Η ποιητική ευαισθησία του Γιώργου Τριανταφύλλου

Η διαρκής ευαισθησία της ποίησης βρίσκει πάντοτε τον τρόπο να αποτυπωθεί ακόµη και σε καιρούς χαλεπούς ή καιρούς της κρίσης. Τόσο από γνωστούς όσο και από χαμηλόφωνους ή «υποφωτισμένους» δημιουργούς. Μία τέτοια περίπτωση είναι ο Λημνιός Γιώργος Τριανταφύλλου, τον οποίο πιθανότατα η κοινότητα της ποίησης γνώρισε πρώτα ως μαθηματικό. Να, όμως, που ο στίχος του Σεφέρη βρίσκει και σε αυτόν την τέλεια εφαρμογή: «Συλλογίστηκε κανένας τι υποφέρει ένας ευαίσθητος φαρμακοποιός που διανυκτερεύει;». Οπου φαρμοκοποιός μπορεί να μπει η ιδιότητα του μαθηματικού με την οποία μπήκε στον χώρο της έμμετρης έκφρασης ο γεννημένος το 1961 στη Μύρινα της Λήμνου.

Αυτός ο κόσμος ο μικρός κι ο μέγας, η παρατήρηση του φυσικού τοπίου, η ευελιξία των λέξεων, η ίδια η ανάγκη της έκφρασης ενός ποιητή είναι τα μοτίβα που επανέρχονται στις ποιητικές συλλογές του από το 2005, όταν εκδόθηκε η «Ολική έκλειψη» στον «Γαβριηλίδη». Από εκεί και το απόσπασμα που αποτυπώνει τη συναισθηματική γεωγραφία των στίχων του:

«Ακρη του βράχου και γκρεμούς πολλούς/μες στην αγάπη έζησα/φώτα μοναχικά/παράξενα/σαν πλοία/και ουρλιαχτά άλλων καιρών γίνανε ψίθυροι/στα χέρια μας χώμα πικρό/από βροχή ή από δάκρυα/την ώρα που ξοδεύονται στα μάτια μας τα όνειρα/του κόσμου η πίσω πόρτα μένει ξεκλείδωτη/όμως κανείς δε βρίσκει πέλαγο αταξίδευτο/και τα πουλιά πεθαίνουν από πλήξη ή νοσταλγία».

Ακολούθησαν οι συλλογές «Δίεση σε κλίμακα σκοτεινή» (2007), «Πυρόεσσα» (2009), «Δεν σ’ έχει διανύσει κανείς» και «Ιχνη του ιερού» το 2011. Από το τελευταίο προέρχεται το απόσπασμα του «Ελάχιστου», που επίσης δίνει μία αίσθηση για το ψυχικό τοπίο και τις αναζητήσεις του:

«άγνωστος κόσμος αποκαλύπτεται στο ρήγμα

ούτε στην πολιτεία ούτε κάτω από τ’ αστέρια

ούτε χέρι ούτε σκέψη αναχαιτίζει το ποτάμι

σε κανένα κλειστό ή ανοιχτό γήπεδο

όσο κι αν περιμένεις

ο κύκλος δεν κλείνει

στα σιτοχώραφα και στις μεγάλες απεργίες

στις οικοδομές, στις έριδες των σοφών

από ένα σιφώνιο ως τα έγκατα της γης» […]