Οι… αντιστάρ {LF}που μάθαμε να αγαπάμε

Παναγιώτης Γκιώνης: στους έκτους Ολυμπιακούς Αγώνες της καριέρας του. Εφτασε τα 44 χρόνια του αλλά δεν λέει να τα παρατήσει. Μαχητής από τους λίγους, λες και θέλει να παρατείνει την αθλητική του ζωή μπροστά στο τραπέζι της επιτραπέζιας αντισφαίρισης.

Τι κι αν, όπως είναι λογικό, τα αντανακλαστικά ίσως μειώνονται και άρα απαιτείται παραπάνω προπόνηση; Μεταξύ σοβαρού και αστείου, ο αθλητής δεν αποκλείει τη συμμετοχή του και στους Αγώνες του 2028. Πάει για το ρεκόρ Γκίνες. Μα, μήπως και όσα κάνει ή τα όσα πρεσβεύει και το ήθος που καταθέτει, δεν είναι αξιομνημόνευτα; Το πινγκ πονγκ ίσως δεν είναι τόσο δημοφιλές άθλημα. Ωστόσο, μοιάζει με κάτι που θέλουμε να βλέπουμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Γνωρίζουμε τους αθλητές, αφουγκραζόμαστε την προσπάθειά τους, χαιρόμαστε με την επιτυχία τους και αγωνιούμε για την κατάληξη των αγώνων τους. Ισως αυτό να είναι οι πραγματικοί Αγώνες. Πέρα από τις διασημότητες που βλέπουμε στα τουρνουά ή τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια πρωταθλήματα, ανά τετραετία υπάρχουν ορισμένοι καλά κρυμμένοι… μικροί ήρωες που μας κλείνουν το μάτι ώστε να τους παρακολουθήσουμε. Τέτοιος είναι ο Γκιώνης των ρεκόρ.

‘Η και η Γκουντούρα. Ενα χάδι – έκπληξη για όλους όσοι δεν αντιλαμβάνονται το παραμικρό από τη σπάθη. Το αν αδικήθηκε ή όχι η αθλήτρια, αν είχαν βάση οι διαμαρτυρίες και οι ισχυρισμοί της, ας είμαστε ειλικρινείς, ελάχιστοι μπορούν να το βεβαιώσουν. Οπου υπάρχει καπνός, όμως, σίγουρα υπάρχει φωτιά. Αλλά η Γκουντούρα που συστήθηκε τώρα στο ευρύ κοινό, μας έκανε να συγκινηθούμε  με την υπέροχη στάση της μετά το φινάλε του αγώνα της κι ας μην ήρθε το πολυπόθητο μετάλλιο. Τα παιδιά αυτά που δεν βεντετίζουν και απλά προπονούνται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αποτελούν παραδείγματα για όλους. Παλεύουν γιατί αυτό τους αρέσει να κάνουν. Κατέληξαν να υπηρετούν αθλήματα με δυσκολία και άγνωστα στους πολλούς.

Το στοίχημά τους είναι να τα κάνουν παραπάνω κατανοητά στον κόσμο. Συν φυσικά την πεποίθησή τους ότι ακόμη και λίγοι αν ακολουθήσουν τον δρόμο τους, κέρδος θα είναι. Λίγες φορές δύο αποκλεισμοί δεν έφεραν πίκρα αλλά ένα αίσθημα ικανοποίησης. Για το πώς τον υποδέχθηκαν οι αθλητές που δεν θα συνεχίσουν στο Παρίσι. Αλλά και για τη δύναμη να γυρίσουν σελίδα και να βρουν νέες δυνάμεις ώστε να θέσουν τον επόμενο στόχο τους. Ποιος είπε ότι θα σταματήσουμε να τους παρακολουθούμε;