του ύστερα από εκλογές στη βάση) και την Πέμπτη το πρωί ξύπνησε αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με πιο ευρύχωρα γραφεία, πιο μεγάλη επιχορήγηση, επιπρόσθετα προνόμια. Και κυρίως με το ονόρε του αρχηγού που κατάφερε, ύστερα από τα δεκαπέντε πέτρινα χρόνια της απαξίωσης και της κατάρρευσης, να ξαναφέρει το ΠΑΣΟΚ σε αυτή.

«Ναι, αλλά από τύχη έφτασε εδώ» λένε όσοι δεν καλοβλέπουν τον Ανδρουλάκη. Μόνο που η πολιτική δεν είναι ρουλέτα και όπου κάτσει η μπίλια. Δεν υπάρχει τυχαίο, υπάρχουν συγκυρίες. Και οι συγκυρίες είναι αποτέλεσμα πολιτικών κινήσεων ακόμη και αν αυτές λειτουργούν σαν καραμπόλα. Ο Ανδρουλάκης έδειξε ότι έχει πείσμα και υπομονή, μεγάλο προσόν για έναν πολιτικό. Επί χρόνια διεκδικούσε ξανά και ξανά την αρχηγία του κόμματός του, κλείνοντας τα αφτιά του στις φωνές που τον ήθελαν «λίγο». Το αν τελικά είναι «πολύς» θα το δείξει από ‘δω και τώρα.

Εγώ όμως άλλο σκέφτομαι. Να είχε κερδίσει τις εσωκομματικές του ΠΑΣΟΚ ο Χάρης Δούκας και να ήταν αυτός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ε, τότε θα είχε σκανδαλώδη τύχη ο Κυριάκος Μητσοτάκης.