Αξίζουν ένα τεράστιο χειροκρότημα

Το να βλέπεις έναν γίγαντα των Παραολυμπιακών Αγώνων, τον Θανάση Κωνσταντινίδη, να λυγίζει μπροστά σε 70.000 θεατές στο Σταντ ντε Φρανς την ώρα που παραλάμβανε το ασημένιο μετάλλιο (τρίτο συνεχόμενο στην κορίνα F32 και 4ο συνολικά σε Παραολυμπιακούς) σε συγκλονίζει.

Το να βλέπεις τη 12χρονη Αρετή Σπυρίδου να σπάσει τα ατομικά της ρεκόρ σε 50 και 100 ύπτιο με τις αμέσως πιο μεγάλες αντιπάλους της να είναι τουλάχιστον 18 ετών και την ελληνίδα πρωταθλήτρια να ζει το όνειρό της (με δύο 10ες θέσεις στον κόσμο στην κολύμβηση) είναι ξεχωριστό.

Να παρακολουθείς έναν εκ των κορυφαίων παραολυμπιονικών μας όλων των εποχών τον Γρηγόρη Πολυχρονίδη να μάχεται για το μετάλλιο στο μπότσια σαν να είναι το πρώτο του (ενώ έχει ήδη έξι!) είναι μάθημα ζωής.

Το να μοιράζεσαι τη δικαιολογημένη χαρά των δύο κοριτσιών μας στο τάε κβον ντο της Χριστίνας Γκέντζου και της Ελενας Παπασταμοπούλου που ανέβηκαν στο βάθρο όπως και της ασημένιας παραολυμπιονίκη Λήδας Μανθοπούλου που την τελευταία διετία διαγνώσθηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας και έχασε και τον πατέρα της τον ηθοποιό Αίαντα Μανθόπουλο και όμως είναι εδώ δυνατή και συνεχίζει.

Ο Σωτήρης Γαλόγαυρος ήρθε 8ος στο αεροβόλο τουφέκι, επίσης με κατάθεση ψυχής όπως και όλοι οι παραολυμπιονίκες μας που δεν ανέβηκαν τελικά στο βάθρο. Ομως το ότι κατάφεραν να βρίσκονται στο Παρίσι έχοντας εξασφαλίσει μέσα από δύσκολα κριτήρια την πρόκριση είναι

αξιοσημείωτο.

Και το κυριότερο σε μια χώρα που ακόμα – δυστυχώς – είναι αρκετά πίσω στις υποδομές για ΑμεΑ από τους αθλητικούς χώρους μέχρι την καθημερινότητα στη ζωή τους – δεν το βάζουν κάτω, δεν κλείνονται στα σπίτια τους, αλλά βγαίνουν μπροστά και διεκδικούν καθημερινά τη θέση τους στην κοινωνία και τη ζωή σε αντίξοες συνθήκες.