«Ο κόσμος των οπαδών έχει τους δικούς του κανόνες»

Σε ένα συμβολικό τερέν όπου η αλήθεια και ο σουρεαλισμός παίζουν μπάλα μαζί με τον ωμότητα και το χιούμορ θα μεταμορφωθεί στις 4 και 5 Αυγούστου το Β΄ Αρχαίο Θέατρο Λάρισας. Η Ομάδα αντίqρηση ανεβάζει εκεί την παράσταση «Τι ομάδα είσαι ρε;» στο πλαίσιο του φετινού προγράμματος του θεσμού του υπουργείου Πολιτισμού «Ολη η Ελλάδα ένας πολιτισμός». Ο Γιάννης Μαυρόπουλος σκηνοθετεί μια διαφορετική θεατρική εμπειρία, η οποία επιδιώκει να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο για το πολυδιάστατο φαινόμενο της οπαδικής βίας.

«Είναι ένα ζήτημα που αφορά. Καθημερινά βλέπουμε να αυξάνονται συνεχώς τα επεισόδια οπαδικής βίας σε όλο και μικρότερες ηλικίες. Αυτή η βία δεν είναι αποκομμένη από την κοινωνία μας, ούτε από τη βία της γενικότερα. Ως λάτρεις οι περισσότεροι εξ ημών του ποδοσφαίρου και των αθλημάτων, κρίνουμε ότι έχει απομακρυνθεί πάρα πολύ η κουβέντα από το κομμάτι του ποδοσφαίρου με την αγνή έννοια του θεάματος και αυτού που αγαπούσαμε όταν ήμασταν μικροί. Είναι φοβερό που γεννιέται μίσος σε κάτι που διαλέξαμε στα πιο αθώα μας παιδικά χρόνια. Ζούμε σε ένα περιβάλλον που αυτό το πράγμα έχει έξαρση και κρίναμε πως έχει ενδιαφέρον να το δείξουμε πάνω στη σκηνή» αναφέρει ο Νικόλας Μαραγκόπουλος, ένας εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης, μιλώντας στο «Νσυν».

Συγκεντρώνοντας στοιχεία από προσωπικές συνεντεύξεις με στελέχη ομάδων, μέλη συνδέσμων οπαδών, δημοσιογράφους, δικηγόρους και αστυνομικούς, μελετώντας ντοκιμαντέρ, ταινίες και podcasts και δουλεύοντας αυτοσχεδιαστικά πάνω στις αρχές του θεάτρου της επινόησης και του θεάτρου ντοκουμέντο, η ομάδα υφαίνει μια πολυφωνική ιστορία που αποκαλύπτει τις διαφορετικές πτυχές του οπαδισμού. «Η ιστορία αρχίζει με τη δολοφονία ενός νεαρού από έναν ανήλικο σε συμπλοκή μεταξύ οργανωμένων οπαδών. Με αυτήν την αφορμή, ξετυλίγεται το ζήτημα της βίας από διάφορες οπτικές γωνίες, προσπαθώντας να δούμε από κάθε πλευρά την άποψη αυτών που συμμετέχουν είτε έμμεσα είτε άμεσα. Είναι μια πιο performative παραστασιακή εκδοχή, παρά γραμμική αφήγηση μιας ιστορίας. Θα μπορούσε να έχει μια δομή όπως έχει ένα αρχαίο δράμα που έχει χαρακτήρες που μονολογούν, που συγκρούονται διαλεκτικά ο καθένας χρησιμοποιώντας τα επιχειρήματά του και που ενδιάμεσα υπάρχει και χορός, ο οποίος πότε σχολιάζει τα τεκταινόμενα, πότε τα ακούει εκφράζοντας την άποψη που έχει ο απλός άνθρωπος για αυτά» δηλώνει ο ηθοποιός.

«Χάνεις το δάσος»

Από τη σκηνή περνούν οπαδοί, δημοσιογράφοι, πρόεδροι ΠΑΕ, υπουργοί, δικηγόροι, γονείς θυμάτων και θητών της βίας και απλοί άνθρωποι που μιλούν για το ποδόσφαιρο, σε ένα μεγάλο γαϊτανάκι ρόλων στους οποίους εναλλάσσονται διαρκώς οι ηθοποιοί, βιώνοντας και οι ίδιοι, έστω και θεατρικά, το οπαδικό κίνημα. «Ενα από τα πράγματα που έχουμε αντιληφθεί είναι το έμφυλο κομμάτι της βίας που υπάρχει στον αθλητισμό και δη στο ποδόσφαιρο. Μακάρι να έχουμε μετακινηθεί κι εμείς λίγο όσον αφορά το πόσο φανατισμένοι μπορεί να είμαστε με κάποια πράγματα τα οποία τώρα που τα μελετάμε κρίνουμε ότι είναι πραγματικά ασήμαντα για τη ζωή των ανθρώπων. Ο οπαδισμός έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Δεν μπορείς να κατατάξεις τους οπαδούς σε μια κατηγορία στυγνών εγκληματιών και να καθαρίσεις, γιατί έτσι χάνεις το δάσος από το κάδρο. Πρέπει πραγματικά να δούμε από πού προέρχονται οι άνθρωποι αυτοί, ποιο είναι το οικογενειακό τους περιβάλλον, ποια είναι η δομή της κοινωνίας στην οποία μεγαλώνουν και είμαστε κι εμείς μέλη. Ο κόσμος των οπαδών είναι ένας κόσμος ο οποίος έχει τους δικούς του κανόνες. Εκεί νιώθω ότι αυτού του είδους η βία είναι κάτι που επιτρέπεται. Απλά το πράγμα ξεφεύγει, όπως εκτροχιάζεται και η κοινωνία μας όσον αφορά τη βία. Γιατί με όποιους “ρομαντικούς” οπαδούς, σκληροπυρηνικούς συζητήσαμε, κανένας δεν θεωρεί πως η σημερινή εκδοχή του οπαδικού κινήματος είναι κάτι που το προτιμούν όλοι. Θεωρούν ότι τότε που το μαχαίρι δεν ήταν παγκόσμιο τρεντ, ήταν καλύτερα τα πράγματα. Οπότε ας κρατήσουμε ότι δεν είναι απλό το θέμα. Η παράσταση δεν θα έρθει να δώσει απαντήσεις. Θα θέσει μια σειρά από ερωτήματα τα οποία βασανίζουν και την ίδια και προσπαθούμε νομίζω να τα δούμε από όλες τις δυνατές πλευρές, με ειλικρίνεια και ο καθένας να δει πού βρίσκεται» τονίζει ο Νίκος Μαραγκόπουλος ο οποίος παίζει δίπλα στους Ιωάννη Καμπούρη, Πάνο Κεφαλούρα, Τίμο Παπαδόπουλο, Παναγιώτη Παπαϊωάννου και Δόμνα Χουρναζίδου.

Η αγάπη για την ομάδα

Ο ίδιος θεωρεί πως δεν θα έπρεπε να υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση στην ερώτηση «τι ομάδα είσαι;» αφού όλοι οι οπαδοί μοιράζονται ένα κοινό στοιχείο: την αγάπη για την ομάδα τους. «Το να είσαι οπαδός μιας ομάδας, δεν θα έπρεπε αυτή η έννοια να ποινικοποιηθεί. Σημαίνει ότι ακολουθείς αυτή την ομάδα. Από μόνο του δεν είναι κάτι κακό. Φίλαθλος είναι αυτός που αγαπάει τα αθλήματα. Θέλουμε να το κάνουμε αυτό καθαρό μέσα στην παράσταση. Πρέπει να ακούσουμε και την άποψη του ανθρώπου που πρεσβεύει το συγκεκριμένο πράγμα. Ολοι είμαστε οπαδοί κάποιου πράγματος. Αλλά αυτό από το να φτάσεις στο σημείο να αφαιρείς τη ζωή κάποιου, κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι μία φάπα δρόμος και άλλοι ότι υπάρχουν αντιστάσεις και μπορείς μόνο να πηγαίνεις στο γήπεδο» καταλήγει ο πρωταγωνιστής.