Ουδέν νεώτερον από το μέτωπο

Μια παραλλαγή στον τίτλο του διάσημου μυθιστορήματος του Εριχ Μαρία Ρεμάρκ του 1929 για την καθημερινή ζωή στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου φαίνεται κατάλληλη για την πρώτη επέτειο της επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου.

Από μια ευρύτερη ιστορική και φιλοσοφική σκοπιά, οι επικριτές του Ισραήλ χάνουν την ουσία όταν ισχυρίζονται ότι αποτυγχάνει στην αποστολή του να καταστρέψει τη Χαμάς και απλώς σκοτώνει Παλαιστίνιους και ισοπεδώνει τη Γάζα. Θυμηθείτε τη στρατηγική του Ισραήλ πριν από τις 7 Οκτωβρίου. Για χρόνια, εξασφάλιζε ότι η ξένη χρηματοδότηση έφτανε στη Χαμάς για να κρατήσει τους Παλαιστίνιους διχασμένους, αποτρέποντας έτσι οποιαδήποτε πρόοδο προς μια λύση δύο κρατών.

Φυσικά, το Ισραήλ ενεργεί σε αυτοάμυνα στη Γάζα, τη Δυτική Οχθη και τον Λίβανο. Αλλά πολλά εξαρτώνται από το πώς ορίζει κανείς τον «εαυτό» του. Εάν η Ρωσία καταλαμβάνει μέρος της Ουκρανίας και την ανακηρύσσει ως μέρος της Ρωσίας, μπορεί στη συνέχεια να επικαλεστεί αυτοάμυνα όταν συντρίβει αυτούς που αντιστέκονται; Οταν η Γερμανία εισέβαλε στο Βέλγιο στην αρχή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας βέλγος υπουργός λέγεται ότι σχολίασε πως: «Ο,τι και να πουν αργότερα οι ιστορικοί για αυτόν τον πόλεμο, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι το Βέλγιο επιτέθηκε στη Γερμανία». Ωστόσο, μετά την εισβολή της Ρωσίας, τίποτα δεν είναι όπως πριν. Το Κρεμλίνο και οι σύμμαχοί του ισχυρίζονται όλο και πιο ενεργά ότι η Ουκρανία ξεκίνησε τη σύγκρουση.

Η ρητορική του Ισραήλ δεν διαφέρει. Οταν οι Ισραηλινές Δυνάμεις Αμυνας (IDF) ξεκίνησαν την «περιορισμένη χερσαία επιχείρησή» τους στον Λίβανο την 1η Οκτωβρίου, έφεραν στη μνήμη την κατ’ ευφημισμόν περιγραφή της Ρωσίας για την εισβολή της ως «ειδική στρατιωτική επιχείρηση».

Και πάλι, τα πράγματα γίνονται όπως πάντα. Στα τέλη Ιουλίου, μια ομάδα ισραηλινών υπουργών, βουλευτών, δημοσιογράφων και τηλεοπτικών σχολιαστών επέκριναν την επιδρομή της στρατιωτικής αστυνομίας των IDF στη βάση Σντε Τεϊμάν στο νότιο Ισραήλ, ύστερα από αναφορές ότι ισραηλινοί έφεδροι κακοποιούσαν παλαιστίνιους κρατούμενους. Η επιδρομή και οι συλλήψεις προκάλεσαν μεγάλες δημόσιες διαμαρτυρίες, παρόλο που άλλοι ισραηλινοί έφεδροι ήταν εκείνοι που είχαν αποκαλύψει το θέμα. Τρομοκρατημένοι από αυτό που είχαν δει, δημοσιοποίησαν καταγγελίες ότι το προσωπικό ασφαλείας στη βάση βασάνιζε παλαιστίνιους κρατούμενους, σοδομίζοντάς τους με μεταλλικές ράβδους. Μερικοί από τους κρατούμενους αιμορραγούσαν μέχρι θανάτου.

Ωστόσο, αντί να εξοργιστούν από τέτοιες φρικαλεότητες, ορισμένοι ισραηλινοί αξιωματούχοι εξοργίστηκαν με τη δίωξη της υπόθεσης.

Δείτε την ακόλουθη απομαγνητοφώνηση από μια συζήτηση στην Κνεσέτ (Κοινοβούλιο), που προβλήθηκε από τον βρετανό δημοσιογράφο Peter Oborne:

Ισραηλινός βουλευτής που δεν κατονομάζεται: «Αυτό είναι παράνοια, κάποιος από το γραφείο του εισαγγελέα πιστεύει ότι είναι δυνατό να συλληφθούν στρατιώτες για πράγματα που κάνουν σε τρομοκράτες Νούχμπα» (Μονάδα Ελίτ της Χαμάς).

(Επιφώνημα): «Το να εισάγεις ένα ραβδί στο ορθό ενός ατόμου, είναι θεμιτό;»

Βουλευτής: «Σκασμός! Ναι, αν είναι Νούχμπα, όλα είναι θεμιτά».

Φανταστείτε την αντίδρασή μας αν όλα αυτά είχαν συμβεί στη Ρωσία. Οσο τρελό κι αν ακούγεται, ο καλύτερος τρόπος για να δοθεί μια εξήγηση μπορεί να είναι να διασκεδάσουμε με μια θεωρία συνωμοσίας. Πριν από σχεδόν ένα χρόνο, θα φανταζόμουν ένα τηλεφώνημα μεταξύ Ισραηλινών και σκληροπυρηνικών της Χαμάς:

Ισραηλινός σκληροπυρηνικός: «Γεια, θυμάστε πώς σας υποστηρίξαμε διακριτικά ενάντια στην Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης; Τώρα μας οφείλετε μια χάρη: Γιατί δεν επιτίθεστε και δεν σφάζετε μερικούς Εβραίους κοντά στη Γάζα; Αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι για να τερματιστούν οι πολιτικές διαμαρτυρίες εναντίον μας και να αποσπαστεί η προσοχή από την αργή εθνοκάθαρση της Δυτικής Οχθης».

Σκληροπυρηνικός της Χαμάς: «Εντάξει, αλλά θέλουμε κι εμείς μια χάρη: Για να εκδικηθείτε τη σφαγή μας, πρέπει να βομβαρδίσετε αμάχους στη Γάζα, σκοτώνοντας χιλιάδες, ειδικά παιδιά. Αυτό θα υποκινήσει τον αντισημιτισμό σε όλο τον κόσμο, που είναι ο πραγματικός μας στόχος!».

Αυτό το φανταστικό σενάριο είναι φυσικά αισχρό. Αλλά θυμηθείτε το μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Χάρις «The Ghost» (αργότερα ταινία του Ρομάν Πολάνσκι). Οπως και η εφεύρεση του Χάρις, το δικό μου απεχθές σενάριο εξηγεί το σημερινό διεστραμμένο τάνγκο: Δεν είναι αλήθεια, αλλά αν ήταν, θα εξηγούσε τα πάντα.

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ είναι καθηγητής Φιλοσοφίας στο European Graduate School και διευθυντής του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών Επιστημών Birkbeck στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου