Μπραμς: Οι Τέσσερις Συμφωνίες. Ορχήστρα Δωματίου της Ευρώπης, Yannick Nezet-Seguin, Deutsche Grammophon, 3CD

Ενας μαέστρος με ιδιοφυείς επιδόσεις, που ο κύκλος του με τις «μεγάλες» όπερες του Μότσαρτ χαιρετίστηκε από πολλούς πριν από κάποια χρόνια ως ο σημαντικότερος της εποχής μας. Και που στις «ζωντανές» ηχογραφήσεις είναι στο στοιχείο του ακόμα περισσότερο από ό,τι όταν βρίσκεται στο στούντιο. Γεμάτος ενέργεια η οποία διατηρείται στα ίδια επίπεδα από την αρχή μέχρι το τέλος, ικανός να τη μεταδώσει σχεδόν υπνωτιστικά στους μουσικούς του, συναρπαστικός όσο λίγοι στην εποχή μας όταν βρίσκεται στις καλύτερες στιγμές του, πολλές εκ των οποίων είχαν ήδη καταγραφεί κατά την εναρκτήρια περίοδό του στη μεγάλη διεθνή σκηνή στα χρόνια της λαμπρής θητείας του στο Ρότερνταμ.

Ομως, αν και τιθάσευσε εκτός από τα προαναφερθέντα και πολλά άλλα επίσης δυσπρόσιτα έργα με τον ίδιο αριστοτεχνικό τρόπο και όχι μόνον από την κλασική περίοδο, έμοιαζε ξαφνικά να λείπει, τουλάχιστον στην καλύτερη εκδοχή του, όταν καταπιάστηκε, πιο πρόσφατα, με το συμφωνικό corpus του Μπετόβεν. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπήρχαν σημάδια εξαιρετικής ερμηνευτικής αρετής, που από μόνα τους ήταν εντυπωσιακά, πολύ απλά κάτι δεν ήταν εκεί σε σχέση με το τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από τον φορέα τέτοιας ενέργειας, τέτοιας καθαρότητας και τόσο σπάνιας ποιότητας πολλών διαστάσεων. Ενας πολύ αξιοπρεπής κύκλος για πολλούς άλλους, αλλά όχι πραγματικά αυτός που θα περίμενε κανείς από τον αεικίνητο Yannick Nézet-Séguin.

Αυτές ήταν οι πρώτες σκέψεις που ήρθαν στο μυαλό όταν προ καιρού ανακοινώθηκε ο επόμενος πλήρης συμφωνικός κύκλος υπό τη διεύθυνσή του και πάλι επικεφαλής της Ορχήστρας Δωματίου της Ευρώπης: μιας σπουδαίας ορχήστρας, πάντως, των μεγαθηρίων με τα οποία δουλεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εφτασε όμως η ώρα της κρίσεως και οι τρεις δίσκοι τους με τις Τέσσερις Συμφωνίες του Μπραμς έγιναν διαθέσιμοι. Και τότε, η πρώτη σκέψη ήταν εντελώς άλλη: μοιάζει σαν να ήθελε – και να μπόρεσε με απόλυτη επιτυχία – να «πάρει το αίμα του πίσω».

Αυτός ο κύκλος Μπραμς του Nézet-Séguin και της COE ήρθε για να μείνει. Καταιγιστικός, αλλά που την ίδια ώρα πατάει γερά στη γη, πρωτογενής, αφτιασίδωτος, ουσιώδης, αβίαστος, ενίοτε αντισυμβατικός αλλά όχι επί τούτου, πηγαίος και πάνω απ’ όλα γεμάτος ζωή με τις μεταμορφώσεις που η έννοια παίρνει στο σημαντικότερο συμφωνικό σύμπαν ύστερα από εκείνο του Μπετόβεν, ο Nézet-Séguin δείχνει εδώ την πραγματική κλάση του, σε ένα ρεπερτόριο που δεν είναι για τον καθένα και που δεν συγχωρεί όσους το πλησιάζουν χωρίς να το αξίζουν.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι θα βρει αντίστοιχη ανταπόκριση σε όλους τους ακροατές: ο Μπραμς έχει φανατικούς οπαδούς ως προς την ερμηνευτική του και πολλοί εξ αυτών επίσης δεν συγχωρούν όσους περνούν τις «κόκκινες γραμμές» τους, κάτι που στο βάθος του είναι κατανοητό για μια μουσική που όποιος την αντιλαμβάνεται πραγματικά δεν μπορεί παρά να έχει μια μοναδική σχέση ζωής μαζί της. Ομως ίσως να είναι ενδιαφέρον ακόμα περισσότερο για εκείνους που μπορεί να έρθουν σε επαφή με αυτές τις ερμηνευτικές προσεγγίσεις έστω κι αν κρίνουν ότι κάποτε μπορεί να ξεφεύγουν από κάποιους (σε καμία περίπτωση όμως όχι όλους) «ιερούς» ερμηνευτικούς νόμους του βαθύτερου ίσως συνθέτη στην ιστορία της μουσικής. Ο Yannick Nézet-Séguin έχει εδώ πραγματικά κάτι να πει για τη μουσική του μεγάλου δασκάλου από το Αμβούργο. Και όσοι ενδιαφέρονται για τη μουσική του, αξίζει να το ακούσουν καθώς κάποτε κινείται με μαγικό τρόπο μέσα σε εκείνου τη μαγεία, στη διαρκή πλοκή νόησης και αισθήματος και στην εναλλαγή των ρόλων τους μέσα σε οικονομία και δομές πρωτόγνωρες και μέχρι και σήμερα ανεπανάληπτες και αξεπέραστες στα βάθη τους.