Οι Ολυμπιακοί και των βετεράνων

Τους απολαμβάνεις. Γιατί να μην το ομολογήσεις; Σου αρέσει που ανακαλύπτουν κίνητρο και κατεβαίνουν να αγωνιστούν σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Κι ας έχουν, πολλοί από αυτούς, πανηγυρίσει τεράστιες νίκες στην καριέρα τους. Ο Ναδάλ με τα μύρια προβλήματα τραυματισμών, ένας τενίστας που κατέβηκε να παίξει και μέσα του λες και πίστευε πως δίνει ξανά μάχες στο Ρολάν Γκαρός. Ο Τζόκοβιτς ίσως και να βλέπει μπροστά του ένα… πέμπτο Γκραν Σλαμ! Ο ΛεΜπρόν, κοντά στα 40 πλέον, αλλά δεν αρνήθηκε να ενισχύσει την ομάδα των ΗΠΑ, μια άλλη dream team. Δίπλα του ο Ντουράντ. Εγινε καλά, ξεπέρασε τα προβλήματα και καταθέτει ποιότητα στο παρκέ, γεμίζοντας παράλληλα με πόντους τα καλάθια.

Είναι απλά οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Αυτό λέει πολλά – για ορισμένους τα πάντα. Οι ολυμπιακοί κύκλοι που κάνουν τον ανά τετραετίας κύκλο τους και εμφανίζονται πρωταθλητές – αστέρια που λάμπουν, φωτίζοντας εκτυφλωτικά τη διοργάνωση. Και οι πολύπειροι; Ορισμένοι αποφεύγουν ευρωπαϊκά ή παγκόσμια πρωταθλήματα. Αλλοι δεν λένε το «ναι» στο πρώτο κάλεσμα ή επιλέγουν να ξεκουραστούν. Το Παρίσι όμως, όπως το Τόκιο, το Ρίο ή το Λονδίνο νωρίτερα, είναι το «κάτι άλλο». Το κάλεσμα σε ένα αθλητικό πάρτι. Ολοι θέλουν να είναι εκεί. Αν θριαμβεύσουν, να χτυπήσουν και το κλασικό τατού με τους πέντε κύκλους. Αλλά πάνω από όλα να ζήσουν με τις θύμησες που συνοδεύουν αυτούς τους αγώνες. Η μάχη των κορυφαίων. Οι αναμετρήσεις που κόβουν την ανάσα. Η προσμονή για ένα μετάλλιο που έχει ανεκτίμητη αξία, ίσως και πάνω από ένα ακριβό συμβόλαιο.

Ολυμπιακοί Αγώνες: ένα κάλεσμα για όλους. Πώς τα ηχηρά ονόματα να πουν «όχι»;