Το πάρκο των διεθνών

Οσο κυλούν οι μέρες και πλησιάζουμε στον αγώνα της εθνικής ομάδας με την Αγγλία, όλο και έρχονται κατά νου οι ένδοξες στιγμές της Γαλανόλευκης. Ποιος ξέρει… Ισως το επικείμενο παιχνίδι με τα Τρία Λιοντάρια να αποτελεί το σημείο καμπής, να γυρίσουμε οριστικά σελίδα και να δούμε ξανά ένα φως στο εγχώριο ποδόσφαιρο και όταν μιλάμε για επίπεδο Εθνικής.

Πάμε περίπου 20 χρόνια πίσω. Και σε μια προσπάθεια που είχε γοητεύσει τους φίλους του ποδοσφαίρου και ήταν κάτι που έμοιαζε να συνδέει τις ρίζες του αθλήματος με το σήμερα. Τον Σεπτέμβριο και μετά τον θρίαμβο στην Πορτογαλία το 2004, είχε σταλεί στον Δήμο Καισαριανής επιστολή για δημιουργία του «Πάρκου των διεθνών» αλλά και μουσείου για το ποδόσφαιρο. Κοντά ένα χρόνο μετά, αντίστοιχη επιστολή έφτασε και στην ΕΠΟ. Ενα όραμα του Νίκου Μάλλιαρη, ενός άοκνου φίλου του ποδοσφαίρου και προέδρου του ερασιτεχνικού σωματείου ΑΟ Αστέρας 2004. Ηθελε να «γεννήσει» γέφυρα πολιτισμού και αθλητισμού, οπότε όλα άρχισαν να μπαίνουν σε έναν δρόμο. Χτύπησαν οι ενδιαφερόμενοι τις πόρτες αθλητικών παραγόντων, της πολιτικής ηγεσίας στον τομέα του αθλητισμού, ακόμη και πιο ψηλά, στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, ενώ διάφορες δράσεις συζητήθηκαν πέρα από τα στενά όρια του σπορ. Οπως όταν ο Μίκης συνάντησε και γνωρίστηκε με τους «ήρωες του 2004», ή όταν επισκέφθηκαν σχολεία ποδοσφαιριστές ώστε να μιλήσουν στα παιδιά και εκείνες οι στιγμές ακόμη μένουν στη μνήμη όλων. Παρά τη φυσιολογική δημοσιότητα, μολονότι ο εμπνευστής δεν κουράστηκε, κάπου ξεθώριασε το όλο σκηνικό. Ηταν και δύσκολες οι εποχές, δίχως αυτό να αποτελεί δικαιολογία για την ανημποριά ορισμένων να φτάσουν έως το τέλος της διαδρομής, ενός δρόμου που θα είχε ένα πάρκο και ένα μουσείο ποδοσφαίρου. Οι δενδροφυτεύσεις που έκαναν περίπου 40 ποδοσφαιριστές, έμειναν απλά ως κορνίζες πολλών κινήσεων με αποτέλεσμα μικρότερο του αναμενομένου.

Και τώρα, τι ακριβώς; Πού είμαστε; Η σύνδεση του τότε με το τώρα πάντα μπορεί να ξυπνήσει συνειδήσεις. Να κοιτάξουν το μέλλον. Αν όχι στην Καισαριανή, ίσως κάπου αλλού αν και κυρίως εκεί έχουν πέσει οι σπόροι της δημιουργίας. Η γενιά του σήμερα με τις συνεχείς νίκες φέρνει στην επιφάνεια τις ωραιότερες σκέψεις όλων. Ενα ποτάμι ιδεών που ας υλοποιηθούν κάποτε. Για να έχει η εθνική ομάδα το πάρκο της, σήμα κατατεθέν ενός ποδοσφαίρου που θέλουμε. Και με την ΕΠΟ, ασφαλώς να πρέπει να συνδράμει ώστε το 2026 όταν θα έχουμε την επέτειο των «100 χρόνων ελληνικό ποδόσφαιρο», να βλέπουμε εκθέματα και στο μουσείο του αθλήματος.