Στο ΠΑΣΟΚ μιλούν συριζαϊκά

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, η προσπάθεια ελέγχου του κόμματος από έναν κεντρικό μηχανισμό και συντήρησής του στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για το ΠΑΣΟΚ μοιάζουν ένα απονενοημένο διάβημα απελπισμένων. Ξέρουν καλά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πρόταση εξουσίας, εξεμέτρησε το ζην. Και σε επόμενη εκλογική αναμέτρηση τα υπολείμματα του άλλοτε κυβερνώντος κόμματος θα είναι περισσότερο εκτεθειμένα στο ΠΑΣΟΚ, που βλέπει τη δεύτερη θέση.

Αυτό επιβεβαίωσαν και όλοι οι ομιλητές στη χθεσινή διευρυμένη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του κόμματος στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας – δηλαδή οι έξι υποψήφιοι για την ηγεσία του κόμματος. Οι χθεσινές ομιλίες τους δεν είχαν εκπλήξεις και, απλώς, επιβεβαίωσαν το προφίλ που είχαν χτίσει το προηγούμενο διάστημα. Γνώριμες δηλαδή ήταν οι φωνές τους.

Ο πρόεδρος Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που κίνησε ένα στάσιμο κόμμα – ενώ οι αντίπαλοί του τον επικρίνουν επειδή δεν εκμεταλλεύτηκε τη ρευστότητα του ΣΥΡΙΖΑ για να επιταχυνθεί η πορεία του ΠΑΣΟΚ. Αλλά η ομιλία του κινήθηκε στα ζητήματα της διαχείρισης του μηχανισμού και δεν έθεσε ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Φάνηκε μάλιστα να απολογείται για την απόφαση υποστήριξης μη κρατικών μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων αφού αναθεωρηθεί το Σύνταγμα, εξηγώντας ότι η θέση αυτή είναι απόφαση μιας εικοσαετίας. Ο Ανδρουλάκης, ακόμα μία φορά, αποφεύγει να εξηγήσει ποιες είναι οι αιχμές της πολιτικής ενός σύγχρονου κόμματος, γι’ αυτό αναλώθηκε στην περιγραφή ενός μηχανισμού που επανασυσπειρώνεται. Πιθανόν, επειδή ο μηχανισμός αυτός ήταν και παραμένει το ισχυρό χαρτί του.

Από τη δική του πλευρά, ο δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας συνθηματολόγησε μιλώντας το συριζαϊκό λανγκάζ – απλώς, το (ας πούμε) οραματικό στοιχείο των προτάσεών του είναι η επίκληση της σοσιαλδημοκρατίας, ενός όρου ούτως ή άλλως ασαφούς. Κατά τα άλλα, ο λόγος του συντίθεται από φαντασιώσεις αριστερόστροφης λαϊκιστικής Κεντροαριστεράς. Η διεκδίκηση ενός ΠΑΣΟΚ «που δημιουργεί κοινωνικά μέτωπα απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση» θα μπορούσε να είναι ατάκα για σίριαλ του Φώσκολου, αλλά δεν μπορεί να είναι φράση επίδοξου ηγέτη κόμματος εξουσίας σε μια ευρωπαϊκή φιλελεύθερη δημοκρατία. Ατάκα ανάλογης αξίας χρήσης όπως η υπόσχεσή του ότι θα ρίξει πέντε βαθμούς τη θερμοκρασία στην Αθήνα ή ότι θα καθαρίσει τα φρεάτια και θα κάνει με τις υπηρεσίες τα αντιπλημμυρικά.

Το δέλεαρ της εκπροσώπησης μιας αριστερόστροφης λαϊκιστικής Κεντροαριστεράς που θα καλύψει το κενό του ΣΥΡΙΖΑ επηρεάζει τον πολιτικό λόγο και του Παύλου Γερουλάνου. Ολοι τους, ωστόσο, παρακάμπτουν τα ουσιώδη: την πραγματικότητα, τα ζητήματα οικονομίας και ανάπτυξης, τα ζητήματα ασφάλειας, το Μεταναστευτικό, τα ζητήματα προσανατολισμού της χώρας κ.λπ. Το βασικό συστατικό της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ είναι η επίδειξη της αντίθεσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη – πασπαλισμένη με αντιδεξιά συνθήματα και πολλές οικολογικές αναφορές, που είναι δημοφιλείς στις ωσμώσεις με παλαιούς συριζαίους ή με στελέχη της Νέας Αριστεράς και στις συζητήσεις με διάφορους που αναζητούν στασίδι στο νέο κόμμα που αποκτά δυναμική εκ των πραγμάτων.

Από το μείγμα αυτό η μόνη που διαφοροποιείται είναι η Αννα Διαμαντοπούλου, με μεγάλη κυβερνητική και ευρωπαϊκή εμπειρία.

Η Διαμαντοπούλου (είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί μαζί της), παρότι μιλώντας πασχίζει να δείξει ότι είναι κι αυτή αριστερή, δεν ετεροπροσδιορίζει το σημερινό ΠΑΣΟΚ (όπως όσοι νομίζουν ότι πολιτική είναι μόνον οι «συμμαχίες», αριστερές εννοείται). Είναι αυτή που θα μπορούσε να το καταστήσει εκ νέου αυτόνομο πόλο στην πολιτική σκηνή, επανασυνδέοντάς το με μια προοπτική εξουσίας χωρίς δημαγωγίες. Κι όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, δεν είναι αμελητέα τα ποσοστά αυτής της στάσης στα πράγματα.