Λέοναρντ και Μαριάν, η θυσία μιας αγάπης

Δύο άνδρες βρίσκονται καθισμένοι στο πίσω μέρος ενός πολυτελούς αυτοκινήτου. Τα φλας των φωτογράφων που το έχουν περικυκλώσει δεν σταματούν να αστράφτουν, όπως και οι ιαχές του συγκεντρωμένου πλήθος. Ολη αυτή η ένταση προκαλεί δυσφορία στον νεαρό, ενώ ο ώριμος κύριος που κάθεται δίπλα του επιχειρεί να τον ηρεμήσει. Τη σκηνή ντύνει μια γνώριμη μελωδία. Οταν ακούγονται οι στίχοι «Αλληλούια, Αλληλούια» που επαναλαμβάνονται, ο νεαρός γυρίζει στον φακό κι ενώ βγαίνει από το αυτοκίνητο, σκορπίζοντας γύρω του υστερία, λέει: «Ξέρω ότι έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό. Εγώ το έγραψα. Ηθελα να τραβήξω την προσοχή σου». Ανάμεσα σε θαυμαστές του που τον συγχαίρουν κι αργότερα πάνω στη σκηνή με μια κιθάρα, αρχίζει με σταθερή, μελαγχολική φωνή, έναν μονόλογο καρδιάς. «Ημουν 33 χρονών όταν κυκλοφόρησα το πρώτο μου τραγούδι. Σε αυτό το σημείο, έπινα τόσο πολλά ηρεμιστικά που όλοι με φώναζαν “Κάπτεν Μάντραξ”. Αν με ρωτάτε, είναι φοβερό όνομα για υπερήρωα. Με αποκαλούσαν γυναικοκατακτητή αλλά ποτέ δεν ήμουν. Ηταν ευκολότερο να κάνω κάποιον άλλον να με αγαπήσει απ’ το να αγαπήσω ο ίδιος τον εαυτό μου. Τι είναι η αγάπη άλλωστε; Κάτι που έρχεται και φεύγει χωρίς να αφήσει σημάδι. Υπάρχει όμως και το άλλο είδος. Αυτό που μένει μαζί σου σε όλη σου τη ζωή. Κάπου. Αν και η ζωή συνεχίζεται ζει μέσα σου. Μες στην αγάπη δημιουργούμαστε και μέσα στην αγάπη εξαφανιζόμαστε. Ησουν πάντα εκεί. Σε ήξερα πριν καν σε γνωρίσω».

Με αυτήν τη σκηνή εκκινεί το «So long, Marianne», η νέα σειρά οκτώ επεισοδίων που έκανε πρεμιέρα την περασμένη εβδομάδα στην Cosmote TV. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα η συμπαραγωγή των Tanweer Productions, Connect3 Media και Redpoint Productions, προβάλλεται σε μια περίοδο που θα εορτάζονταν τα 90ά γενέθλια του καναδού τραγουδιστή και ποιητή Λέοναρντ Κοέν και διηγείται την ιστορία αγάπης με τη μούσα του Μαριάν Ιλέν από τη Νορβηγία, τη δεκαετία του 1960. Πρόκειται για μία οικεία αφήγηση για δύο μοναχικούς ανθρώπους που ερωτεύονται κατά τη διάρκεια μιας περιόδου της ζωής τους όπου προσπαθούν να καταλάβουν ποιοι είναι και ποια είναι η θέση τους στον κόσμο, ενώ εκείνος εκκολάπτεται ως ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς όλων των εποχών.

ΜΟΝΤΡΕΑΛ, ΟΣΛΟ, ΥΔΡΑ. Το ταξίδι στη ζωή τους περνάει επίσης από το Μόντρεαλ του Καναδά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Κοέν, η Νέα Υόρκη όπου βρήκε χώρο να αναπτυχθεί το μουσικό του ταλέντο και το Οσλο, ο τόπος της Ιλέν. Ωστόσο, κύριο φόντο στο οποίο εξελίσσεται η σειρά είναι η Υδρα, το όμορφο νησί όπου το ζευγάρι μοιράστηκε τον έρωτά του. Στα σοκάκια, τις ταβέρνες, τις παραλίες και τα χαμηλά σπιτάκια της, συναντιούνται με μια παρέα ονειροπόλων καλλιτεχνών και απόκληρων από όλο τον κόσμο. Δίπλα τους βρίσκονται η αυστραλίδα συγγραφέας Τσάρμιαν Κλιφτ και ο σύζυγός της Τζορτζ Τζόνστον, οι οποίοι αναλαμβάνουν έναν μητρικό και πατρικό ρόλο, βοηθώντας τους βέβαια να εξερευνήσουν μια ελευθεριακή ζωή, γεμάτη έρωτα, ναρκωτικά και καλλιτεχνική δημιουργία, μαζί με αντιπαλότητες, ζήλια και έντονες στιγμές.

Τους κεντρικούς ρόλους ανέλαβαν οι Αλεξ Γουλφ (Oppenheimer, Hereditary, Old) και Tία Σόφιε Λοκ Νες (The Last of Us, Mindhunter, Fringe). Τον κύκλο των προσώπων της σειράς, ωστόσο, συμπληρώνουν πολλοί γνωστοί ηθοποιοί σε cameo εμφανίσεις όπως ο Πίτερ Στορμάρε (Fargo) ως ο καναδός ποιητής και μέντορας του Κοέν Ιρβινγκ Λέιτον, ο Νόα Τέιλορ (Paddington 2) και η Αννα Τορβ (The Last of Us) ως το ζευγάρι Τζόνστον – Κλιφτ και ο Μπεν Λόιντ Χιου (The Crown) ως Αλαν Γκίνσμπεργκ, μποέμ συγγραφέας.

Στα τρία επεισόδια που είχαμε την ευκαιρία να δούμε σε δημοσιογραφικό preview, η σειρά κινείται σε μελαγχολικούς τόνους τόσο στη φωτογραφία όσο και την αφήγηση, συμβαδίζοντας με τον κόσμο των ηρώων της και κυρίως του Λέοναρντ Κοέν. Ο Αλεξ Γουλφ καταφέρνει με επιτυχία να υποδυθεί έναν ήρωα, ο οποίος ταλανίζεται από πολλές εσωτερικές ανησυχίες και βρίσκει καταφύγιο στη συγγραφή. Νιώθοντας ότι ασφυκτιά σε μια ζωή που του υποδεικνύει η οικογένειά του, με το τραύμα του θανάτου του πατέρα του να μην έχει ακόμα κλείσει, εγκαταλείπει το Μόντρεαλ και τη θέση στο εργοστάσιο του θείου του, για έναν άλλο κόσμο, σχεδόν ονειρικό, στην Υδρα. Αγοράζει ένα σπίτι στο νησί και ποτίζει το ταλέντο του στην ποίηση για να ανθίσει με χάπια, δάκρυα κι ερωτικό πόθο. Η έξαψη που νιώθει όταν συναντά τη Μαριάν Ιλέν έξω από μια ταβέρνα (διατηρείται ακόμα στην Υδρα), το ξυπνά από τον λήθαργο της ζωής του. Η προσωπική της δυστυχία αντανακλάται στο πρόσωπό της κι αυτό την κάνει πιο γοητευτική στα μάτια του. Αλλωστε, και ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά το συναίσθημα.

Η νεαρή γυναίκα βρίσκεται στο νησί μαζί με τον σύζυγό της Αξελ Τζένσεν (Γιόνας Στραντ Γκράβλι), έχοντας εγκαταλείψει την πατρίδα τους Νορβηγία για να αποφύγουν να πληρώνουν φόρους. Η σχέση τους, ωστόσο, είναι καθαρά δυσλειτουργική αφού εκείνος δεν μπορεί να δεσμευτεί μαζί της κυνηγώντας εφήμερες σεξουαλικές περιπέτειες με άλλες γυναίκες κι εκείνη δεν υπάρχει ως ανεξάρτητη οντότητα, κρεμάμενη διαρκώς από πάνω του. Οταν τελικώς την εγκαταλείπει μαζί με τον γιο τους, η Ιλέν συγκινείται από το ενδιαφέρον του Κοέν και του χαρίζει την καρδιά της. Για οκτώ χρόνια, βέβαια, αφού ο Λέοναρντ Κοέν τελικώς την αφήνει πίσω του στον δρόμο για την επιτυχία, μετά την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου «Songs of Leonard Cohen». «Θυσίασα την αγάπη μου στον βωμό της φήμης» θα εξομολογούνταν αργότερα ο ίδιος.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ. Οπως είναι αναμενόμενο, η μουσική διαπνέει ολόκληρη τη σειρά. Από τον τίτλο, δανεισμένο από το ομώνυμο τραγούδι του Κοέν με το οποίο αποχαιρετά την ερωμένη του, μέχρι τα διάφορα μελωδικά θέματα που ντύνουν τις σκηνές, ο ήχος και η φωνή του μεγάλου τραγουδοποιού παραμονεύουν διαρκώς. Βέβαια, δεν λείπει και το απαραίτητο ελληνικό στοιχείο στη μουσική επένδυση του «So long, Marianne», με μπόλικο μπουζούκι και χαρακτηριστικά τραγούδια όπως το «Αθήνα, Πειραιάς, Θεσσαλονίκη» σε ερμηνεία Στέλιου Καζαντζίδη και Μαρινέλλας.

Χαρακτηριστικές είναι οι στιγμές όπου ο Αλεξ Γουλφ με την κιθάρα στα χέρια τραγουδάει, με μια γλυκύτητα κι ένα δυνατό χρώμα στη φωνή, ικανό να πλημμυρίσει συναισθήματα την οθόνη. Ο ηθοποιός, άλλωστε, δεν μιμείται τον Λέοναρντ Κοέν αλλά τον υποδύεται. Φοράει τον ρόλο κατάσαρκα και τον ερμηνεύει με τόση εσωτερικότητα όση χαρακτήριζε τον τραγουδοποιό. Είναι ένας προβληματισμένος σταρ εν τη γενέσει του, που ψάχνει να βρει τον εαυτό του. Η ανθρώπινη διάσταση, άλλωστε, είναι αυτό που κάνει τη σειρά να ξεχωρίζει. Η αντιμετώπιση των ηρώων δεν ακουμπάει τη σημαντικότητά τους ως καλλιτεχνών, αλλά πηγάζει από την ελλειμματική ύπαρξή τους ως 20άρηδων σ’ έναν κόσμο που αλλάζει. Η ερμηνεία της Tία Σόφιε Λοκ Νες ως εύθραυστη Μαριάν, σιγά σιγά συγκινεί τον τηλεθεατή. Σε αυτό, βέβαια, βοηθάει και το ύφος της κινηματογράφησης, συχνά με ασπρόμαυρα πλάνα, αχνές λεπτομέρειες που παραπέμπουν στο παρελθόν και οι κοενικές μελωδίες, καλλιεργώντας το συναίσθημα. Το «So long, Marianne» είναι πάνω απ’ όλα μια τρυφερή σειρά, που με πρώτη ύλη την ψυχική τρικυμία των ηρώων του, κάνει τους τηλεθεατές να αναζητήσουν ένα οικείο λιμάνι στους στίχους και τη μουσική ενός σπουδαίου δημιουργού.