Της κακομοίρας

Δεν νομίζω ότι έχουμε ποτέ ξαναδεί στην πολιτική σκηνή κάτι έστω και παρόμοιο με αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό στον ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή είμαι σίγουρη ότι δεν έχουμε ξαναδεί, άντε να έχουν συμβεί πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά η πολιτική – εκτός πολλών άλλων – είναι και η τέχνη τήρησης των προσχημάτων. Και εδώ δεν υπάρχουν πλέον προσχήματα. Το τελευταίο έπεσε – πόσο ν’ αντέξει κι αυτό; – με τους αλαλαγμούς του Κώστα Ζαχαριάδη όταν ούρλιαζε πως αυτός, αριστερός άνθρωπος, έπρεπε να υπερασπιστεί δημόσια το «Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» του Στέφανου Κασσελάκη. Ε, πόσο ν’ αντέξει κι αυτός, παρ’ τον κάτω μαζί με το πρόσχημα.

Το εύκολο θα ήταν να δω αυτήν την κατάσταση ως κωμωδία, ως επιθεώρηση αφού ο στοιχειώδης πολιτικός λόγος έχει εδώ και καιρό αντικατασταθεί με αυτό που παλιά, στα μπουλούκια, το έλεγαν «νούτικο». Που σημαίνει να παίζει ένας ηθοποιός χωρίς ρόλο, χωρίς κείμενο, να αυτοσχεδιάζει και να μιλάει πολύ χωρίς, στην πραγματικότητα, να λέει τίποτα.

Αυτό κάνουν και στον ΣΥΡΙΖΑ. Μιλάνε, φωνάζουν, κάνουν θόρυβο αλλά ουδείς λέει κάτι ουσιαστικό. Αλλωστε αυτό δεν έκαναν και όσο ήταν κυβέρνηση; Κάτι σιβυλλικά έλεγαν, κάτι μεγαλοστομίες, κάτι αοριστίες, κάτι ήξεις αφήξεις, κάτι πομφόλυγες, κάτι λεκτικά πυροτεχνήματα που δεν σήμαιναν απολύτως τίποτα. Χωρίς το παραμύθι της εξουσίας και με όλα τα πιστόλια πάνω στο τραπέζι, οι εντυπωσιασμοί παραμερίζουν και απομένει εκτεθειμένη η τιποτολογία.

Και καλά οι ίδιοι και οι χειροκροτητές τους. Η εξουσία τούς είχε μεθύσει για να αποδειχτεί, μετά τις ήττες, ότι αυτή ήταν και η συγκολλητική ουσία τους, ούτε καν ο «γίγας της Κυψέλης», ο Αλέξης Τσίπρας. Εμείς όμως; Ολοι εμείς οι υπόλοιποι που τους πήραμε στα σοβαρά; Ναι εντάξει, παραλίγο να ρίξουν την Ελλάδα στα βράχια αλλά και αυτό απαιτεί έναν χειρισμό. Ούτε γι’ αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν ικανοί. Κι εμείς τους αντιμετωπίζαμε ως πολιτικούς, παίρναμε τοις μετρητοίς τις στρατευμένες γραφίδες τους που έγραφαν για τους «αντιΣΥΡΙΖΑ φίλους τους» θέλοντας, εμμέσως πλην σαφώς, να παγιώσουν ότι στη χώρα υπάρχουν δύο μόνο κομματικές επιλογές. Ή ΣΥΡΙΖΑ ή αντιΣΥΡΙΖΑ. Και τώρα οι ίδιοι έχουν γίνει «εκατό φορές κομμάτια».

Το πράγμα φαινόταν πού θα καταλήξει από τη στιγμή που ανέλαβε ο Κασσελάκης την ηγεσία του κόμματος. Και εντάξει, πες ότι η βάση παρασύρθηκε από «τα μεγάλα του μάτια, τα πυκνά του μαλλιά, τα παράξενα χείλη που καιν’ σαν φωτιά» και πίστεψε ότι με τις αερολογίες του και τις πόζες του θα έσωζε το κόμμα, είναι, άλλωστε, πάνω – κάτω οι ίδιοι που πίστευαν ότι ο Τσίπρας θα καταργούσε το μνημόνιο με έναν νόμο και ένα άρθρο. Τα, λέμε τώρα, κομματικά στελέχη πώς και άφησαν να ανθίσει αυτό το λέλουδο; Τι δεν είδε ο Πολάκης, ο Ζαχαριάδης και τα άλλα παιδιά από πέρυσι και το ανακάλυψαν ύστερα από έναν χρόνο; Τον ναρκισσισμό, την εγωπάθεια, την εχθροπάθεια του ανδρός; Μωρέ όλα τα είδαν αλλά δύσκολο να τα αναγνωρίσουν. Διότι ίδιοι είναι κι αυτοί. Απλά, όχι με τόσο στενά ρούχα και τόσο καλή αμερικάνικη προφορά. Αλλά ίδιοι.