«Εμαθα να εκτιμώ το παρόν με σκληρό τρόπο»

Ποιες πτυχές του έργου «Κράτα με» (Θέατρο Εν Αθήναις) θεωρείτε ότι αντανακλούν τις ανάγκες και τις ανησυχίες της εποχής μας;

Το έργο το εντόπισα πριν από 12 χρόνια στη Νέα Υόρκη. Δεν είχα καταφέρει να το δω, καθώς ήταν sold out. Για την ιστορία, ήταν σε off-Broadway σκηνή, το είδε ο Eλτον Τζον, ενθουσιάστηκε, και το μετέφερε σε κεντρικό θέατρο. Oταν διάβασα το κείμενο, το λάτρεψα. Hταν όμως αδύνατο να το ανεβάσω στο Λονδίνο. Διότι δεν μπορούσα να αποδώσω την αμερικανική προφορά, και ειδικά τη νεοϋορκέζικη. Eστειλα το έργο στον Βασίλη Μυριανθόπουλο, τον σκηνοθέτη της παράστασης, του άρεσε, αλλά αρνήθηκε να το ανεβάσουμε. Θεωρούσε ότι το ελληνικό κοινό δεν ήταν έτοιμο για μια τέτοια θεματολογία. Το 2013 η νομιμοποίηση των ομόφυλων σχέσεων ήταν ένα ιδιαίτερα προχωρημένο ζήτημα. Σήμερα, το 2024, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Μετά την προώθηση του σχετικού νομοσχεδίου και τις συζητήσεις γύρω από αυτά τα θέματα, το έργο δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο.

Κάτι που υπογραμμίζει πως το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον διαμορφώνει το περιεχόμενο της τέχνης.

Απόλυτα. Για παράδειγμα, παρακολούθησα πρόσφατα μια παράσταση με αναφορές στο #MeToo που φαινόταν πια ξεπερασμένη. Τα τελευταία πέντε χρόνια το έχουμε δει σε πολλές διαφορετικές εκδοχές.

Λέτε ότι έχει εκλείψει ως φαινόμενο;

Οχι, αλλά καλλιτεχνικά δεν είχε πια ενδιαφέρον. Κατά την άποψή μου, πρέπει να προσεγγίσεις ένα θέμα με τρόπο που να διατυπώνει κάτι νέο, πέρα από όσα έχουν ήδη ειπωθεί. Το «Κράτα με» είναι επίκαιρο σήμερα. Υπάρχουν ακόμα πολλοί που λένε: «Δεν έχω πρόβλημα με τους gay, αλλά γιατί χρειάζεται να νομιμοποιήσουν τη σχέση τους;». Η παράσταση απαντάει σε αυτό το ερώτημα.

Ποια προσωπική σας εμπειρία θεωρείτε ότι σας βοήθησε να δώσετε μια διαφορετική οπτική στο «Κράτα με»;

Κοιτώντας το τόξο της διαδρομής μου, νομίζω ότι η προσωπική μου ζωή διαμόρφωσε την οπτική μου. Είμαι παντρεμένος με τον σύντροφό μου εδώ και επτά χρόνια, έχω ζήσει – και εξακολουθώ να ζω, μοιράζοντας τον χρόνο μου – στην Αγγλία, μια χώρα που αναγνωρίζει τα δικαιώματά μου. Οταν τελείωσα τις σπουδές μου στη Θεατρολογία, πήγα στο Λονδίνο για να δώσω εξετάσεις στη δραματική σχολή. Ηθελα αυτή την εμπειρία, και αυτή η επιλογή με βοήθησε να αποκτήσω μια διαφορετική προοπτική για τη ζωή και την τέχνη.

Πετύχατε στη σχολή που θέλατε, Central School of Speech and Drama και εργαστήκατε αρκετά. Οι επιλογές σας στην προσωπική ζωή και τον σεξουαλικό σας προσανατολισμό επηρέασαν την πορεία σας;

Παρέμεινα σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον, αλλά ήμουν τυχερός γιατί βρήκα αμέσως ατζέντη. Στην Ελλάδα, τότε, η οικονομική κρίση είχε αρχίσει να γίνεται αισθητή, και αυτό συνέβαλε στην απόφαση να παρατείνω την παραμονή μου στο Λονδίνο. Η σεξουαλική μου ζωή εκεί ήταν μια εντελώς διαφορετική εμπειρία σε σύγκριση με αυτή των φίλων μου που ζούσαν στην Ελλάδα. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν προβλήματα στην Αγγλία, αλλά το περιβάλλον στο οποίο κινούμουν εγώ ήταν σαφώς πιο ανοιχτό και υποστηρικτικό. Ηταν, μάλιστα, στο Λονδίνο που κατάλαβα και αποδέχτηκα πλήρως τη σεξουαλική μου ταυτότητα.

Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζεστε στην Ελλάδα. Ποια είναι η αίσθησή σας όταν βρίσκεστε στη σκηνή και ερμηνεύετε στη μητρική σας γλώσσα;

Είναι λυτρωτικό αλλά την ίδια στιγμή το φοβάμαι. Παρ’ όλ’ αυτά είναι μοναδικό έστω και αν σε κάποιες στιγμές, σε αυτοσχεδιαστικά κυρίως κομμάτια, η πρώτη λέξη που μου έρχεται είναι αγγλική. Αλλωστε, απ’ όλα όσα έχω ασχοληθεί, αυτό που με κάνει πιο ευτυχισμένο είναι να είμαι, ως ηθοποιός, πάνω στη σκηνή. Αντικειμενικά βέβαια η εμπειρία της χολιγουντιανής ταινίας είναι highlight της πορείας – το «Greed» σε σκηνοθεσία του Μάικλ Γουιντερμπότομ, που τον θαύμαζα. Ηταν από τα γεγονότα που άλλαξαν τη ζωή μου.

Περισσότερο και από τη δύσκολη περίοδο με την υγεία σας;

Οχι φυσικά. Μέσα σε λίγες ώρες άλλαξε όλη η ζωή μου. Πήγα στον γιατρό να ελέγξω τους πόνους που είχα στο κεφάλι μου κατά διαστήματα και την άλλη μέρα χειρουργήθηκα. Μετά την εννέα ωρών εγχείρηση για την αφαίρεση του κακοήθους όγκου στο κεφάλι, καμία εμπειρία δεν μπορεί να μειώσει τη βαρύτητα αυτής της στιγμής. Την επόμενη ημέρα της επέμβασης ήταν όλα διαφορετικά. Ξύπνησα και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Επρεπε να τα μάθω όλα από την αρχή. Είχαν επηρεαστεί πολλά κέντρα όπως της ισορροπίας, της τροφής, του λόγου μου κ.λπ. Για έξι μήνες έπρεπε να αρχίσω να μαθαίνω να περπατάω και να μιλάω.

Ποιες ήταν οι πιο σκοτεινές σκέψεις που κάνατε;

Αν συμβεί κάτι την ώρα της επέμβασης πόσο θα υπέφερε η μητέρα μου – γιατί αυτή θα επηρεαζόταν περισσότερο. Δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω που ήμουν στο δωμάτιο με τους δικούς μου ανθρώπους – τρεις: η κολλητή μου, ο πρώην μου και η μητέρα μου – πριν μπω στο χειρουργείο, και με φιλούσαν για να μου ευχηθούν! Ηταν η πιο σκληρή εικόνα της ζωής μου. Δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις ακόμη και τώρα, δέκα χρόνια αργότερα. Είναι μια δεξαμενή αναμνήσεων όχι τόσο φωτεινή, την οποία χρησιμοποιώ στην παράσταση όταν θέλω να μπω σε τέτοιο τούνελ.

Πιστεύετε ότι το σοκ που βιώσατε σας επηρεάζει ή είναι απλώς μια ψευδαίσθηση ότι οι άνθρωποι αλλάζουν;

Αντιλήφθηκα κατ’ αρχάς την απώλεια του πατέρα μου, ο οποίος είχε φύγει πριν από δύο χρόνια. Ολα αυτά ως υπόθεση μόνο υπάρχουν. Τώρα πια δεν αγχώνομαι για πράγματα που δεν είναι σημαντικά. Δεν παύω να θυμάμαι ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Ολα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή. Το είχα δεδομένο ότι θα γεράσω. Τώρα πια όχι – για κανέναν. Σοκάρομαι λιγότερο πια γιατί όλα μπορούν να συμβούν. Αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα. Προσπαθώ να βρίσκομαι πάντα στο παρόν – και το έμαθα με σκληρό τρόπο.