Δουλευτής

Κι έσκυψα προς την ψυχή μου,

σα στην άκρη πηγαδιού,

κι έκραξα προς την ψυχή μου

με το κράξιμο του νου·

κι από το πηγάδι το βαθύ,

σαν από ταξίδια, ξένη,

προς εμένα ανεβασμένη

ξαναγύρισε η φωνή.

i

– Είσαι ο μόνος, είσ’ ο ασύγκριτος,

είσαι ο χωριστός,

στα μεγάλα τα πετάματα όλο υψώνει σε

και είν’ ο νους σου χρυσαϊτός·

και η ζωή σου με τις έγνοιες

είναι σαν τα παιγνιδίσματα

του ήλιου με τα σύγνεφα· σα θάνατος

όταν ο ήλιος δεν τα καταλεί,

στη ματιά που τα θωρεί

κάνει τα, σαν πλάστης, κόσμους.

Παιγνιδίσματα… πετάματα… ο ασύγκριτος…

μην το παινευτείς!

Σίμωσε, άπλωσε το χέρι, βόηθα,

γίνε δουλευτής·

ταίριαζε, άκουε, φρόντιζε και ρώτα,

γείρε, αν θέλεις να υψωθείς·

νίκη σου, ανυπόταχτε, σ’ εσέ να πεις:

«Υποτάξου πρώτα!»

Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας

κι ο εξουσιαστής

του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου·

γίνε δουλευτής.

Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,

ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα

μέσα στο κανάλι του λαού·

ένας γίνε από τους στύλους τους αμέτρητους

του μεγάλου έργου του συντροφικού.

Γρίκησε τί λέει το δέντρο

που το κόψαν και το κάμανε καράβι:

«Μες στο νέο κορμί μου ολάσβηστη

η παντοτινή ψυχή μου ανάβει».

Ήσυχα τα στάχυα κυματίζουν

και είναι σα να λαχταρίζουν

οι κυματισμοί

το υστερνό, τ’ αγέννητο θησαύρισμα·

το ψωμί.

Αέρα, γη, νερό, φωτιά,

ό,τι κι αν υπόταξε από σας

ο άνθρωπος ο νους,

τίποτε από σας δεν ξέπεσε,

και κρατάτε ακόμα στα σκοτάδια σας

τ’ άψαχτα και τ’ αταπείνωτα,

όλων των αβύσσων τους βρικόλακες,

κι όλους τους αυγερινούς.

Τ’ άλογο το ευγενικό

δέχεται καλόβολο τον καβαλάρη

και δε χάνει τίποτε, και παίρνει

κάτι ακόμα πιο τρισεύγενο

η γοργή του χάρη.

Και το δέντρο δεν το ατίμασε

γγίζοντάς το το τραχύ το κλαδευτήρι·

απ’ το βάρος πιο καλόχυμων καρπών

πιο ακριβό γνωρίζει πως θα γείρει.

Κι ο τεχνίτης που δετό κρατάει το χέρι του

και τη φαντασία του δετή,

όταν του θεού σκαλίζει το είδωλο

με του ιερέα την προσταγή,

το σπαργανωμένο, το ίδιο πάντοτε,

βρίσκει τόπο ν’ απιθώσει κάπου απάνω του

κάποιον έρωτα από μέσ’ απ’ την καρδιά του

προς το είδωλο που πέφτοντας μπροστά του

έτσι το ποθείς, λαέ,

κι έτσι, λαέ, το προσκυνάς.

Κι έγινα χαλκιάς.