«Την τελική κουβέντα για κάποιον τη λέει το αντίθετο φύλο»

Είναι σκηνοθέτης, συγγραφέας και στιχουργός. Στο παρελθόν, υπήρξε και ηθοποιός. Τώρα ο Θοδωρής Γκόνης προσθέτει μία ακόμα ιδιότητα στο βιογραφικό του, αυτή του θεατρικού συγγραφέα. Ο έμπειρος δημιουργός υπογράφει το πρώτο του θεατρικό έργο «Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι», το οποίο παρουσιάζεται έως και τις 3 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Σταθμός, ενώ σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει και από τις εκδόσεις Αγρα.

«Αυτό το κείμενο το έφερε η θάλασσα κυριολεκτικά. Το προηγούμενο καλοκαίρι που ήμουν στο Ναύπλιο, ένα πρωινό κολυμπούσα στην Αρβανιτιά. Στην παραλία ήταν επίσης τρεις γυναίκες. Η μία από αυτές, κάποιας ηλικίας, διηγούταν μια ιστορία αλλά οι άλλες ήταν απέναντί της κάπως ειρωνικές. Φυσιογνωμικά έμοιαζε με την Καίτη Λαμπροπούλου, λίγο στρουμπουλή και αθώα και πάρα πολύ φωτεινή μες στη θάλασσα. Μιλούσε πάρα πολύ καλά ελληνικά και έλεγε μια ιστορία όπου κάποιος της τηλεφωνούσε για δέκα χρόνια συνέχεια και δεν της έλεγε ποτέ ποιος είναι. Οταν εκείνη τον ρωτούσε, της απαντούσε “Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι”. Μόλις άκουσα αυτόν τον τίτλο, βγήκα απευθείας έξω για να τον σημειώσω, να μην τον ξεχάσω. Εκείνη την περίοδο, είχα ξεκινήσει να γράφω μια κωμωδία και ήρθε αυτή η ιστορία και της έβαλε ένα φρένο» αναφέρει ο Θοδωρής Γκόνης μιλώντας στο «Νσυν».

Στην ιστορία λοιπόν που έπλασε ο ίδιος, μια γυναίκα δέχεται επί 10 χρόνια τα τηλεφωνήματα ενός άγνωστου άνδρα που δεν αποκαλύπτει ποτέ την ταυτότητά του και αναβάλλει επ’ αόριστον μια συνάντηση μαζί της. Η παράδοξη αυτή σχέση τη βυθίζει στην προσμονή αλλά και στη μνήμη. Από εκεί, αναδύονται μορφές και γεγονότα της ζωής και της πόλης της, η σκληρότητα, η αδιαφορία αλλά και η ομορφιά ενός πολύ προσωπικού της ταξιδιού στη γυναικεία φύση και την ελευθερία της σκέψης της. «Εκείνος δεν εμφανίζεται τόσο πολύ. Ομως αυτός έχει το μεγάλο πρόβλημα γιατί δεν εμφανίζεται αφού κάτι φοβάται. Είναι και οι δυο τους δυο φοβισμένοι άνθρωποι, αποτυχημένοι στη ζωή αλλά με μια αποτυχία υψηλού φρονήματος. Ο άνδρας μιλάει στη γυναίκα κι εκείνη μεταφέρει τα λόγια του σ’ εμάς. Αυτός μιλάει σε μας μέσα από το αφτί της, όπως εγώ άκουσα την ιστορία στη θάλασσα. Εκείνη βρίσκεται στη δική της θάλασσα, στη δική της ταραχή. Εκείνος έχει στα χέρια του κάτι να δώσει αλλά δεν εμφανίζεται να το δώσει ζωντανά. Κάτι φοβάται. Φυγομαχεί με τον εαυτό του τον ίδιο, έχει έναν φόβο να συναντηθεί με αυτό που θέλει πάρα πολύ, ενώ έχει φτιάξει όλο το δώρο, όλο το πακέτο, πανάκριβο, έχει ξοδέψει τη ζωή του γι’ αυτό» τονίζει ο συγγραφέας. «Η γυναίκα έτσι φτιάχνει έναν δικό της κόσμο, έναν δικό της βυθό. Αρχίζει να πάει σ’ έναν άλλο κόσμο, τελείως φανταστικό, όπου εκεί έχει άλλη βαρύτητα. Με ασκήσεις άπνοιας προχωράει. Γιατί ο άνδρας τής φτιάχνει έναν παράδεισο και απουσιάζει ο Θεός, δεν έρχεται ποτέ. Εξαιτίας των δικών του φόβων επειδή τρέμει να αναλάβει τη διαχείριση του παραδείσου που έχει φτιάξει» συμπληρώνει.

«Ενα γυναικείο έργο»

Στην παράσταση τον μονόλογο ερμηνεύει η Μυρτώ Αλικάκη ενώ τη σκηνοθεσία έκανε η Μαρία Ζορμπά, στο ντεμπούτο της στον συγκεκριμένο ρόλο, αντικρίζοντας το κείμενο μέσα από ένα προσωπικό πρίσμα. «Η Μαρία έφερε κυρίως τη γυναικεία πλευρά στο έργο. Επειδή τελικά καταλαβαίνω ότι την τελική κουβέντα για κάποιον τη λέει το αντίθετο φύλο. Είδε αυτή τη γυναίκα σε σχέση με τον άνθρωπο αυτόν που της τηλεφωνούσε. Πιο πολύ φώτισε αυτή την πλευρά της συγκεκριμένης γυναίκας, την πορεία της και την απόγνωση, την ανάγκη επαφής που έχει επειδή ζει πολύ μόνη της και τον χειριστικό λόγο του άνδρα απέναντί της χωρίς να το καταλαβαίνει. Φώτισε αυτή τη γυναίκα, τη μοναξιά, την ευαισθησία, την απόγνωσή της και εν τέλει τη διάθεσή της να ζήσει σε έναν καθαρό και ήσυχο κόσμο. Επειδή είναι γυναίκες όλες όσες έχουν εμπλακεί στην παράσταση, είναι ένα τελείως γυναικείο έργο» καταλήγει ο Θοδωρής Γκόνης.