Το βιβλίο της ένδειας και του θανάτου

Πού είναι λοιπόν, εκείνος που θα ήξερε ν’ αντλήσει

τη δύναμή του από τη μεγάλη ένδεια

πέρα απ’ τον καιρό και από κάθε κατοχή,

εκείνος που θα τολμούσε να ξεντυθεί στη

δημόσια πλατεία

και να προχωρήσει γυμνός αψηφώντας τον

επίσκοπο;

Πού είναι εκείνος που αγαπούσε απ’ όλους πιο πολύ,

ο ξυπόλητος αδελφός των ζώων του αγρού

που ήξερε να βλέπει την αιωνιότητα στο καθετί;

Δεν ήταν σαν αυτούς που παράλυτοι από την

κούραση

βλέπουν την ελπίδα να φεύγει ολοένα μακριά τους.

Διάβαινε τους κάμπους μιλώντας στα λουλούδια

όπως μιλά κανείς σ’ αδέλφια.

…

Πού χάθηκε το πλάσμα το φωτεινό, ο ακτινοβόλος

της αγάπης;

Και γιατί οι φτωχοί που δεν έχουν παρά μόνο

την ελπίδα να τους οδηγεί

δεν βλέπουν πια το φανό του πέρα μέσα στη νύχτα;

Είθε να υψωνόταν μες στο λυκόφως τους

εκείνος, ο εσπερινός αστέρας της μεγάλης ένδειας.

Απόσπασμα από το ομότιτλο έργο, σε μετάφραση Bασιλικής Παπαγεωργίου (εκδ. Ίνδικτος)