«Βλέπω τη μόδα σαν ένα παιχνίδι ρόλων»

Ανήκει στη γενιά που παραμένει γειωμένη με την πραγματικότητα. Η ίδια μπορεί και να αποσπά τις σκέψεις της από τις πρακτικές δυσκολίες και να βλέπει στα όνειρά της ρούχα τα οποία στη συνέχεια σχεδιάζει στο χαρτί για να τα ολοκληρώσει στο μικρό στούντιό της. Η Ελένη Καββάδα, ύστερα από έναν κύκλο σπουδών μόδας στο Μιλάνο και στη Φλωρεντία, απέκτησε την εμπειρία της κατασκευής του ρούχου στην ομάδα του σχεδιαστή Γιώργου Ελευθεριάδη. Στη συνέχεια ακολούθησε τον δρόμο της δουλεύοντας μόνη και απορροφημένη στο να επινοεί τρόπους για να στερεώσει συνθέσεις με αποξηραμένα λουλούδια πάνω σε δικής της κατασκευής υφάσματα και να δημιουργεί ρούχα-αφηγήματα.

Ξεκίνησα τη σχέση μου με τη μόδα από τότε που έβλεπα τη μητέρα μου να ντύνεται και την παρακολουθούσα να μεταμορφώνεται. Μου έκανε εντύπωση όταν ντυνόταν και έβαζε το παλτό της για να βγει, άλλαζε η αυτοπεποίθησή της. Οπότε συνέδεσα τη μόδα με τη δύναμη.

Ανήκω στη γενιά των millennials, γι’ αυτό και ονόμασα το brand μου 240791, από την ημερομηνία γέννησής μου. Ενιωθα ότι η μόδα πάντα υπήρχε μέσα μου και δεν χρειάστηκε να του δώσω κάποιο όνομα. Μεγάλωσα μέσα στην κρίση. Αλλά με κάποιον τρόπο λέω καλύτερα έτσι. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να ζεις μια δεκαετία όπως τα 90s και τα πρώτα πέντε χρόνια των 00s που ήταν όλα τόσο φωτεινά και μετά γυρίζει ανάποδα ή να ξεκινάς με τα δύσκολα ώστε να είσαι ταπεινός και μετά να συνεχίζεις. Στη γενιά μου αυτή η σκέψη ότι αυτή είναι η πραγματικότητα έφερε μιζέρια. Προσωπικά η ταλαιπωρία και οι δυσκολίες κάπως μου αρέσουν. Είμαι και τυχερή. Ξέρω πάντα τι θέλω να κάνω, οπότε ή έτσι ή αλλιώς θα το καταφέρω. Ενώ όταν δεν ξέρεις και πας σε δουλειές, φεύγεις από δουλειές, φτάνεις 35 και ακόμα δεν ξέρεις και βλέπεις άλλους να προχωρούν, αγχώνεσαι. Ηταν μεγάλο προνόμιο ότι μπόρεσα να φύγω στο εξωτερικό. Θα το χρωστώ για πάντα αυτό στους γονείς μου.

Αυτό που δείχνει το 240791 είναι η ανάγκη μου να δημιουργώ κομμάτια που δίνουν δύναμη. Μου αρέσει ο άνθρωπος να έχει αυτοπεποίθηση, να νιώθει ωραία με τον εαυτό του. Πάντα μου άρεσε, γιατί ίσως εγώ παλιά δεν το είχα. Από μικρή με ενδιέφερε όχι τόσο το να ντυθείς για να είσαι όμορφος άνθρωπος, αλλά να ντυθείς για να είσαι σίγουρος. Βέβαια ξέρω ότι επειδή είναι ιδιαίτερα και μοναδικά το καθένα στη δημιουργία τους, φτιαγμένα από την αρχή, τόσο ως ύφασμα όσο και ως ντιζάιν, δεν μπορεί μια επιχείρηση να είναι βιώσιμη μόνο με τέτοιες προτάσεις. Γι’ αυτό και κάνω μικρές συλλογές ready to wear. Αν και είναι πολύ πιο δύσκολος ο σχεδιασμός τους. Πρέπει να σκεφτείς αν θα φορούσες αυτό που σχεδιάζεις, γιατί δεν απευθύνεσαι σε εξωγήινους, αν μπορεί να ξαναφορεθεί, αν αξίζει να δώσεις χρήματα για να το πάρεις. Οπότε ξεκινάει μια πιο εγκεφαλική σχέση, η οποία εμένα με εξελίσσει και είναι αυτή που με κρατάει στη γη. Δουλεύω πάνω στην ιδέα μιας συλλογής λίγων κομματιών τα οποία κάνω σε ένα μέγεθος και είναι unisex, απευθύνεται σε όλους και όλες, δεν απαιτούν ιδιαίτερη σκέψη στο πώς θα συνδυαστούν, αλλά όταν αρχίζει ο κόσμος να τα δοκιμάζει, ανακαλύπτει αυτό το στοιχείο σιγουριάς που αποκτά το σώμα τους. Ταυτόχρονα ακούω και τις γνώμες τους και έτσι γίνεται ένας διάλογος που φαίνεται στις επόμενες συλλογές.

Το μαύρο χρώμα είναι η αρχή, γιατί αν είναι λίγο πιο ιδιαίτερο το σχέδιο, δείχνει η γραμμή του καλύτερα. Ομως δεν είμαι απόλυτη αν μου ζητήσουν χρώμα. Προσθέτω στις επόμενες σεζόν και αφού έχει ξεκινήσει η συζήτηση με τον κόσμο. Είναι μια προπόνηση και δική τους και δική μου για το πώς θα συναντηθούμε μέσα από αυτά τα ready to wear βασικά κομμάτια.

Το τμήμα του σώματος που με ενδιαφέρει να ασχολούμαι και πάνω του σχεδιάζω είναι οι ώμοι. Είναι το σημείο που εναποθέτεις τη σιγουριά και τη δύναμη, η περιοχή που βρίσκεται κοντά στο κεφάλι και το αναδεικνύει. Οι ώμοι φτιάχνουν το πλαίσιο, είναι κοντά στο πρόσωπο και έτσι αντιμετωπίζω τα ρούχα σαν να έκανα γλυπτική διαμορφώνοντας το σχήμα αυτού του πλαισίου. Σίγουρα οι καμπύλες του γυναικείου σώματος είναι ιδιαίτερα ελκυστικές για να παίξεις με σχήματα λόγω της μορφολογίας τους. Ομως δεν κάνω διαφορετικά ρούχα για διαφορετικά φύλλα και ο κόσμος που έρχεται σε εμένα είναι αυτός που προτιμά τα unisex. Ετσι δίνω σημασία στους ώμους. Και βλέπεις ότι ο άλλος με το που βάζει έναν γιακά ή ένα σακάκι με μια βάτα, απευθείας νιώθει πιο ανεβασμένος, πιο σίγουρος. Ισως επειδή βλέπω τη μόδα σαν ένα παιχνίδι ρόλων και με τα ρούχα θέλουμε να δείχνουμε τι αισθανόμαστε. Ή να κρύβουμε τι πραγματικά αισθανόμαστε και καταφεύγουμε σε αυτά για να αλλάξουμε τη διάθεσή μας.