«Περιμένω ένα τραγούδι άλλου να με βοηθήσει»

Αρχίσατε να κάνετε ψυχοθεραπεία και ολοκληρώσατε κάποιον κύκλο από την εποχή που ζούσατε στα Γιάννενα. Για την κακοποίηση που είχατε υποστεί δεν είχατε μιλήσει στους θεραπευτές σας. Γιατί;

Ο λόγος που είχα ξεκινήσει ήταν οι κρίσεις πανικού τις οποίες άρχισα να τις αντιμετωπίζω έναν χρόνο μετά το συμβάν. Μέχρι τα 35 μου δεν το αντιμετώπιζα ως κακοποίηση ή βιασμό αλλά κάτι που συνέβη. Σε αυτό συνέβαλε το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος συνέχιζε να έρχεται στο σπίτι. Εδειχνα τη δυσαρέσκειά μου απέναντί του όσο μπορούσα διότι υπήρχε οικογενειακή σχέση.

Οι γονείς σας πώς εκλάμβαναν τη δυσαρέσκειά σας;

Πίστευαν ότι απλώς είμαι ένας αντιδραστικός έφηβος. Ηταν υπερπροστατευτικοί. Η μητέρα μου από τριών ετών μου μιλούσε και μου εξηγούσε ότι δεν μπορεί κανείς να με αγγίζει ειδικά σε συγκεκριμένα σημεία του σώματός μου.

Δεν καταφέρατε όμως να μιλήσετε εγκαίρως στη μητέρα σας. Γιατί;

Διότι ο θύτης ήταν στενός οικογενειακός φίλος. Φοβόμουν ότι αν το αποκάλυπτα θα γινόταν ένα τεράστιο μπαμ. Αρχισα να νιώθω ενοχές από τη στιγμή που έφευγα από το σπίτι του. Με σκούντηξε και μου είπε «δεν θα το πούμε πουθενά, θα είναι το μυστικό μας, γιατί θα μας …νε». Το πέρασε όλο σ’ εμένα. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως ό,τι συνέβη εκείνη τη μέρα που με κάλεσε σπίτι του να δούμε ταινία δεν ήταν φυσιολογικό για ένα παιδί 13 ετών – εκείνος ήταν 25 χρόνια μεγαλύτερός μου.

Τι επιτάχυνε τη διαδικασία για να μιλήσετε;

Πρέπει να πω ότι αν μιλούσα όσο ζούσε ο πατέρας μου, θα πήγαινε φυλακή και ο άλλος θα ήταν νεκρός. Θα τον ξέσκιζε με τα χέρια του. Οταν ήμουν παιδί, μου έλεγε πάντα «πρόσεξε μην κάνεις κάτι και με κλείσεις φυλακή. Μη με αναγκάσεις να σκοτώσω κανέναν». Αυτό με φρέναρε όσο ζούσε.

Οταν πέθανε, αισθανθήκατε ότι έφτασε η ώρα να μιλήσετε.

Το συζήτησα πρώτα με την ψυχοθεραπεύτριά μου, αλλά εκείνο που κυριαρχούσε μέσα μου τότε ήταν η εκδίκηση. Ηθελα να του σπάσω τα μούτρα, να τον κάνω αγνώριστο. Να πάρω τη θέση του πατέρα μου. Θυμάμαι όμως ότι στις συζητήσεις με την ψυχοθεραπεύτριά μου ανέφερα συχνά τους λόγους για τους οποίους δεν μπορούσα να μιλήσω. Χρειάστηκαν πέντε χρόνια ψυχοθεραπείας, για να πετάξω όλες τις τύψεις, τις ενοχές και για όσα θα δημιουργούνταν από τη στιγμή που θα μιλούσα. Οταν πήρα την απόφαση να μιλήσω – ήμασταν σε καραντίνα – πήγα στα Γιάννενα να συναντήσω τη μητέρα μου. Είχαν προηγηθεί οι πρώτες καταγγελίες του #ΜeΤoo, αλλά και η συζήτηση με τον δικηγόρο μου. Ηθελα να βεβαιωθώ μέχρι πού μπορώ να φτάσω.

Στους θεραπευτές σας μιλήσατε;

Ο μεγάλος μου φόβος ήταν πώς θα μιλούσα στη μητέρα μου. Με προέτρεψε να το κάνω τονίζοντάς μου ότι δεν θα πάθει ούτε έμφραγμα ούτε εγκεφαλικό που φοβόμουν εγώ.

Κι εκείνη πώς αντέδρασε;

Το άκουσε παγωμένα και πήγαμε μια τεράστια βόλτα στο βουνό, τρέχοντας σχεδόν, χωρίς να μιλάμε. Επειτα μου εκδήλωσε τους φόβους της για το τι μπορεί να συμβεί από τη στιγμή που θα μιλούσα ανοιχτά. Της εξήγησα ότι αυτός έπρεπε να το σκεφτεί ως ενήλικος και όχι εγώ. Ο ένας μάλιστα δικηγόρος με προέτρεψε να πω και το όνομά του. Θα μου έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση η οποία θα εκδικαζόταν στην Ηγουμενίτσα όπου ζει. Τεράστιο το κόστος διότι σ’ ένα ανοιχτό δικαστήριο θα έλεγα ακριβώς τι μου είχε κάνει. Δεν είπα το όνομά του αλλά όλοι ξέρουν ποιος είναι.

Πόσο άλλαξε η ζωή σας από τη στιγμή που μιλήσατε ανοιχτά;

Ο θύτης τη στιγμή της κακοποίησης σου δημιουργεί στο στήθος μια μαύρη μπάλα και μόλις μιλήσεις, φτύνεις αυτήν την μπάλα στα μούτρα του θύτη. Οταν μίλησα ένιωσα ότι καθάρισα, ότι δεν έχω κανένα μυστικό από τη μητέρα μου. Αυτό ήταν κάτι που με βάραινε πολύ. Η στιγμή που συνειδητοποίησα τι ακριβώς είχε συμβεί τότε, ήταν όταν η δικηγόρος μου είπε τα 14 αδικήματα που είχε διαπράξει εις βάρος μου. Ανάμεσα σε αυτά ήταν η λέξη βιασμός. Ηταν το σημείο που αναθεώρησα πολλά πράγματα. Ετσι πήρα τη δύναμη να μιλήσω.

Οι επόμενες ημέρες πώς κύλησαν;

Θα ομολογήσω κάτι για πρώτη φορά. Αρχισα να σκέφτομαι «μήπως έχω κάνει κι εγώ κακό;». Δεν σταματούν οι ενοχές. Πήρα πολύ σκληρά μηνύματα. Ενα από αυτά έγραφε ότι «είδα το βίντεό σου και αύριο έχω κανονίσει να μαζευτεί η οικογένειά μου για να το παρακολουθήσουμε όλοι μαζί. Στο τέλος θα τους πω ότι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι την ενηλικίωσή μου με βίαζε ο πατέρας μου».

Η τέχνη σας ήταν μια κιβωτός για να διανύσετε αυτή τη διαδρομή έχοντας μέσα σας αυτό το τραύμα;

Δεν ξέρω ακόμη μέσα μου τι εξυπηρετεί η τέχνη. Οταν τραγουδάω τη «Σεροτονίνη», που μιλάει για τις κρίσεις πανικού, αισθάνομαι πολλές φορές ότι βλέπω πρόσωπα από κάτω βουρκωμένα. Αυτή είναι η προσωπική και εγωιστική αν θες ανταμοιβή. Περιμένω ένα τραγούδι από κάποιον άλλον να με βοηθήσει.

Δεν λειτούργησαν θεραπευτικά τα τραγούδια σας;

Οχι τελικά. Οταν πέθανε ο πατέρας μου και έγραψα το «Αμυγδαλάκι» είχα αποφασίσει να μην το κυκλοφορήσω γιατί το θεωρούσα προσωπικό. Ο αδελφός μου είχε την ψυχραιμία να μου υπενθυμίσει τον διαχωρισμό που πρέπει να ισχύει στην τέχνη: να γράφει κανείς προσωπικά αλλά όχι ιδιωτικά.

Υπάρχει κάποιο τραγούδι που να συνδέεστε ιδιαίτερα;

Ενώ είμαι στρέιτ – και μπορώ να το πω με βεβαιότητα τα τελευταία χρόνια, γιατί μέχρι κάποια ηλικία αναρωτιόμουν, όπως είναι φυσιολογικό για κάθε άνθρωπο κι ας μην μπορούν όλοι να το παραδεχτούν – ένας από τους πιο αγαπημένους μου δίσκους είναι το «Μόνον άντρες» (1983, Γιώργος Μαρίνος, Σταμάτης Κραουνάκης), ο πρώτος ανοιχτά γκέι δίσκος που κυκλοφόρησε. Ηταν σαν να κρατούσα το χέρι στους φίλους μου που το χρειάζονταν.

Info

Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και ο Σπύρος Γραμμένος
την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου στο Κύτταρο.
Εισιτήρια: more.com