Το πιο γοητευτικό άλυτο μυστήριο του κινηματογράφου

«Η ιστορία της ζωής μου είναι τόσο απίθανη ώστε κανένας δημοσιογράφος δεν θα ήταν ικανός να τη γράψει». Με αυτή τη φράση του Ντελόν αρχίζει το βιβλίο τού δημοσιογράφου Μπερνάρ Βιολέ «Αλέν Ντελόν: Η απαγορευμένη βιογραφία» (εκδόσεις Καστανιώτη, 2000). Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πριν καν αρχίσει να γράφει το βιβλίο και ενώ είχε απευθυνθεί στον Ντελόν ζητώντας τη συνεργασία του (που φυσικά ο τελευταίος αρνήθηκε), ο δημοσιογράφος βρέθηκε αντιμέτωπος με τη γαλλική Δικαιοσύνη, η οποία μάλιστα εκείνη την εποχή είχε διακόψει τη συγγραφή της βιογραφίας.

Ο Αλέν Ντελόν ήταν, είναι και για πάντα θα παραμείνει ένα τεράστιο, άλυτο μυστήριο. Γεννημένος στις 8 Νοεμβρίου στη Σο της Σεν του Ιλ ντε Φρανς της Γαλλίας, ο Αλέν Ντελόν ήταν «κακό» παιδί από μικρός. Ρόλο σ’ αυτό ίσως έπαιξε το ότι οι γονείς του χώρισαν πολύ νωρίς, όταν εκείνος ήταν μόλις τριών χρονών. Η μητέρα του, με την οποία ο Ντελόν μεγάλωσε, σύντομα ξαναπαντρεύτηκε. Ο ίδιος πήγε σε εκκλησιαστικά σχολεία (Ιησουιτών του Αγίου Νικολάου του Ινιί, Βενεδικτίνων του Αγίου Γαβριήλ του Μπανιέ, Φραγκισκανών του Αγίου Νικολάου του Μπουζενβάλ). Ως κάκιστος μαθητής, η γυμναστική ήταν το μόνο μάθημα που τον ενδιέφερε. Ηταν επίσης λάτρης της ποδηλασίας όπως και της πυγμαχίας: στα 16 του μετέφερε τα ποδήλατα ευρωπαίων και αμερικανών πρωταθλητών σε αγώνες που διεξάγονταν στη Γαλλία.

Μέχρι τη στράτευσή του, τότε που για πρώτη φορά ένιωσε ελεύθερος, η ζωή του Ντελόν κύλησε με παντός τύπου αναποδιές όπως και ύποπτες συναναστροφές. Η μητέρα του προσπάθησε να τον βάλει στη δουλειά της (αλλαντοποιία), αλλά το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό. Ηταν ο πατέρας του που του υπέδειξε την ιδέα του στρατού και ο Αλέν ενθουσιάστηκε. Κατατάχθηκε εθελοντής στο πολεμικό ναυτικό, πήγε στην Ινδοκίνα και έλαβε μέρος στον εκεί πόλεμο.

Από σερβιτόρος, σταρ

Εντελώς ξεκρέμαστος στο Παρίσι μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο Ντελόν έκανε ό,τι δουλειά μπορούσε να φανταστεί κανείς κουβαλώντας κιβώτια λαχανικών και φρούτων στη δημοτική αγορά ή δουλεύοντας σερβιτόρος σε μπαρ. Τότε ανακάλυψε τη μαγεία του κινηματογράφου και ειρωνικά ήταν ένας δημοσιογράφος που μεσολάβησε για ένα ραντεβού του Ντελόν με τον σκηνοθέτη Ιβ Αλεγκρέ. Ετος 1957. Τίτλος ταινίας: «Γκοντό ο εκβιαστής» («Quand la femme s’en mêle»). Πρωταγωνιστής στον ρόλο του Γκοντό ο Ζαν Σερβέ. Μικρός ρόλος για τον Ντελόν. Αλλά η αρχή είχε γίνει.

Τρία χρόνια αργότερα ο Ντελόν θα αναλάμβανε τον ρόλο του διάσημου ήρωα των μυθιστορημάτων της συγγραφέως Πατρίτσια Χάισμιθ, Τομ Ρίπλεϊ, για την ταινία «Γυμνοί στον ήλιο» του Ρενέ Κλεμάν. Ο Ρίπλεϊ, ο έκπτωτος «άγγελος του κακού», έδωσε την ευκαιρία στον Ντελόν να πετύχει την πρώτη μεγάλη ερμηνεία της καριέρας του, εκείνη που τον έκανε παγκόσμια γνωστό και αντικείμενο του πόθου όλων των γυναικών.

Ζώντας ξαφνικά την απογείωση της καριέρας του, ο Ντελόν στη δεκαετία του 1960 (που ήταν το πικ του) συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα ευρωπαίων σκηνοθετών. Ανάμεσά τους ο Λουκίνο Βισκόντι στις ταινίες «Ο Ρόκο και τ’ αδέλφια του» και «Ο γατόπαρδος», ο Μικελάντζελο Αντονιόνι στην «Εκλειψη» και ο Ζαν Πιερ Μελβίλ στον «Δολοφόνο με το αγγελικό πρόσωπο» και αργότερα στον «Κόκκινο κύκλο». Παράλληλα ο Ντελόν έπαιζε σε ταινίες λαϊκής απήχησης όπως «Η συμμορία των Σικελών» και έτσι συντηρούσε το προφίλ του απέναντι σε κάθε τύπου κοινό του κινηματογράφου.

Η προσπάθειά του όμως να ανοίξει τα φτερά του στο Χόλιγουντ δεν είχε επιτυχία και έτσι έπειτα από κάποιες ταινίες όπως το νουάρ «Once a thief» ο Ντελόν επέστρεψε στην Ευρώπη. Στη δεκαετία του 1970 έγινε και τυπικά ο εθνικός σταρ της Γαλλίας παίζοντας σε διάφορες ευρείας κατανάλωσης αστυνομικές περιπέτειες οι οποίες έκαναν θραύση στα ταμεία, όχι μόνο στη Γαλλία αλλά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. «Μπορσαλίνο» με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό, «Ωραίος, σκληρός και αδίστακτος», «Ο Τσιγγάνος», «Για το τομάρι ενός μπάτσου» (που σκηνοθέτησε ο ίδιος), «Δυο ξένοι στην ίδια πόλη», «Το σοκ».

Η καριέρα του άρχισε να φθίνει στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και από τότε που υποδύθηκε τον Ιούλιο Καίσαρα στην ταινία «Ο Αστερίξ στους Ολυμπιακούς» ο Ντελόν έκοψε κάθε επαφή του με τον κόσμο του θεάματος πλην κάποιων ασήμαντων εξαιρέσεων.

Οι έρωτες της ζωής του

Οταν ο Αλέν Ντελόν έκανε τα πρώτα του βήματα, γνωρίστηκε με τη Ρόμι Σνάιντερ, την ήδη καταξιωμένη αυστριακή σταρ, τη θρυλική Πριγκίπισσα Σίσσυ. Το ζευγάρι ερωτεύτηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της «Christine», της πρώτης κοινής τους ταινίας, και σύμφωνα με τον ηθοποιό Ζαν Κλοντ Μπριαλί τον επέλεξε η ίδια για συμπρωταγωνιστή της στη «Λιμπελάι» του Πιερ Γκασπάρ-Ιί. Η σχέση Ντελόν – Σνάιντερ, από το 1959 ως το 1963, θα εξελισσόταν σε έναν έντονο και τραυματικό (για τη Σνάιντερ) έρωτα, μια τρομερή ιστορία αγάπης που ακόμα και μετά τον χωρισμό τους δεν έπαψε να τους ακολουθεί. Στο Φεστιβάλ των Καννών του 1959 ο Ντελόν και η Ρόμι Σνάιντερ έγιναν «το ζευγάρι της χρονιάς», όπως το είχαν αποκαλέσει. Η κοινή ζωή τους έδινε τα καλύτερα πρωτοσέλιδα στον Τύπο και ως ζεύγος ο μελαχρινός Γάλλος με τα παγερά γαλάζια μάτια και η καστανή Αυστριακή ήταν πράγματι ξεχωριστοί. H σχέση και των δύο με τις Κάννες έχει γράψει τη δική της ιστορία. Οταν το 1968 επανασυνδέθηκαν καλλιτεχνικά για τη δημιουργία της κλασικής γαλλικής ταινίας «Η πισίνα» του Ζακ Ντερέ, το γεγονός έκανε τεράστιο θόρυβο.

Μετά τον χωρισμό του με τη Σνάιντερ ακολούθησε μια σχέση με την τραγουδίστρια Νίκο, με την οποία ο Ντελόν απέκτησε έναν γιο, τον Κριστιάν, τον οποίο όμως ποτέ δεν αναγνώρισε. Ο Κριστιάν πέθανε πέρυσι από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Αργότερα προέκυψε ο μοναδικός γάμος του, με την ηθοποιό Ναταλί Ντελόν (Φρανσίν Κανοβάς), με την οποία χώρισε το 1969 έχοντας αποκτήσει έναν ακόμα γιο, τον Αντονί Ντελόν, που επίσης θα γινόταν ηθοποιός και επίσης επρόκειτο να έχει σχέση με τον κόσμο των ναρκωτικών. Οι σχέσεις του Ντελόν ήταν πάντα θυελλώδεις, ένας παράδεισος για τον «κίτρινο» Τύπο. Μιρέιγ Νταρκ (από το 1968 ως το 1983), Νταλίλα ντι Λάζαρο. Με την ολλανδή ηθοποιό Ροζαλί βαν Μπρέεμεν, με την οποία είχε σχέση από το 1987 ως το 2001, απέκτησε μία κόρη, την Ανιούσκα, και έναν γιο, τον Αλέν Φαμπιάν.

Τιμητικά βραβεία

Το 1991, όταν πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας ήταν ο Ζακ Σιράκ, ο Αλέν Ντελόν έγινε Αξιωματικός της Λεγεώνας της Τιμής για τη συνολική συνεισφορά του στον κινηματογράφο. Τέσσερα χρόνια αργότερα παρέλαβε τιμητική Χρυσή Αρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου και το 2019 τιμήθηκε με έναν ειδικό Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Το γεγονός ότι το επισκέφθηκε για αυτόν τον λόγο θεωρήθηκε μεγάλη επιτυχία του φεστιβάλ, το οποίο επί σειρά ετών προσπαθούσε να τον πείσει να δεχτεί αλλά εκείνος, με τη γνωστή εκκεντρικότητά του, αρνούνταν. Μάλιστα, εκείνη τη χρονιά ο Ντελόν έδωσε masterclass προκαλώντας πανζουρλισμό για μια θέση στην αίθουσα.

Το εγκεφαλικό, η ευθανασία, τα όπλα

Το 2021 ο Αλέν Ντελόν υπέστη διπλό εγκεφαλικό επεισόδιο και από τότε είχε ουκ ολίγες φορές επαναλάβει δημοσίως την επιλογή της ευθανασίας προκειμένου να φύγει από τη ζωή. «Η ευθανασία είναι το πιο λογικό και φυσικό πράγμα» είχε  δηλώσει στο παρελθόν ο εμβληματικός σταρ. «Από μια ορισμένη ηλικία και μετά έχουμε το δικαίωμα να φύγουμε αθόρυβα και ειρηνικά από αυτόν τον κόσμο, χωρίς την υποστήριξη νοσοκομείων, συσκευών, ενέσεων κ.ο.κ.». Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι η Νάταλι Ντελόν, που έφυγε από τη ζωή το 2021 από καρκίνο του παγκρέατος, είχε κάνει την ίδια επιλογή. Ωστόσο η Ντελόν πέθανε πριν προχωρήσει στην ευθανασία για την οποία είχαν ήδη γίνει οι ετοιμασίες.

Τα τελευταία χρόνια ο Αλέν Ντελόν ζούσε αποσυρμένος, βυθισμένος στη μοναξιά και τις ακροδεξιές απόψεις, μακριά από τον κόσμο του κινηματογράφου και του θεάματος. Στη συνέντευξη-απολογισμό ζωής που είχε δώσει στο «Paris Match» πριν από μερικά χρόνια, το «εγώ» του και πάλι κυριάρχησε: η δήλωσή του ότι απεχθάνεται κάθε τι που σχετίζεται με αυτόν τον κόσμο και ότι θα φύγει από τη ζωή χωρίς καμία λύπη, προκάλεσε θόρυβο, έγινε πρώτο θέμα.

Ομως τον Φεβρουάριο του 2024, ο Αλέν Ντελόν επανήλθε στα φώτα της δημοσιότητας με ένα ακόμα πιο δυσάρεστο περιστατικό. Εχοντας κάνει έρευνα στο σπίτι του στο Ντουσέν Μονκορμπόν η αστυνομία κατέσχεσε δεκάδες πυροβόλα όπλα και εκατοντάδες φυσίγγια τα οποία διατηρούσε χωρίς άδεια. Λέγεται ότι αυτή η ποσότητα όπλων οφειλόταν στο γεγονός ότι ο Ντελόν βρισκόταν στο επίκεντρο μιας τεράστιας διαμάχης με τα παιδιά του, εξαιτίας της περιουσίας του και του γεγονότος ότι αμφισβητούνταν η πνευματική διαύγειά του.

«Εφυγε ειρηνικά στο σπίτι του περιτριγυρισμένος από τα τρία του παιδιά και την οικογένειά του» ήταν η επίσημη ανακοίνωση της οικογένειας του Αλέν Ντελόν, ζητώντας παράλληλα «τον σεβασμό της ιδιωτικής ζωής σε αυτή την εξαιρετικά οδυνηρή στιγμή του πένθους». Ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Ντελόν σε ανάρτησή του στο Instagram σχολίασε: «Θυμόσοφος, δημοφιλής, μυστικοπαθής, ήταν κάτι περισσότερο από ένα αστέρι: ένα γαλλικό μνημείο».