Ευρωπαϊστής αλλά σκληρός στη μετανάστευση

Λένε πως ο Μισέλ Μπαρνιέ ονειρευόταν τα ηνία της Κομισιόν το 2019, πως είναι πεπεισμένος ότι ο Εμανουέλ Μακρόν δεν τον στήριξε, και του το κράτησε αυτό. Λένε επίσης πως αρχές του 2020, τον προσέγγισαν άνθρωποι του Ελιζέ ώστε να αντικαταστήσει τον Εντουάρ Φιλίπ στο πρωθυπουργικό πόστο, αλλά ο Μακρόν τού έθεσε όρο να εγκαταλείψει τους Ρεπουμπλικανούς, και αυτός αρνήθηκε. Στην 50χρονη καριέρα του, σε κάθε περίπτωση, ο Μπαρνιέ έχει σωρεύσει αξιώματα.

Το 1978, έγινε, στα 27 του, ο νεότερος βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης. Εχει αναλάβει τέσσερις φορές υπουργός (Περιβάλλοντος, το 1993, επί προεδρίας Μιτεράν, Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, το 1995 και Εξωτερικών, το 2004, επί προεδρίας Σιράκ και Γεωργίας, το 2007, επί προεδρίας Σαρκοζί) δύο φορές ευρωπαίος επίτροπος (αρμόδιος για την Περιφερειακή Πολιτική, το 1999, υπό τον Ρομάνο Πρόντι καθώς και για την Εσωτερική Αγορά, το 2020, υπό τον Ζοζέ Μπαρόζο) και τέλος, το 2019, διαπραγματευτής της ΕΕ για το Brexit, ένα πόστο που έκανε τους «27» (ακόμα και τον Ορμπαν…) να εγκωμιάζουν την τέχνη της συναίνεσης, την υπομονή και την επιμονή του.

Επιστρέφοντας τέλη του 2020 στη Γαλλία, ο Μπαρνιέ ρίχτηκε στη μάχη για το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο, ξεχώρισε ωστόσο με τη σκληρή του στάση αναφορικά με τη μετανάστευση, υποστηρίζοντας πως ήταν «εκτός ελέγχου», προτείνοντας μορατόριουμ 3-5 χρόνων στις αφίξεις από μη ευρωπαϊκά κράτη, φτάνοντας ακόμα και να αμφισβητήσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο όνομα της «νομικής εθνικής κυριαρχίας». Η στάση αυτή εξέπληξε αρκετούς γνωστούς του στις Βρυξέλλες, θα μπορούσε όμως να κάνει το κόμμα της Λεπέν να τον δει πιο θετικά.

Κίττυ Ξενάκη