Η ευτυχία και η… δυσκολία του Ιβάν

Μοιάζει κοινότοπο αλλά λέγεται συχνά-πυκνά: είναι κάτι το εξαιρετικό για τους προπονητές να έχουν μπόλικες λύσεις και ποδοσφαιριστές ικανούς να υπηρετήσουν κάθε πλάνο τους. Φυσικά, στην… αθλητική ζωή αυτό καταρρίπτεται επίσης πολλές φορές και άλλωστε το εφετινό παράδειγμα της ΑΕΚ του Αλμέιδα με το ένα ματς την εβδομάδα και τα ηχηρά ονόματα που μένουν σπίτι ή στην εξέδρα είναι τρανταχτό. Αλλά όλα αυτά ίσως και να είναι μακριά από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Ο προπονητής της εθνικής ομάδας διαθέτει πλήθος επιλογών και μάλιστα, κατά βάση, ποδοσφαιριστών μικρής ηλικίας. ‘Η αν προτιμά κάποιος, παικτών με ανοιχτούς ορίζοντες σε ό,τι έχει να κάνει με το μέλλον. Από τον Τζολάκη και τον Ζαφείρη, τον Ρέτσο και τον Μαυροπάνο, τον Κουλιεράκη και τον Παυλίδη, τον Ιωαννίδη και τον Τζόλη, ποιον αλήθεια να ξεχάσει ο οποιοσδήποτε; Το μείγμα φαντάζει εντυπωσιακό και αν δούμε το αγωνιστικό κομμάτι, ώρες ώρες είναι και… εκρηκτικό! Συνολικά 26 παίκτες κάλεσε ο Γιοβάνοβιτς για τα ματς με Αγγλία και Φινλανδία. Και την κρίσιμη στιγμή, μάλλον δεν θα ξέρει ποιον να εμπιστευθεί και ποιον να αφήσει έξω! Τόσο πολύ «μεγάλωσε την πίτα» με τον τρόπο και τη μεθοδολογία του ο Ιβάν, τόσους αξιόλογους ποδοσφαιριστές βλέπει πλέον δίπλα του, απόλυτα ικανούς να φέρουν τις πολυπόθητες προκρίσεις που τόσο ανάγκη έχει το εγχώριο ποδόσφαιρο. Κοιτάς και αντιλαμβάνεσαι ότι πάρα πολλοί από αυτούς είναι προϊόντα παραγωγικής διαδικασίας. Και βέβαια καταλήγεις στο συμπέρασμα πως έχουμε να κάνουμε με μια τόσο ταλαντούχα γενιά. Είναι, προφανώς, οι γενιές που κυρίως «αποφασίζουν» για την τύχη μιας προσπάθειας. Τώρα, ναι, το ελληνικό ποδόσφαιρο ποντάρει σε έμπειρους – ένεκα της παρουσίας τους σε διεθνές επίπεδο – άσους και ταυτόχρονα αυτοί διαθέτουν προοπτική και παραστάσεις επιπέδου. Να πάμε και σε άλλη παράμετρο; Είναι παίκτες δημοφιλείς στο ευρύ κοινό και αποδεκτοί από τους πάντες. Ειδικά στην αγνή πιτσιρικαρία. Ο Τσιμίκας που αγωνίζεται βασικός στη Λίβερπουλ. Ο Κωνσταντέλιας που πάντα έχει το δικό του «φαν κλαμπ». Ο Μουζακίτης, το παιδί-θαύμα του Ολυμπιακού που οσονούπω κλείνει τα 18 του χρόνια, μοιάζει μικρότερος και αποτελεί αθλητικό εύρημα. Μήπως ο Ιωαννίδης ή ο Τζόλης δεν έχουν τους δικούς τους θαυμαστές;

Συμπέρασμα: το φεγγάρι είναι καλό για την εθνική ομάδα. Προπονητής που ακούει συνεχώς «μπράβο» και παιδιά που στελεχώνουν το σύνολο, γεμάτα  αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Γιατί έχουν όλα τα φόντα να πάνε πολύ μακριά…