Ο φανατισμός και η έκρηξη της βίας

Το χθεσινό επεισόδιο στη Φλόριντα ήταν λιγότερο θεαματικό από την «παραλίγο δολοφονία» του Ντόναλντ Τραμπ στην Πενσιλβάνια στα μέσα Ιουλίου, αλλά αυτή η δεύτερη επίθεση επιβεβαίωσε τους φόβους ότι ο νεαρός ένοπλος που επιτέθηκε στον πρώην πρόεδρο πριν από δύο μήνες θα βρει μιμητές. Αυτό γράφει στη «Repubblica» ο Φεντερίκο Ραμπίνι, τονίζοντας ότι η φετινή προεκλογική εκστρατεία συνεχίζεται «υπό την απειλή της βίας, με κίνδυνο αργά ή γρήγορα κάποιος να πετύχει πραγματικά τον στόχο. Η Αμερική επιστρέφει στις πιο άγριες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της, τις δολοφονίες του Τζον Κένεντι το 1963, του Μπομπ Κένεντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968 και την επίθεση στον Ρόναλντ Ρίγκαν το 1981».

Κάθε φορά οι ερωτήσεις είναι ανησυχητικές. Αφορούν την κουλτούρα των όπλων και τη διάδοσή τους, αλλά όχι μόνο. Οι ανησυχίες αφορούν επίσης την επιβολή του νόμου, τις υπηρεσίες πληροφοριών και τη Δικαιοσύνη, ενώ, τονίζει ο Ραμπίνι, οι πιο επικίνδυνοι είναι εκείνοι που νομιμοποιούν με τη ρητορική τους και τις αντιδράσεις τους την πολιτική του μίσους.

Στο κέντρο του στόχου

Και τώρα τι; Η δολοφονική επίθεση στην Πενσιλβάνια αναμενόταν ότι θα κατέστρεφε το συνέδριο των Δημοκρατικών που έγινε έναν μήνα αργότερα στο Σικάγο, όμως κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Το ότι η βία εξαπλώνεται μπορεί να στραφεί εναντίον του Τραμπ, που είναι εκείνος που κάνει τις πιο εμπρηστικές δηλώσεις. Ο πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και η αντιπρόεδρος Κάμαλα Χάρις καταδίκασαν έντονα το νέο επεισόδιο. Κι όμως, στο παρελθόν, ο ίδιος ο Μπάιντεν είχε προτρέψει να τεθεί ο Τραμπ στο «bullseye», δηλαδή στο κέντρο του στόχου. Το είπε μεταφορικά βέβαια, αλλά ήταν άστοχο.

Οσο για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η πλειονότητα των προοδευτικών σχολιαστών έχει ασπαστεί μια «αντιστασιακή» δημοσιογραφία στην οποία οι στόχοι αγνοούν τα μέσα, σημειώνει ο ιταλός δημοσιογράφος. Οπως μας θυμίζουν τα εξώφυλλα έγκυρων περιοδικών στα οποία ο Τραμπ απεικονιζόταν ως Αδόλφος Χίτλερ ή Μπενίτο Μουσολίνι, η μετάβαση από τη λεκτική και πολιτική αντίσταση στην ένοπλη δεν είναι τόσο δύσκολη για κάποιους. Αν θεωρηθεί ότι αυτός ο άνθρωπος αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατία και την ελευθερία, τότε ίσως κάποιος καταφέρει να τον σκοτώσει πιστεύοντας ότι έτσι γλιτώνει τις επόμενες γενεές; Υπάρχει ένα πρόσφορο έδαφος για βία, η οποία δημιουργείται επίσης με ιδεολογικές υπερβολές: εύθραυστα μυαλά, ανισόρροπα άτομα μπορούν να ονειρεύονται ότι θα μείνουν στην Ιστορία ως ήρωες, ελευθερώνοντάς μας από ένα τέρας. Σε αυτό το διφορούμενο κλίμα μπορεί να οφείλεται εν μέρει και η τυχόν αναποτελεσματικότητα και περισπασμοί της Μυστικής Υπηρεσίας, του FBI και του δικαστικού σώματος.

Φιλοναζιστές και «άριοι»

Αμέσως μετά την εγκληματική επίθεση στο Καπιτώλιο στις 6 Ιανουαρίου 2021, η δύναμη της επιβολής του νόμου και της δικαστικής μηχανής έχει επικεντρωθεί στην απειλή των ακροδεξιών πολιτοφυλακών, των Proud Boys και άλλων φιλοναζιστών ή οπαδών της θεωρίας της αρίας φυλής. Αυτός ο κίνδυνος παραμένει, η βία σε αυτήν την πλευρά θα μπορούσε να ξαναγεννηθεί, ειδικά εάν ο Τραμπ χάσει στις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου και επιστρέψει για να αμφισβητήσει έντονα το αποτέλεσμα, ξεσηκώνοντας τους οπαδούς του, όπως έκανε και πριν από τέσσερα χρόνια. Αλλά το ότι κοιτάζουμε μόνο από τη μία πλευρά μπορεί να εξηγήσει την ευκολία με την οποία κάποιοι πλησιάζουν οπλισμένοι τον Ντόναλντ Τραμπ. Πολύ περισσότερο καθώς στον απόηχο κάθε επίθεσης προκύπτουν αμέσως νέες θεωρίες συνωμοσίας που την αποδίδουν… στον ίδιο. Πρόκειται για ένα άρρωστο κλίμα, στο οποίο συμβάλλουν όλοι. Επομένως, κάθε κόμμα πρέπει να καθαρίσει τις δικές του ιδεολογικές υπερβολές και τον φανατισμό που υπάρχει στο εσωτερικό του.