Πότε πρόλαβαν και κουράστηκαν;

Απορώ πραγματικά για τη φασαρία που γίνεται εδώ και κάτι μέρες με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην μπασκετμπολίστα Νίκο Παππά. Ο άνθρωπος είναι συνεπέστατος με την γενικότερη εικόνα του που καλλιέργησε ως αθλητής. Οσο έπαιζε μπάσκετ ήταν δύσκολο να λείπει από καβγάδες. Κατάφερε στην Εθνική να τσακωθεί με τον Γιάννη Μπουρούση – πρόκειται περί κατορθώματος διότι το να καβγαδίσεις με τον Μπουρούση είναι αδύνατο. Τσακώθηκε με τον Βασίλη Σκουντή που για κάνα δυο χρόνια έκανε περιγραφές αγώνων του ΠΑΟ έχοντας αναπτύξει μια τεχνική που του επέτρεπε να μην αναφέρει το όνομά του. Ο άνθρωπος έχει καθώς φαίνεται ένα φυσικό ταλέντο στον καβγά, αλλά ας του αναγνωρίσουμε κάτι: ποτέ δεν προσπάθησε να πείσει ότι είναι ένα ήρεμο, ήσυχο, καλό παιδί που διακρίνεται για την ψυχραιμία του και τη σοφία του. Τώρα αν τον ψήφισαν 135 χιλιάδες άνθρωποι και τον έστειλαν στην Ευρωβουλή, τι φταίει αυτός; Και από πού προκύπτει πως αν βγεις ευρωβουλευτής θα αλλάξεις και χαρακτήρα όταν αισθάνεσαι πως για αυτό που είσαι επιβραβεύεσαι;

ΠΑΣΟΚ

Θυμίζω ότι τον Παππά ήθελε να τον κατεβάσει ο Αλέξης Τσίπρας υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων αναγνωρίζοντας ως κύριο προσόν του το ότι είναι Παναθηναϊκός. Εγραφα τότε ότι αυτή η κίνηση δεν έχει απολύτως καμία λογική. Τελικά νομίζω πως τώρα κατάλαβα γιατί ο σοφός Αλέξης είχε κάνει εκείνη τη σκέψη. Ηθελε να τον δει να διεκδικεί μετά τη δημαρχία την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, μπας και γλιτώσει…

Ολους

Ο Παναθηναϊκός ήταν ο μόνος από τους διεκδικητές του πρωταθλήματος που δεν ξεκίνησε καλά το πρωτάθλημα: η ήττα από τον Αστέρα Τρίπολης εντός έδρας (έστω κι αν το ΟΑΚΑ ήταν άδειο) είναι ένα κακό αποτέλεσμα πέραν πάσης αμφιβολίας και πονάει γιατί είναι κι ένα δίκαιο αποτέλεσμα. Ο ΠΑΟ ήταν κακός κι ευάλωτος αμυντικά, και ελάχιστα παραγωγικός, μολονότι στο παιχνίδι αυτό ο κόουτς Ντιέγκο Αλόνσο χρησιμοποίησε όλους σχεδόν τους διαθέσιμους επιθετικούς και μεσοεπιθετικούς που ο ΠΑΟ έχει, δηλαδή τους Γερεμέγεφ, Ιωαννίδη, Τζούρισιτς, Μπακασέτα, Τετέ, Μαντσίνι. Ακούστηκαν πολλά για το rotation του Αλόνσο – με τα πιο πολλά δεν συμφωνώ. Πρώτα από όλα νομίζω πως ήταν λάθος το ίδιο το rotation, δηλαδή η απόφαση να ξεκινήσουν στο ματς εννέα διαφορετικοί παίκτες από αυτούς που βρέθηκαν στην αρχική ενδεκάδα του ΠΑΟ στο Αμστερνταμ. Ηταν λάθος γιατί ναι μεν ο ΠΑΟ έπαιξε στην Ολλανδία ένα σκληρό ματς που κρίθηκε στα πέναλτι και έπειτα από 120 λεπτά, πλην όμως είμαστε στα μέσα Αυγούστου και μου μοιάζει ακατανόητο επαγγελματίες ποδοσφαιριστές να είναι κουρασμένοι (!) ύστερα από τέσσερα ματς σε είκοσι μέρες. Δεν άκουσα μάλιστα τον Αλόνσο να μιλάει για κούραση, αλλά για ένα κακό παιχνίδι. Σε αυτό συμφωνώ. Αλλά αυτή η διαπίστωση δεν εξηγεί την απόφασή του.

Ταραντίνο

Η απόφαση αυτή καθαυτή νομίζω ότι σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι ο νέος τεχνικός του ΠΑΟ θέλησε να δείξει αμέσως και γρήγορα ότι υπολογίζει τους πάντες. Για να κάνεις rotation πρέπει πρώτα να έχεις βρει μια ενδεκάδα, να την έχεις δει να παίζει καλά και να την πειράξεις όταν διαπιστώσεις ότι κάποιοι από τους παίκτες που την αποτελούν έχουν κουραστεί. Αν αλλάζεις ενδεκάδες χωρίς να έχεις δει τους βασικούς σου σε μια σειρά από ματς, θες να στείλεις μηνύματα στα αποδυτήρια, να δείξεις δηλαδή εμπράκτως πως ποντάρεις σε όλους. Αν η ανάγκη του μηνύματος είναι σημαντικότερη από το παιχνίδι, αν δηλαδή οι παίκτες του ΠΑΟ νιώθουν όλοι ως βασικοί και θέλουν ως τέτοιοι να υπολογίζονται, τότε υπάρχει κάποιο θέμα. Εκτός αν ο Αλόνσο πιστεύει ότι μια ομάδα μπορεί να αλλάζει ριζικά από ματς σε ματς – πράγμα που δεν προκύπτει από τα προηγούμενα της δουλειάς του. Φυσικά θα πρέπει να πούμε κι ένα μπράβο στον Αστέρα: δουλεύει για δεύτερη φορά με τον εργατικό κόουτς Ράσταβατς, παρουσίασε στο ΟΑΚΑ μια ομάδα με ομοιογένεια και ταχύτητα, χτυπούσε στις αντεπιθέσεις και ο μόνος νέος της παίκτης, ο Ούγγρος φορ Ανταμ, είναι μια αληθινά cult μορφή: ένας θηριώδης τύπος που θα μπορούσε να είναι παλαιστής ή να έχει ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό β’ ρόλο σε ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο ή του Γκάι Ρίτσι. Σε ένα πρωτάθλημα όπου όλες οι ομάδες έχουν αλλάξει πολύ, ο ομοιογενής Αστέρας μπορεί να ξεκινήσει πολύ καλά.

Καταραμένο

Αλλαγές έκανε και ο Αλμέιδα στην ενδεκάδα της ΑΕΚ: πέντε που ήταν βασικοί στο καταραμένο ματς με τη Νόα βρέθηκαν στον πάγκο και μπήκαν άλλοι στη θέση τους. Αλλά στην περίπτωση της ΑΕΚ το βασικό ήταν η επιστροφή του Λιβάι Γκαρσία, δηλαδή του μοναδικού φορ που η ΑΕΚ έχει στο ρόστερ της. Η Ενωση πέτυχε τρία γκολ από ωραίες πάσες και συνδυασμούς αλλά το βασικό ήταν πως ειδικά στο καλό της πρώτο ημίχρονο αρκούσε μια βαθιά μπαλιά για να φύγει ο Λιβάι και να δημιουργήσει του κόσμου τους κινδύνους. Το παιχνίδι χάρη στην παρουσία του απλοποιήθηκε: η εντύπωσή μου είναι ότι αν ο Γκαρσία αγωνιζόταν κόντρα στους Αρμένιους, η ΑΕΚ θα είχε ευκολότερη δουλειά γιατί ο ένας και μοναδικός φορ της από την αρχή της σεζόν σκοράρει σε όλα τα ματς που έχει παίξει.

Ευκαιρία

Φυσικά η νίκη αυτή δεν θα τελειώσει της συζητήσεις για τον Αλμέιδα: οι πολέμιοί του απλά θα περιμένουν την επόμενη ευκαιρία. Ο Αλμέιδα έχει δύο προβλήματα. Το πρώτο ότι μια μεγάλη μερίδα του κόσμου του καταλογίζει πως ευθύνεται προσωπικά για την απώλεια του περσινού πρωταθλήματος: βρίσκω την κατηγορία υπερβολική αλλά στην Ελλάδα των social media αυτές οι υπερβολές είναι συνηθισμένες. To δεύτερο πρόβλημα είναι ότι η ΑΕΚ αποκλείστηκε από μια διοργάνωση την οποία πέρυσι κατέκτησε ο Ολυμπιακός: αυτό κάνει τον αποκλεισμό πολύ πιο βαρύ. Δεν νομίζω ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ περίμεναν η ομάδα να κερδίσει το Europa Conference League, αλλά στην Ελλάδα όπου όλες οι συγκρίσεις γίνονται διαρκώς και αυθαίρετα, αυτή η σύγκριση με τον Ολυμπιακό δημιουργεί ένα βάρος.

Γκρίνιες

Βέβαια η ΑΕΚ έχει ένα εξαιρετικό πρόγραμμα στον πρώτο γύρο κι αν υπάρξει ψυχραιμία σε δύο μήνες όλοι μπορεί να μιλάνε αλλιώς και για τον προπονητή της και για το υλικό της. Αλλά αν αυτό το δίμηνο προκύψει ένα νέο στραβοπάτημα θα αρχίσουν πάλι οι γκρίνιες: η διαχείρισή τους δεν είναι απλή υπόθεση.