Τυχεροί και «άτυχοι» την επομένη της επίθεσης

Αυτό το σπίτι το έχτισα μόνος μου. Κομμάτι κομμάτι. Oταν βγήκα από το καταφύγιο και είδα τι είχε γίνει, ράγισε η καρδιά μου, λέει ο Σμούλικ Σουκάρι στο ατελιέ του, το οποίο δεν υπέστη τόσο εκτεταμένες ζημιές όσο η πρόσοψη του σπιτιού του και πολλά άλλα κομμάτια. Στα 83 του χρόνια ο ζωγράφος είναι ένα δείγμα της ανθεκτικότητας των Ισραηλινών, καθώς σκεφτόταν ήδη εάν και πόσα μπορεί να πάρει από το κράτος ως αποζημίωση και πόσα θα χρειαστεί να δανειστεί για να ξαναφτιάξει το σπίτι του, το οποίο δεν το λυπήθηκε το ωστικό κύμα του ιρανικού βαλλιστικού πυραύλου που έπεσε εκατόν πενήντα μέτρα πιο κάτω, ευτυχώς σε ένα δασύλλιο και όχι πάνω σε σπίτια. Στο Χοντ Χασαρόν, μια μικρή πόλη βορείως του Τελ Αβίβ, πάνω από εκατό ήταν τα σπίτια τα οποία υπέστησαν σοβαρές ζημιές από την πρόσκρουση του πυραύλου, ο οποίος και πάλι, για καλή τύχη των κατοίκων, έπεσε εκεί όπου έπεσε, έστω κι αν κατέστρεψε το παλαιότερο κτίσμα της πόλης, ένα σπίτι που χτίστηκε από τους πρώτους κατοίκους του σημείου πριν από εκατό και πλέον χρόνια.

Ο στόχος δεν ήταν βέβαια η συμπαθητική πλην αδιάφορη, ιδίως στο καθεστώς της Τεχεράνης, πόλη. Hταν μια παρακείμενη βάση, η οποία γλίτωσε, όπως και τα περισσότερα από τα σπίτια, σε μια βραδιά τρόμου στο ευρύτερο Τελ Αβίβ και το υπόλοιπο Ισραήλ. Εμείς ειδικά που βρισκόμασταν στο νότιο κομμάτι της πόλης, ύστερα από το οποίο υπάρχουν στρατιωτικές εγκαταστάσεις, πέρα από την τρομακτική θέα των βαλλιστικών πυραύλων και το φως που βγάζουν όταν επανέρχονται στην ατμόσφαιρα, νιώθαμε την περιοχή να σείεται από τις εκρήξεις, οι οποίες ωστόσο δεν πέτυχαν τους στόχους τους αλλά ούτε και αστικές περιοχές ευτυχώς.

Κατά τραγική δε ειρωνεία, και πάλι με δεδομένη την αδιαφορία των Ιρανών – εδώ όχι μόνο εκείνων –, ο μοναδικός νεκρός της επίθεσης ήταν ένας νεαρός Αραβας, αστυνομικός στην Ιεριχώ. Αφού είδαν το αποτέλεσμα οι Ιρανοί, ισχυρίστηκαν ότι… δεν ήθελαν ανθρώπινες απώλειες και παρουσίασαν την αστοχία τους ως μεγαλοψυχία περίπου. Ωστόσο, οι ζημιές ήταν πολύ σημαντικές και στα αστικά κέντρα και όσο κι αν το Ισραήλ επίσης απέφυγε να αναφερθεί ιδιαίτερα, για λόγους γοήτρου μάλλον, στον απολογισμό των ζημιών που προκάλεσαν οι πύραυλοι που δεν ανακόπηκαν, είναι ξεκάθαρο πως πρόθεση ήταν να προκληθούν τεράστιες ζημιές μαζί και απώλειες. Αλλιώς το καθεστώς της Τεχεράνης δεν θα χρησιμοποιούσε βαλλιστικούς και υπερηχητικούς πυραύλους, και μάλιστα τόσους που θα ήταν αδύνατον να ανακοπούν στο σύνολό τους από την ισραηλινή αεράμυνα.

Η επίθεση ήταν ένα τεστ και για τους Ισραηλινούς και για την Τεχεράνη, για τις όποιες μελλοντικές επιθέσεις και την αντιμετώπισή τους. Για τον κόσμο επί του εδάφους όμως, ανεξαρτήτως εθνικότητας και χώρας, η εμπειρία αυτή ήταν μια δοκιμασία. Ο ελληνικής καταγωγής ταξιτζής που με πήρε από το Χοντ Χασαρόν αργότερα και με πήγε στην Ιερουσαλήμ, ελλείψει δημόσιων μέσων μεταφοράς, ένας βετεράνος πολέμου συνταξιούχος με ένα πολύ χαρακτηριστικό ελληνοεβραϊκό επίθετο, αφού μου εξήγησε πόσο θέλει να πάει μόνιμα σε ένα ελληνικό νησί και πόσο υποφέρει ο ίδιος και όλοι όσοι βασανίζονται από μετατραυματικό στρες λόγω πολέμου σε κάτι τέτοιες στιγμές, με άφησε στην Ιερουσαλήμ με μια συμβουλή: είναι ωραία, μου είπε, εδώ γεννήθηκα, αλλά δύσκολη πόλη. Πρόσεχε! Τη μια στιγμή τρως φαλάφελ και την άλλη είσαι μαχαιρωμένος στο έδαφος. Μετά τη βραδιά του τρόμου των πυραύλων, την καταστροφή στο Χοντ Χασαρόν και τις εμπειρίες των ανθρώπων που άκουσα, ήταν σίγουρα ό,τι έπρεπε για να κλείσει όμορφα ένα ζωντανό 24ωρο.

Ο Κωστής Κωνσταντίνου είναι απεσταλμένος του ΕΡΤNews στο Τελ Αβίβ