Τι κατάλαβα από το ντιμπέιτ

Εξεπλάγησαν πολλοί που το ντιμπέιτ του ΠΑΣΟΚ κύλησε ομαλά, με αποδοχή των κανόνων αλλά και με μπηχτές υποψηφίων σε συνυποψηφίους τους, σχετικώς απροσδόκητες για την ελληνική τηλεόραση, όπου συνήθως οι κανονισμοί καταπίνουν την ουσία. Εκτός, λοιπόν, του ότι στο προχθεσινό ντιμπέιτ γίνονταν και άβολες για τους υποψηφίους ερωτήσεις, καταπατήθηκε σε έναν βαθμό και το δήθεν κυριλέ στυλ των διαδικασιών, που κάνει ανάλογες τηλεμαχίες ανούσιες και βαρετές.

Αλλά φυσικά αυτό δεν είναι προς έκπληξή μας. Ούτε ότι οι υποψήφιοι για την προεδρία στο ΠΑΣΟΚ συνομίλησαν. Πασόκοι είναι, το μπλαμπλά είναι η ζωή τους. Το θέμα είναι τι είπαν αλλά και τι δεν είπαν.

Είπαν, λοιπόν, πολλά. Ολες και όλοι. Καμιά και κανένας, όμως, δεν κατέθεσε τις γραμμές ενός πολιτικού σχεδίου για τη χώρα. Καμία και κανένας δεν κατέθεσε ένα όραμα και τους βασικούς πυλώνες παρέμβασης που ένα τέτοιο σχέδιο θα περιελάμβανε. Εμειναν στα επιμέρους και μίλησαν για τα επιμέρους – ενώ ο μονόλογος πριν από το τέλος που τους εκχωρήθηκε αναλώθηκε σε προετοιμασμένα ηθικολογικά λογύδρια αντί για ευκαιρία σύνοψης της πολιτικής τους.

Ο πρώτος ηττημένος, αυτός που έχασε τις εντυπώσεις, ήταν ο Χάρης Δούκας, δήμαρχος Αθηναίων. Ηταν ο μόνος που παρεξέκλινε από τις ερωτήσεις και έλεγε προετοιμασμένα από πριν έτοιμα «σεντόνια» – τα οποία όμως δεν ταίριαζαν με τις ερωτήσεις, γι’ αυτό τον άφησαν εκτεθειμένο. Τον ρώτησαν, προφανώς θα τον ρωτούσαν, πού θα βρει τα λεφτά τα οποία λέει ότι θα πάρει από τους πλούσιους και τις τράπεζες και απάντησε κάτι άσχετο. Κι όταν επέμεινε να ζητάει αριθμούς ο δημοσιογράφος, αυτός είπε για φόρο τραπεζών 5%-12%. Ούτε ο Τσίπρας στα ντουζένια του.

Επικριτικός στα θέματα εξωτερικής πολιτικής κατά του Μητσοτάκη, έλεγε κάτι ασαφή για τη Χάγη. Κι όταν ερωτήθηκε, «γιατί θα μας δικαιώσει η Χάγη;», απάντησε: «Γιατί εγώ πιστεύω ότι θα μας δικαιώσει η Χάγη». Ωραίος. Πιο ωραία ήταν η απάντησή του στην ερώτηση για τους πέντε βαθμούς θερμοκρασίας που θα ρίξει στην Αθήνα. Είπε ότι στοχεύει το μικροκλίμα κι ότι γι’ αυτό θέλει να φυτεύει πέντε χιλιάδες δέντρα τον χρόνο. Πέντε χιλιάδες δέντρα ισοδυναμούν με μείον έναν βαθμό; Είναι όντως καθηγητής;

Η ουσία με τον Δούκα είναι ότι μπήκε στον Δήμο Αθηναίων χάρη σε ένα ντιμπέιτ (με τον Μπακογιάννη) και μάθαμε ποιος πραγματικά είναι χάρη σε ένα άλλο ντιμπέιτ.

Οι υπόλοιποι ήταν περισσότερο αναμενόμενοι. Ο Μιχάλης Κατρίνης, πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, μου θύμιζε τον Γιάννη Χαραλαμπόπουλο χωρίς μουστάκι. Η Νάντια Γιαννακοπούλου έκανε την παλικαρού, αλλά όταν ερωτήθηκε για την κρίση στη Μέση Ανατολή, παρότι επισήμανε το βαρύ έγκλημα κατά αμάχων Ισραηλινών της 7ης Οκτωβρίου από τη Χαμάς, σαν καλή πασόκα άρχισε τους συμψηφισμούς και το μελόδραμα. Ο Παύλος Γερουλάνος παρενέβαινε σαν «παλιός» και έμπειρος, αλλά με μια ιδιότυπα ναΐφ κατανόηση της χώρας και των προβλημάτων της.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν αυτός που ξέρουμε. Ο υπεύθυνος για το ΠΑΣΟΚ που ζούμε. Υπερασπίστηκε τις πολιτικές του, επικαλέστηκε τα δημοσκοπικά ποσοστά μετά τις τελευταίες εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και επανέλαβε ό,τι έχει κάνει το κόμμα μια ανέμπνευστη δύναμη διαμαρτυρίας. Και μετά;

Προσωπικά, την απάντηση στο μετά δεν τη βρήκα ούτε στις θέσεις της Αννας Διαμαντοπούλου. Περίμενα ότι θα βγει μπροστά και θα διεκδικήσει ένα σύγχρονο κόμμα χωρίς παρωπίδες με κυβερνητική δυναμική. Και δεν περίμενα ότι θα υποχωρήσει προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι ΠΑΣΟΚ.