Η απασχόληση στη βιομηχανία των ΗΠΑ δεν αναβιώνει

Στην τελική ευθεία της προεδρικής κούρσας των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ και η Κάμαλα Χάρις προέβαλαν ανταγωνιστικά σχέδια για τη δημιουργία θέσεων εργασίας μεσαίας τάξης για εργαζόμενους χωρίς πτυχία κολεγίου, με στόχο να αναζωογονηθεί η μεταποίηση. Αλλά οι υποψήφιοι δεν παίζουν μόνο με τη νοσταλγία του εκλογικού σώματος για μια περασμένη εποχή. Αγνοούν τον μειωμένο ρόλο που μπορεί πλέον να διαδραματίσει η μεταποίηση ως πηγή ανάπτυξης και ευκαιριών.

Ο Τραμπ προτείνει να εξαλειφθεί το έλλειμμα των ΗΠΑ στο μεταποιητικό εμπόριο με την επιβολή υψηλών δασμών. Κατηγορεί τη μακροπρόθεσμη μείωση της απασχόλησης στην αμερικανική μεταποίηση στις κακές εμπορικές συμφωνίες και στις αθέμιτες πρακτικές άλλων χωρών, ιδιαίτερα της Κίνας. Το κλείσιμο της οικονομίας με εμπορικούς φραγμούς, υποστηρίζει, θα αντιστρέψει την τάση και θα δημιουργήσει μεγάλες αυξήσεις στις θέσεις εργασίας στη μεταποίηση στις ΗΠΑ.

Από την πλευρά της, η Χάρις θέλει να ενισχύσει τις βιομηχανικές πολιτικές της κυβέρνησης Μπάιντεν εισάγοντας επιπλέον 100 δισεκατομμύρια δολάρια σε ομοσπονδιακές επιδοτήσεις στις μεταποιητικές βιομηχανίες του μέλλοντος.

Αυτές οι συνταγές πολιτικής είναι εξαιρετικά μυωπικές. Αγνοούν το γεγονός ότι η μείωση της μεταποίησης ως ποσοστό της συνολικής απασχόλησης – από 30% τη δεκαετία του 1970 σε μόλις 8% σήμερα – αντανακλά μακροπρόθεσμες διαρθρωτικές δυνάμεις όπως η αυτοματοποίηση, τα κέρδη παραγωγικότητας και η μετατόπιση της ζήτησης από αγαθά προς υπηρεσίες.

Παρόμοιες μειώσεις σημειώθηκαν και σε άλλες προηγμένες οικονομίες και οικονομίες αναδυόμενων αγορών, ακόμη και σε εκείνες με μακροχρόνια εμπορικά πλεονάσματα στη μεταποίηση, όπως η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Σιγκαπούρη, η Νότια Κορέα και η Κίνα. Τέτοιες τάσεις θέτουν υπό αμφισβήτηση την πεποίθηση του Τραμπ ότι ένα μικρότερο εμπορικό έλλειμμα είναι το κλειδί για την τόνωση της απασχόλησης στη μεταποίηση. Επιπλέον, το μερίδιο απασχόλησης της μεταποίησης μειώνεται στις ώριμες οικονομίες, ανεξάρτητα από τις συνολικές προσεγγίσεις βιομηχανικής πολιτικής τους.

Η επόμενη κυβέρνηση οφείλει να δώσει έμφαση σε πολιτικές που προωθούν την ανάπτυξη και την ένταξη σε ολόκληρη την οικονομία. Αυτό σημαίνει βοήθεια για την προσαρμογή σε θέσεις εργασίας, ασφάλιση απώλειας μισθού για εκτοπισμένους εργαζομένους και επιχορηγήσεις για προγράμματα κατάρτισης δεξιοτήτων και μαθητείας για θέσεις που προσφέρουν εισοδήματα στη μεσαία τάξη. Και οι διαρθρωτικές πολιτικές των ΗΠΑ θα πρέπει να επεκταθούν και να προσαρμοστούν στις ανάγκες της κοινότητας.

Η βιομηχανία έχει βεβαίως να διαδραματίσει ζωτικό ρόλο στην παροχή του υλικού για την ψηφιακή οικονομία. Ωστόσο, ο κλάδος δεν πρέπει να προωθηθεί ως όχημα ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς και απασχόλησης για εργαζομένους με χαμηλή ειδίκευση.

Ο Ρόμπερτ Λόρενς είναι συνεργάτης του Peterson Institute for International Economics και καθηγητής διεθνούς εμπορίου και επενδύσεων στο Harvard Kennedy School